Εφημερίδες με τον… όρθρο

Η τηλεόραση ενημερώνει για τις εφημερίδες. Μοιάζει οξύμωρο. Αποδεικνύεται
πολύτιμο. Πολύ περισσότερο όταν το μωσαϊκό της επικαιρότητας δεν συντίθεται
μόνον από τα γεγονότα, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο τα αξιολογούν και
τα αναλύουν οι πολλές και διαφορετικές εγχώριες εφημερίδες.

Κάθε μία και η πολιτική της χροιά, η αντίληψή της για την κοινωνία, ο τρόπος
της να αντιμετωπίζει τον πολίτη. Κάθε μία και τα μηνύματά της, οι αφορμές για
να οργανωθεί η δημοκρατική σκέψη και σε αυτές στέκεται, επιμένει, βρίσκει τις
δικές της αφορμές και προκαλεί τον θεατή να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει η
Εριφύλη Μαρωνίτη.

«Πρωινή προσευχή» από την εποχή του Διαφωτισμού το διάβασμα των
εφημερίδων, η εκπομπή «Από νωρίς» (06.00 – 07.00, Mega) τηρεί την παράδοση για
τα Σαββατοκύριακα. Με τον τρόπο της τηλεόρασης. Ο γραπτός λόγος, αφορμή.

Τη δίνουν αρχικώς τα πρωτοσέλιδα, δείκτες της πολιτικής και κοινωνικής
θερμοκρασίας. Τα βίντεο από τα δελτία ειδήσεων επιβεβαιώνουν με εικόνα την
επικαιρότητα. Σύγκρουση στη Βουλή μεταξύ Πρωθυπουργού και αρχηγού της
αξιωματικής αντιπολίτευσης για την αναθεώρηση του άρθρου 16, που θα αλλάξει το
τοπίο στην εκπαίδευση με την άρση της απαγόρευσης όσον αφορά την ίδρυση
ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αποσπάσματα από τους λόγους των πολιτικών αρχηγών στη
Βουλή πληροφορούν τον τηλεθεατή. Τα πρωτοσέλιδα με τους τίτλους τους
ερμηνεύουν και δίνουν κατεύθυνση στη σκέψη.

Και μετά στο εσωτερικό των εφημερίδων, οι τίτλοι των άρθρων γνώμης, το
πολύτιμο χυμώδες κομμάτι της εφημερίδας, το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της, αυτό
που την ξεχωρίζει ως μέσο από την τηλεόραση, τα μεγάλα κείμενα με τις απόψεις
που ερεθίζουν.

Προσθέτει τα δικά της σχόλια η Εριφύλη Μαρωνίτη. Οι απόψεις με λόγο
σύντομο και σαφή, με σκέψη πολιτική.

Αλλά δεν μένει στην επικαιρότητα των εφημερίδων. Προσθέτει μία ακόμη ψηφίδα
στο μωσαϊκό της καθημερινότητας, μια δική της πινελιά, μια πρόταση τηλεοπτική
δίπλα σε εκείνη των εντύπων.

Επιλογές δικές της οι μικρές «γωνιές» της πραγματικότητας, που αναδεικνύουν τα
σύντομα βίντεο σε κάθε εκπομπή, σαν μικρές ιστορίες, με θαυμάσια εικόνα και
αριστοτεχνικό μοντάζ.

Ένα από αυτά, αφιερωμένο στην επέτειο του Γοργοποτάμου, στις 24
Νοεμβρίου, με τον Θέμη Μαρίνο, μοναδικό επιζώντα εκείνης της ιστορικής στιγμής
και έναν ηλικιωμένο κάτοικο κάτω από τη σημερινή σιδηροδρομική γέφυρα, να
συνοψίζει σε δυο φράσεις το πιο πικρό κομμάτι της Ιστορίας: «Ήταν όλοι εδώ
ενωμένοι, για μας Άρης – Ζέρβας τότε το ίδιο, ελευθερωτές τους βλέπαμε, τι
έγινε μετά και χωριστήκαν εγώ δεν ξέρω…».

Πλάνα και λόγια σύντομα και περιεκτικά. Η αισθητική των εικόνων, η
ακρίβεια και η ταχύτητά στο μοντάζ αποκαλύπτουν απόλυτη συγκρότηση του
τηλεοπτικού λόγου της εκπομπής.

Στο ορεινό χωριό Βραχά η κάμερα καταγράφει μάλλον το χιούμορ των ντόπιων, που
δεν τους βρίσκονται πια γυναίκες, παρά τον καημό. Με δυο κουβέντες. Με μερικές
εικόνες. Καμιά υπερβολή. Τίποτε σκανδαλώδες. Ελάχιστα λεπτά αρκούν. Για μια
τηλεοπτική ματιά σε «τοπία» – ανθρώπινα και φυσικά – που χωρίς τις κάμερες δεν
θα ήταν δυνατή. Αυτό ακριβώς που μπορεί και οφείλει να κάνει η τηλεόραση
συμπληρώνοντας τις εφημερίδες.

«Θέλω να μην εξαρτώμαι»

Οι κανονικοί άνθρωποι παραμένουν οι πρωταγωνιστές της ζωής και γίνονται το απρόσμενο μέτρο σύγκρισης γι’ αυτούς που νομίζουν ότι είναι πρωταγωνιστές, αλλά μόνο στην ψευδαίσθηση του θεάματος

Στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές». Μεσημέρι Κυριακής. Στο πλάνο ένα λυγερόκορμο
κορίτσι με ροζ φόρμα γυμναστικής, η Εύη Σταμάτη, περπατάει ακουμπισμένο στο
μπράτσο του Σταύρου Θεοδωράκη. Κρεμόμαστε από τα χείλη της.

Όχι γιατί είναι 16χρονη με όνειρα, με αγάπη για το πιάνο, τον Μπετόβεν, τα
επικίνδυνα σπορ και τυφλή, αλλά γιατί είναι συγκροτημένη και ειρηνική, είναι
ανεξάρτητη και περήφανη, γιατί δεν έχει κάτι χειρότερο από το να «εξαρτάται
από άλλους», γιατί σιχαίνεται τον οίκτο· και έχει δίκιο φυσικά, είναι
υποτίμηση της προσωπικότητάς της.

Και γιατί μας θυμίζει τη δύναμη της φαντασίας, που στον κόσμο των εικόνων «οι
βλέποντες» – όπως μας αποκαλεί εκείνη – μοιάζει να μη χρειάζονται. Τις εικόνες
τις αντιλαμβάνεται με το μυαλό, μας λέει και αίφνης η «έλλειψη» δεν είναι δική
της, αλλά του υπόλοιπου κόσμου, δική μας, που μάτια έχουμε να δούμε, αλλά πόσο
μυαλό έχουμε για να αντιληφθούμε, αυτό είναι άλλη ιστορία.

Απρόσμενο και αναπόφευκτο μέτρο σύγκρισης οι σταράτες, περήφανες κουβέντες της
16χρονης, με εκείνες του Χάρη Ρώμα που ξεδίπλωσαν αμέσως μετά στην εκπομπή,
για πολλοστή φορά την κουραστική, γκρινιάρικη αλαζονεία του και την υπερφίαλη
εμμονή του, ότι τον κυνηγούν και τον «χτυπούν» δημοσιογράφοι γιατί είναι
μοναδικό κωμικό ταλέντο και πετυχημένος. Άλλες ζωές, άλλες ψυχές, άλλες αξίες.