Το αληθινό «αφεντικό» του σινεμά

Δήμητρα Αργυρού

Μέχρι πρότινος, η κ. Δήμητρα Αργυρού ήταν μόνιμη, ανώτερη υπάλληλος του
υπουργείου Πολιτισμού. Μετά την εκδίωξη του Πέτρου Τατούλη και την εγκατάσταση
του Γιώργου Βουλγαράκη έχει μεταβληθεί σε αόρατο, του ελληνικού
κινηματογράφου, αφεντικό!

Ακούγεται γενικό, αλλά έχει και παρά έχει σχέση με φεστιβάλ. Διότι αυτή
η μόνιμη υπάλληλος, που η σχέση της με το σινεμά είναι περίπου όπως η δική μου
με τη μεταλλουργία, καθορίζει τις τύχες κάθε πτυχής του σινεμά. Χηρεύουσας της
θέσης του συμβούλου κινηματογραφίας και με την τζίφρα υπουργικών διαταγμάτων,
όχι μόνο ορίζει μέλη επιτροπών, αλλά έχει εγκατασταθεί στην κεφαλή, ως
εποπτεύουσα της πρώτης, κρατικής Αρχής. Από την επιτροπή των κρατικών βραβείων
(που δίνει γραμμή αλλά και ζεστό χρήμα) μέχρι το κοινοτικό ταμείο «Eurimages»
και φυσικά βρίσκεται λόγω θέσεως, άνωθεν του προέδρου του Ελληνικού Κέντρου
Κινηματογράφου Γιώργου Παπαλιού.

Να σας δώσω να καταλάβετε, είναι το ίδιο πρόσωπο που αρνιόταν να εκχωρήσει
πιστοποίηση ελληνικότητας στην ταινία της Αγγελικής Αντωνίου «Έντουαρντ»
επειδή – με τη μεζούρα – τα ελληνικά είναι λιγότερα από τα αλβανικά.
Παρανόμως; Καθόλου. Όλα γίνονται – και οι αποφάσεις φυσικά – νομοτύπως. Όπως
περίπου οι ροπαλοφόροι ακολουθούν το γράμμα του νόμου και ανοίγουν κεφάλια.

Το αποτέλεσμα, σ’ αυτόν τον μικρόκοσμο του σινεμά, είναι αποτυπωμένο σε μια
φράση που άκουσα από άνθρωπο του στενού περιβάλλοντος: «Για να τα ‘χουν καλά
με την Αργυρού κάθονται μπροστά της σαν κότες πάνω σε καυτά αυγά». Η αλήθεια
πίσω από τη βιτρίνα είναι ίδια με οτιδήποτε συμβαίνει σήμερα σε ολόκληρη την
ελληνική κοινωνία!

Αν επεκτείνεται αυτό το παράδοξο, θα προσγειωθείτε ανωμάλως στο
φεστιβάλ. Δηλαδή – και με βάση τα τρελά εισιτήρια της φετινής χρονιάς, αλλά
και την επίσης τρελή αύξηση στις πωλήσεις των ειδικών εκδόσεων – από τη μια η
νεολαία διψάει, από την άλλη το φεστιβάλ νηστεύει από την ποιότητα ενός
αληθινά μεγάλου καλλιτεχνικού σινεμά. Έτσι, η αφθονία ταινιών – πρωτοφανής στα
διεθνή χρονικά – υποκαθιστά την έλλειψη μεγάλων στιγμών.

Με απλά λόγια – όπως συνέβαινε και στο παρελθόν – περί τα έξι εκατομμύρια ευρώ
ξοδεύονται για καμιά διακοσαριά ταινίες συμπαθητικών, μαθητικών σπουδών, για
τη φιλοξενία δεκάδων προσκεκλημένων, που οι περισσότεροι εξ αυτών περιφέρονται
από ξενοδοχείο σε ταβέρνα και από «Βεντέτα» σε κλαμπ, για τη μισθοδοσία
δεκάδων κομματικών, δημαρχιακών και Ψωμιαδικών ρουσφετιών και για δεκάδες
γεύματα, πάρτι και άλλων τινών. Και φυσικά για τις τιράντες υπουργών. Τόσα
πολλά για τόσο λίγα είναι πολυτέλεια αραβικών πετρελαϊκών πηγών!