ΔΩΡΑ ΜΑΣΚΛΑΒΑΝΟΥ «Οι καιροί μάς φέρνουν φόβους»

«Είναι μια ιστορία εμπιστοσύνης η ταινία μου. Γιατί πιστεύω ότι η εμπιστοσύνη

είναι ακριβό αίσθημα και πολύ σπάνιο. Είναι το αίσθημα που πραγματικά

παρηγορεί τον άνθρωπο, δεν τον ταράζει, και προϋποθέτει αγάπη και ταπεινότητα.

Οι ήρωές μου δεν είναι απλώς ένας άνδρας και μια γυναίκα που αρέσει ο ένας

στον άλλον και φλερτάρουν. Είναι δυο άνθρωποι που εκπλήσσουν ο ένας τον άλλον

γιατί ανακαλύπτουν ότι λαχταρούν το ίδιο πράγμα. Μια καινούργια ζωή, που δεν

ξέρουν από πού να την αρχίσουν. Και την ξεκινούν μαζί, χωρίς κανένα σχέδιο,

καμία εγγύηση. Απλώς, εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον», λέει η Δώρα Μασκλαβάνου

για τους ήρωες της ταινίας της «Κι αν φύγω… θα ξανάρθω», τη δεύτερη μετά το

«Κι αύριο μέρα είναι».

Εκείνη (Μαρία Κεχαγιόγλου) είναι μια παντρεμένη γυναίκα που ζει στην επαρχία

συμβιβασμένη και απομονωμένη, παράγοντας ξυλοκάρβουνα που «καίνε» τα όνειρά

της… Εκείνος (Γιάννης Στάνκογλου) μόλις αποφυλακίστηκε και φτάνει εκεί

θέλοντας να αρχίσει μια καινούργια ζωή στον τόπο καταγωγής του… Και με τη

μουσική του Νίκου Κυπουργού αποφασίζουν να «αυτοσχεδιάσουν τη ζωή τους από την

αρχή καθώς και οι δύο χρωστάνε στον εαυτό τους»…

«Δυο άνθρωποι που θα αγαπηθούν, φτάνουν για να υπάρξει ένας κόσμος», λέει η

σκηνοθέτις που ξεκίνησε ως ηθοποιός στην «Πορνογραφία» του Μάνου Χατζιδάκι,

έκανε εντύπωση στη «Γλυκιά συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη και ύστερα άλλαξε

ρότα στη ζωή της ­ κι εμείς την προκαλούμε λέγοντας ότι μια τέτοια άποψη στην

εποχή μας μοιάζει ηρωική ή ντεμοντέ…

«Οι άνθρωποι φοβούνται και περιορίζονται. Γιατί ο καιρός μας τους

προσφέρει φόβους. Δύο αταίριαστοι για τα ισχύοντα άνθρωποι, τολμούν να

παρασύρουν ο ένας τον άλλον και να “αναλάβουν” ο ένας τον άλλον. Δεν το κάνουν

με ελαφρά συνείδηση. Ούτε με ηρωισμούς και υποσχέσεις. Η Ελπίδα είναι μια πολύ

γνωστή μας γυναίκα. Αν μια τέτοια γυναίκα συνειδητοποιήσει την πικρή της ζωή

και διεκδικήσει μια καινούργια, αυτό δεν είναι ρομαντικό ή συναισθηματικό.

Κατά τη γνώμη μου είναι γενναίο», επιμένει η Δώρα Μασκλαβάνου.

Και στις δύο ταινίες σας, οι ήρωες είναι «συνηθισμένοι» και εκτός

κοινωνικού συνόλου. Νιώθετε κι εσείς έτσι;

«Αυτοί οι συνηθισμένοι άνθρωποι, που συμφιλιώνονται με τη μοναχική τους ζωή,

επιθυμούν πολύ τη συμπόρευση, αλλά δεν απαιτούν σαν να τους χρωστάει όλη η

κοινωνία, κουράζονται για να πετύχουν τα παραμικρά, πληρώνουν ακριβά αυτά που

αγαπούν. Αυτοί όμως οι διακριτικοί άνθρωποι, είναι ικανοί για ακριβές πράξεις.

Και τους εμπιστεύομαι περισσότερο από τους “επιτυχημένους” της ζωής».

Στην ταινία σας, οι ήρωες τολμούν να δουν τις αλήθειες τους…

«Πράγματι. Όταν τσουγκρίζουμε ας πούμε, σπάνια συνοδεύουμε την ευχή μας με ένα

ευθύ βλέμμα. Τι ενοχή είν’ αυτή! Μάλλον ξέρουμε κατά βάθος ότι ούτε εμείς

κάνουμε αυτά που ζητάμε από τους άλλους. Κακοπροστατεύουμε τους εαυτούς μας

πασχίζοντας για μια ασαφή ευτυχία, δηλαδή μια καλοπέραση, που στο κάτω κάτω

δεν έχει καμιά αξία χωρίς και την ευτυχία των άλλων».

«Το σινεμά δεν σώζει ζωές»

Πολλοί λατρεύουν το περιθώριο, αλλά οι ίδιοι ζουν πλουσιοπάροχα…

«Ξέρω κι εγώ πολλούς που ζουν στην ψευδαίσθηση της “αλητείας” τους και είναι

πνιγμένοι στα μοσχοσάπουνα. Έτυχε να ακούσω πρόσφατα έναν γνωστό παράγοντα να

εξηγεί στους ακροατές του ότι το αντικείμενο με το οποίο ασχολείται είναι

προϊόν μεγάλου πολιτισμού αφού ευδοκιμεί οικονομικά σε όλες τις ανεπτυγμένες

χώρες. Και οι από κάτω, ευδαίμονες, χειροκροτούσαν. Πώς να πλησιάσεις τέτοιους

ανθρώπους. Εξάλλου το σινεμά δεν σώζει ζωές»!

INFO

Η ταινία «Κι αν φύγω… θα ξανάρθω» της Δώρας Μασκλαβάνου θα προβάλλεται από

αύριο και διαγωνίζεται στο Φεστιβάλ Καΐρου (28/11 – 8/12).

Πορτοφόλι

Μείωση λογαριασμών ρεύματος: Τι φέρνει το πρόγραμμα «Απόλλων» για τα ευάλωτα νοικοκυριά

Η Λερναία Ύδρα των τραπεζικών απατών: Έκοψαν τις κλήσεις, ήρθαν τα deepfakes

Εργατικα δυστυχήματα: Δουλεύοντας μέχρι θανάτου – Τι προκάλεσε το μαύρο ρεκόρ το 2025

Νέα όρια IRIS: Το κινητό σας γίνεται πορτοφόλι για άμεσες πληρωμές έως 1.000 ευρώ

Επιστροφή ενοικίου: Έφτασε η τελική φάση καταβολών για το 2025 – Ποιοι πληρώνονται τώρα