Τραγούδια α λα Κέρουακ

Μπορείς να λες ό,τι θέλεις. Ότι θα είσαι στο πάρτι του Μπομπ Σινκλέρ στο Παρίσι και θα δοκιμάζεις ζαχαρωτά και νουγκά μαζί με τις εορταστικές μουσικές από τις τελευταίες κολεξιόν των στούντιο σκανδαλίζοντας τους Γάλλους με λίγη βοήθεια από τη Μαρία Αντουανέτα και τη Σοφία Κόπολα. Αλλά, αν θέλει να σου αλλάξει κανάλι, στο αλλάζει. Και είσαι εντελώς εκτός προγράμματος, στα δύσκολα. Και ας μην είχες πρόγραμμα εξ αρχής, ούτε πρόσκληση από τον Σινκλέρ, ούτε αδυναμία στα ζαχαρωτά.

«Κράτα γερά» σου λέει μια φωνή από το βάθος ή από ψηλά ή από τη dead zone του ροκ, όπου συμπιέζονται οι μεγάλες επιρροές. Ροκ του Σπρίνγκστιν, ανατροπή του Κο στέλο, κατά μέτωπον επίθεση του Τομ Ρ όμπινσον . Σε λίγο όλοι θα μιλούν γι΄ αυτούς (θα έπρεπε ήδη να μιλάμε, αλλά πού καιρός για σοβαρά πράγματα). Οι Ηold Steady είναι αυτοί που θα διάλεγες για να πιεις μια μπίρα μαζί τους και να σου αφηγηθούν αργά και παραστατικά σαν να απαγγέλλουν στιχάκια που βρήκαν γραμμένα κάπου στον δρόμο ή να σου περιγράψουν συνταρακτικά τι τους συνέβη όταν είχαν κολλήσει ανάμεσα σε δυο σταθμούς («Stuck Βetween Stations»). Ο Κρεγκ Φιν φτιάχνει τους χαρακτήρες των τραγουδιών του για να έχει παρέα όταν βγαίνει, ή όπως όλοι μας για να έχουμε κάποιους να τους φορτώνουμε τα δικά μας. Απόλαυση (φωνή βραχνή, σταθερή και πέτρινη), όχι εκείνα να ροκ κλαψουρίσματα που τραβάνε τους στίχους σαν καρότσα σε ανηφόρα. Από το Μπρούκλιν- μέσω Μινεάπολις- έξω παντού στους δρόμους, οι Ηold Steady φτάνουν στο τρί το άλμουμπ τους, «Βoys and Girls in Αmerica», γεμάτο αναφορές στον Τζακ Κέρουακ, καίγοντας φαιά ουσία μαζί με το ροκ εν ρόλ του και αυτό νομίζω είναι παραδειγματική αντίσταση στις προκάτ ανοησίες του είδους. Με του που άρχισαν να παίζουν σήκωσα τα μάτια από τα γραπτά και σιγουρεύτηκα. Εντάξει, δεν έχουμε τρελαθεί ακόμη- υπάρχει αυτό το ροκ που εννοώ όταν καμιά φορά με κοιτάνε περίεργα κάτι φίλοι. Μετά είπα να φρεσκάρω τη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς. Τ α λέμε, λοιπόν, εκεί.


Τραγούδησαν τις πόλεις:

● Chuck Βerry «Μemphis» ● Willie Νelson «Denver» ● U2 «Νew Υork» ● Αlan Jackson «Dallas» ● Counting Crows «Μiami» ● Τhird Εye Βlind «London» ● Lee Ηazlewood «Βaghdad Κhighs» ● Βruce Springsteen «Streets of Ρhiladelphia» ● Guillemots «Sao Ρaulo» ● Los Rattas «Εl Ηombre De Μontata» ● Pere Ubu «Flames over Νebraska» ● Βeirut «Βratislava» ● Lloyd Βanks «ΝΥ ΝΥ»
Με γεμάτο ντεπόζιτο…

Είναι πια πολύ μακριά από τους Νirvana ο Ντέιβ Γκρολ. Και μόνο το ότι «γυμνώνει» άφοβα τα τραγούδια του και βγαίνει στη σκηνή, δείχνει πόσο μεγάλες αποστάσεις από τους Foo Fighters έχει διανύσει. Μου αρέσει η ευθύτητα και η αφοσίωσή τους- κάνουν τα τραγούδια τους να ακούγονται έτσι όπως είναι: αληθινά. Το «Skin & Βones» το ηχογράφησαν σε τρεις συναυλίες τους στο Λος Άντζελες απέριττα, ακουστικά και στα ίσια, και εκεί είναι που σηκώνεσαι και τους χειροκροτάς. Περιττά λοιπόν- είμαι της άποψης- ο θόρυβος και τα βροντερά κρεσέντο (το ξέρουμε δα ότι τα καταφέρνουν) σε αυτή την τετ-α-τετ εξομολόγηση, την ώρα που έχεις πετάξει όλες τις άμυνες στα σκουπίδια.


… στη χαμένη λεωφόρο

Σίγουρα σκέφτεσαι τον Μπομπ Ντίλαν καθώς το «Louιsiana», το πρώτο από το « Α Ηundred Μiles Οff» των Walkmen, ανοίγει σαν χάρτης όπου ψάχνεις τον επόμενο σταθμό. Το άλλο που σκέφτεσαι είναι πόσο ωραίο είναι να εξελίσσεται ένα γκρουπ που είχες προσέξει, όπως τούτοι εδώ, οι Walkmen, που άφησαν τη Νέα Υ όρκη και τις κοφτές κιθάρες της και βγήκαν για την περιπέτεια («Lost Ιn Βoston»), την αυτογνωσία («Good For Υou΄s Good F or Μe) και για ό,τι αγαπάμε- «Αlways Αfter Υou (΄Τil Υ ou Started Αfter Μe)». Και είναι ταγμένοι στον δρόμο.