ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αρχαίες διενέξεις

Μετά το πρώτο σοκ, το μυαλό άρχισε να πηγαίνει σε σενάρια εξωτικών
συναπαντημάτων. Συμβαίνουν τόσα σύγχρονα πράγματα στα αρχαία δάση. Λαθρέμποροι
πάνε κι έρχονται. Καραβάνια λαθρεμπόρων. Μαφίες πολυεθνικές οργώνουν την
ύπαιθρο. Και οι κυνηγοί, εξερευνητές του αγνώστου, ίσως έπεσαν πάνω σε σκηνές
που δεν έπρεπε να δουν. Τόσο πολλά τα θύματα, τόσο φριχτές και οι σκηνές. Τόσο
μεγάλη η διακίνηση, τόσο μεγάλη και η πρόκληση στη φαντασία, για το τι θα
μπορούσε να είναι αυτό το πράγμα. Αυτό το θέαμα. Και ο φόβος είχε αρχίσει το
ταξίδι του στα στόματα, στους διαλόγους, τα φοβερά και απίθανα που συμβαίνουν
στην εποχή μας, και μπορείς να πέσεις επάνω τους στα πιο απίθανα μέρη, στα όρη
στα βουνά, κυνηγώντας ορτύκια…

Κι ύστερα ο φόβος μάζεψε τα μαύρα φτερά του, γιατί στα αρχαία δάση δεν υπήρχε
τίποτα σύγχρονο, κάτι αρχαίο είχε οπλιστεί και σκοτώσει. Κάτι παλιό όσο οι
άνθρωποι, και τα παλιά νομίζουμε ότι τα ξέρουμε καλά. Φρίττουμε, αλλά δεν τα
φοβόμαστε και τόσο. Ενώ θα έπρεπε. Αυτά είναι τα πιο σκοτεινά και απρόβλεπτα,
τα πιο επικίνδυνα και βαριά. Δηλητηριάζουν τη ζωή, βαραίνουν επάνω της, ακόμα
κι όταν δεν οδηγούν στο έγκλημα. Πόσο λάθος κάναμε στην αρχή. Δεν υπήρχαν
λαθρέμποροι. Και τα δάση δεν ήταν καν δάση, χωράφια με τριφύλλι ήταν. Ο
αρχέγονος και αρχαίος πόλεμος κυνηγών και γεωργών, με καραμπίνες στο χέρι, η
αρχέγονη και αρχαία διαμάχη. Τίμημα της καθυστέρησης. Δεν υπήρχε μαφία,
διακίνηση, σύγχρονο έγκλημα, όλα ήταν παμπάλαια, επανάληψη της ίδιας αιτίας, η
ιδιοκτησία, η προστασία, ο θυμός, η αυτοδικία, το ξεκαθάρισμα, η
επιθετικότητα. Τόσο παλιά, που η αστυνομία κατάφερε να τα βρει αμέσως,
έχοντας, τουλάχιστον στην περίπτωση αυτή, το πλεονέκτημα του χρόνου.