Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Δεν είχε κοπάσει ακόμα στην Ελλάδα ο θόρυβος για τα μαθητικά πορνοβίντεο, όταν
στην Ιταλία ξέσπασε κάτι παρόμοιο. Φαίνεται πως στο παγκόσμιο χωριό που ζούμε,
βιώνουμε τα ίδια φαινόμενα, σχεδόν ταυτόχρονα. Και εκεί οι δράστες είναι
έφηβοι ως επί το πλείστον. Κάποιοι, στην πόλη του Τορίνο, κακοποίησαν έναν
συμφοιτητή τους που πάσχει από το σύνδρομο Ντάουν. Τον βιντεοσκόπησαν με τα
κινητά τους και μετά λάνσαραν την όλη διαδικασία στο Διαδίκτυο για να
πολλαπλασιάσουν την «ηδονή». Την ίδια στιγμή, στο Μιλάνο, γινόταν η δίκη
τεσσάρων νεαρών που κατηγορούνταν για τον βιασμό μιας δεκατριάχρονης
συμμαθήτριάς τους. Είχαν βιντεοσκοπήσει κι εκείνοι με τα κινητά τους την
«ωραία σκηνή» και την κυκλοφορούσαν από κινητό σε κινητό: ήταν το λάφυρο της
ανδροπρέπειάς τους. Όπως διαβάζω, ένα παρόμοιο σκάνδαλο εξελίσσεται αυτόν τον
καιρό και στην Ελβετία. Αναμένονται, καθώς φαίνεται, και άλλες συμμετοχές,
εντός και εκτός Ευρώπης. Σε χώρες, προπαντός, όπου η νεολαία διαθέτει εύκολη
πρόσβαση στα ακριβά κινητά και στο Ίντερνετ.

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι όλα αυτά τα περιστατικά συμβαίνουν
στον χώρο του σχολείου. Ξαφνικά, οι κοινωνίες της ευμάρειας ανακαλύπτουν ότι
τα παιδιά τους δεν είναι απλώς ανώριμα και αδιάφορα, απαθή και λιγάκι αμαθή,
αλλά προπαντός διεστραμμένα. Ανακαλύπτουν πως οι έφηβοι μετατρέπονται σε
μικρούς, θλιβερούς σκηνοθέτες των ίδιων των διαστροφών τους. Κλείνονται σε
τουαλέτες και σε σκοτεινά δωμάτια, σαν υπερήλικες, ηττημένοι από τη ζωή, για
να παρακολουθήσουν βιντεάκια πορνογραφικά και βίαια: λες και είναι ο μόνος
τρόπος για να ταράξουν κάπως την αδρεναλίνη…

Είναι όμως παιδιά της εποχής μας. Της τηλεόρασης, των reality και της trash
TV. Και θέλουν να είναι trendy. Και trendy σήμερα σημαίνει πως, για να
υπάρχεις, πρέπει να φαίνεσαι. Πρέπει να γίνεις εικόνα, βίντεο, στόρι. Μην
μπορώντας να φωνάξουν την κάμερα της τηλεόρασης, οι νεαροί
αυτοβιντεοσκοπούνται και μετά κυκλοφορούν από κινητό σε κινητό τα «καμώματά»
τους ή τα αναρτούν στο Διαδίκτυο. Είναι και αυτός ένας τρόπος για να γίνουν,
για να νιώθουν, έστω για μια στιγμή, «ήρωες»: του κακού στη συγκεκριμένη
περίπτωση, αλλά τι σημασία έχει; Σημασία έχει να γίνεις πρωταγωνιστής. Είναι
τόσο μεγάλη η δίψα για πρωταγωνιστικό ρόλο, που οι δράστες ξεχνούν ακόμα και
τον κίνδυνο της αποκάλυψης. Από εκεί και πέρα, ζούμε πραγματικά σε μια εποχή
εντελώς σχιζοφρενική. Ενώ όλα ή σχεδόν όλα γίνονται ιδιωτικά και ζούμε την
έκρηξη της ιδιώτευσης, τα πιο διεστραμμένα ιδιωτικά βιώματα τείνουν να γίνουν
όλο και περισσότερο δημόσια.

Για να έρθουμε όμως σε «γνώριμες» περιπτώσεις. Η ιστορία του βιασμού της
δεκατριάχρονης μαθήτριας στην Ιταλία από τους συμμαθητές της, στην πόλη του
Μιλάνου, θυμίζει σε πολλά την περίπτωση της Αμαρύνθου. Ειδικά όσον αφορά τη
στάση των γονέων. Υποστήριξαν και εκείνοι με σθένος τα κανακάρια τους, σύμφωνα
με τη θεωρία της «οικογενειακής θαλπωρής», υπογραμμίζοντας ότι «τα παιδιά μας
είναι αθώα, για όλα φταίει το… θύμα που κατήγγειλε τον βιασμό». Και τι έκανε
στην Ιταλία ο δικαστής; Επέβαλε στους γονείς των δραστών την καταβολή
αποζημίωσης στο θύμα που κατήγγειλε τον βιασμό. Επέβαλε αυτό το μέτρο, όχι
γιατί οι γονείς φέρουν ευθύνη για την πράξη των παιδιών τους, αλλά γιατί με
την τυφλή υποστήριξη που τους παρέχουν, προσπαθούν να δικαιώσουν συνάμα τις
πράξεις για τις οποίες αυτά κατηγορούνται. Κι έτσι ανοίγουν τον δρόμο, στο
όνομα της υπεράσπισης των δικών μας παιδιών, για άλλα θύματα και «βιντεάκια»…

LINK: * www.gkapllani.com