Αρκεί που ήρθαμε

Δεν αρκεί η ιδέα, θέλει δουλειά και σκέψη για να μη γίνεται η προσφορά εκμετάλλευση

Ο γύφτος-Λαζόπουλος βρέθηκε με το τρίκυκλό του στις γυναικείες φυλακές
Κορυδαλλού. Για την ακρίβεια βρέθηκε, με το παρδαλό κοστούμι του τηλεοπτικού
ρόλου και τα κιλίμια για ντεκόρ, στη σκηνή – υποθέτουμε – της αίθουσας
εκδηλώσεων. Από κάτω πλήθος φυλακισμένων γυναικών. Στο σκοτάδι – όπως ορίζουν
οι κανόνες της δημοκρατίας, οι κανόνες του σεβασμού των ανθρώπων που
βρίσκονται σε αδυναμία και δεν έχουν τον πλήρη έλεγχο της εικόνας τους. Το
τόνιζε διαρκώς άλλωστε ο Λάκης Λαζόπουλος, ότι δεν θα «φωτίσει» πρόσωπα, ότι
δεν θα δείξει χαρακτηριστικά, γιατί «η κοινωνία δεν έχει μάθει να συγχωρεί».

Στο άκουσμα της φράσης ξέσπασαν ξέφρενα χειροκροτήματα. Σαν μήνυμα καημού και
ελπίδας μαζί για το πώς θα τις δεχθεί, για το πώς ήδη τις βλέπει ο κόσμος έξω.

Αλλά, αλίμονο, την απάντηση την είχαν μπροστά τους. Καμουφλαρισμένη ως
«αποδοχή». Μια παραλλαγή τού «σας πάω» του Χριστόδουλου προς τους
σκουλαρικοφόρους νέους. Το έλεγε ο Λαζόπουλος προς τις έγκλειστες γυναίκες των
φυλακών Κορυδαλλού, με την ίδια αυταπόδεικτη παντοδυναμία ενός κατ’ ευθείαν
εκπροσώπου του «Θεού» – για την ακρίβεια μια θεότητα της τηλεοπτικής.

Κατέφυγε τόσο στην κολακεία, ώστε έφτασε σε σημείο να παίξει με το
ισχυρότερο συναίσθημα του φυλακισμένου ανά τους αιώνες: το αίσθημα της
αδικίας. Και το ενίσχυσε με μια απολύτως τηλεοπτικού τύπου κυνική εκμετάλλευση
της υπόθεσης του 15χρονου Τσιγγάνου που πυροβολήθηκε από αστυνομικό και
πέθανε, ενώ ο αστυνομικός αθωώθηκε. Πρόβαλε τη σκηνή με την αδελφή να φωνάζει
«φτου σου, κράτος, φτου!» και να φτύνει στην κάμερα. Ακριβώς με την ίδια
μέθοδο της στιγμιαίας εκτόνωσης που εφαρμόζει η πλέον κυνική τηλεόραση – η
τηλεόραση του Ευαγγελάτου με τα βιντεο-πορνό για παράδειγμα – επιχείρησε ο
«γύφτος» να εκτονώσει «οργή» και «αίσθημα αδικίας» των φυλακισμένων γυναικών
που είχε απέναντί του για να τις γοητεύσει.

Αντί να προσφέρει το καλλιεργημένο ταλέντο του ηθοποιού σε μια ωραία
παράσταση έργου, με σκηνοθεσία, σκηνικά, υψηλή υποκριτική, όλα αυτά που δίνουν
μέσα από την τέχνη του θεάτρου ώθηση στη φαντασία και ενεργοποιούν το πνεύμα
που πνίγεται από τον εγκλεισμό και τα λουκέτα, ο Λάκης Λαζόπουλος πρόσφερε την
ακατέργαστη ωμότητα της τηλεόρασης. Του εαυτού του ως εκπροσώπου της και της
Ελένης Μενεγάκη, που έκανε την τιμή στα κορίτσια να παρίσταται και να
χαιρετίζει ως τηλεοπτική περσόνα.

Φαίνεται ότι η απλή παρουσία εκάστου θεωρήθηκε εξ ορισμού – τηλεοπτικού φυσικά
– υπεραρκετή για τις γυναίκες που βρίσκονται πίσω από τα σίδερα της φυλακής.
Μέχρι που προσφέρθηκε σαν αρσενικό κουραμπιεδάκι ο Αλέξης Γεωργούλης, τον
οποίο εμφάνισε ο Λαζόπουλος στη σκηνή σε αντιπαράθεση, εμφανισιακή, με τη
δύσμορφη φιγούρα του Καλούση, την οποία πρόβαλλε στην οθόνη από τα γνωστά
πλάνα των δελτίων.

Η απαράδεκτη στιγμή του τραταρίσματος… θέας Γεωργούλη στις
φυλακισμένες – σαν να τις θεωρούσαν «ξελιγωμένες» – επιβεβαίωσε αυτό ακριβώς
που υποτίθεται ότι ήθελε να ανατρέψει η εκπομπή: να θεωρούνται οι
φυλακισμένες, οι εντός, δεύτερης κατηγορίας και περιορισμένων απαιτήσεων, από
τους εκτός. Αυτό αξίζουν οι γυναίκες της φυλακής για τον Λάκη Λαζόπουλο και
για τον Αλέξη Γεωργούλη, που μοίραζε φιλάκια (!) σαν αντίδωρα; Έλεος!

Άξιζαν όλες τους το «άλλο» όνειρο

Το μόνο που επιβεβαιώθηκε με τη μετατόπιση της «έδρας» τού «Αλ Τσαντίρι
Νιουζ» στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού είναι η απόλυτη κυριαρχία της
τηλεόρασης σαν μία και μοναδική θρησκεία, που διά του ιερού εκπροσώπου της
Λαζόπουλου είπε το «σας πάω» στις παραστρατημένες – όχι για να τις σώσει, αλλά
για να εξαγνίσει τις τηλεοπτικές μεθόδους που «κρατούν τις αποστάσεις».

Άξιζαν όλες περισσότερα από μερικές συναισθηματολαγνικές προτροπές τού
τύπου «να ονειρεύεστε». Άξιζαν τρόπους για να ονειρεύονται, σκηνές, εικόνες,
λέξεις. Γιατί ο Καλούσης και τα «φτου σου, κράτος» από πλάνα δελτίων ειδήσεων
δεν είναι ο «άλλος κόσμος» των ονείρων. Είναι, αλίμονο, ο ίδιος ακριβώς του
εφιάλτη τους.