«Άβολη» ειλικρίνεια

Η πιο τολμηρή τηλεόραση είναι αυτή που παρουσιάζει την πολυπλοκότητα της ζωής τόσο απλά όσο είναι και η αλήθεια

Ένας ομοφυλόφιλος, ο Κώστας – γκέι προτιμά να τον αποκαλούν – μαθαίνει στον
16χρονο σήμερα γιο του να είναι ευτυχισμένος με τις επιλογές του, όποιες κι αν
είναι αυτές. Λόγος απλός, ανθρώπινος, που ξετυλίγει μια ιστορία ζωής. Χωρίς
ίχνος δράματος, χωρίς τίποτε «συνταρακτικό» να διεκδικεί βίαια την προσοχή του
θεατή. Καμιά κραυγή, καμιά καταγγελία· μόνον της «σκιάς» του ψέματος, που
στερεί από την ανθρώπινη ζωή την ευτυχία.

Και μόνο γι’ αυτό, αποτελεί μια «προκλητική» τηλεοπτική στιγμή για το
κυριακάτικο μεσημέρι. Την αποτολμούν οι «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη
(Mega, 13.00) ξεκολλώντας επιτέλους από τις «προσωπικές ιστορίες» διασημοτήτων
με τα παιδικά τους όνειρα ή τις «τολμηρές επαγγελματικές επιλογές» (π.χ.
Μαρκουλάκης για το Survivor) που απλώς λουστράρουν το «φωτοστέφανο» τού σουξέ
τους.

Αυτή τη φορά μοναδική πρόκληση είναι η αφοπλιστική ειλικρίνεια ενός «κοινού
θνητού». Ειλικρίνεια άβολη, όπως άβολα είναι όλα όσα αποκαλύπτουν την «ιοβόλο»
ποικιλομορφία της ζωής θαλερή, παρά την επίμονη επίθεση της αντισηπτικής
τηλεοπτικής ομοιομορφίας.

Η συνέντευξη με τον Κώστα τολμηρή, όχι για όσα «ομολογεί», αλλά για τον τρόπο
του. Γαλήνιος, ισορροπημένος. Και τον τρόπο της κάμερας. Φιλική, μακριά από το
να αναζητεί περιττές προκλήσεις. Αρκούσε ο λόγος. Με αυτόν οι «Πρωταγωνιστές»
δοκιμάζουν αντοχές. Κοινωνικές και τηλεοπτικές. Απέναντι από τη ρητορεία της
τηλεοπτικής ψευδο-διαφάνειας των ριάλιτι, η απλότητα της πραγματικότητας, έτσι
όπως την ορίζουν οι ανθρώπινες επιλογές. Δυσβάσταχτη; Μόνο για όσους δεν τις
έκαναν ή πλουτίζουν από εκείνους που δεν αντέχουν να τις κάνουν.

Αμέσως μετά ακολουθεί η ιστορία του Παναγιώτη, που περπατάει με τη
στολή του σωφρονιστικού υπάλληλου δίπλα στον τοίχο της φυλακής και αφηγείται
περιστατικά από τότε που συμμετείχε σε εκείνο τον ιστορικό φασαριόζικο
«εξώστη» του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, σινεφίλ, λάτρης του
«κουλτουριάρικου» ελληνικού σινεμά. Στην κινηματογραφική λέσχη είχε γνωρίσει
και τον Σεχίδη, τον ψυχρό δολοφόνο ολόκληρης της οικογένειάς του, που αγαπούσε
τον ιταλικό νεορεαλισμό. Αργότερα τον συνάντησε πίσω από τα κάγκελα της
φυλακής. Μια δουλειά και η δική του, προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Την
επέλεξε έπειτα από δύο χρόνια ανεργίας ως μηχανολόγος.

Με τις δύο αυτές ιστορίες οι «Πρωταγωνιστές» έκαναν τα πρώτα βήματα στον δρόμο
που υποσχέθηκαν, της αληθινής ζωής, που σφύζει γεμάτη πρωτότυπες υπάρξεις. Στο
κάτω κάτω κάθε άνθρωπος είναι ακριβώς αυτό. Πρωτότυπος. Πρωταγωνιστής της
δικής του ζωής, όπως τη θέλησε.

Μιας ζωής που δεν ανήκει στο ριάλιτι των ακραίων συνθηκών, όπου οι
άνθρωποι μετατρέπονται σε ρεπλίκες του εαυτού τους προκειμένου να αγγίξουν για
μια στιγμή τα όριά τους και να καταβροχθίσει η κάμερα τη φρεσκοκομμένη τους
σάρκα.

Μιας ζωής που αποκαλούμε «απλή» γιατί δεν έχει την υπερβολή και τη ρητορεία,
που της επιβάλλει το star system. Έχει όμως την ανθρώπινη απλότητα, όχι σαν
μια αρετή η οποία προστίθεται στην ύπαρξη. Σαν την ίδια την ύπαρξη, χωρίς
τίποτε παραπανήσιο. (Αntrι Comte-Sponville) Σαν τη ζωή δίχως ψέματα, δίχως
τίποτε περιττό και στομφώδες.

Δίχως μυστικά και φόβους

«Είπα την αλήθεια στη γυναίκα μου και στον γιο μου απλά, σαν να τους προσέφερα
ένα φλιτζάνι τσάι. Και έτσι τη δέχθηκαν». Όχι, δεν ήταν εύκολο όπως ακούστηκε.
Αλλά έτσι κέρδισε ο Κώστας την καθημερινότητα της ειλικρίνειας και μια ζωή με
τον γιο του χωρίς μυστικά και φόβους για αποκαλύψεις.

Με την ίδια φυσικότητα κάνει μια προσωπική αποκάλυψη, που αποδεικνύει πως
τίποτε δεν αλλοιώνει την ανθρώπινη προσωπικότητα, όσο το ίδιο το ανθρώπινο
βλέμμα: «Όταν περπατούσα στον δρόμο πριν πω σε όλους ότι είμαι γκέι ήμουν πιο
θηλυκός, έτρωγα κράξιμο. Τώρα που όλοι ξέρουν ποιος είμαι, είμαι πιο
ανδροπρεπής».

Τόσο απλό και τόσο προκλητικό, όσο κανένα ριάλιτι με ανθρώπινα κουρέλια που
γίνονται μέσο επιδεικτικής φιλανθρωπίας. Τόσο επαναστατικό όσο καμιά
τηλε-οπερέτα δήθεν κοινωνικής ευαισθησίας που παρουσιάζει το «διαφορετικό» σαν
θέαμα αθλιότητας, γιατί μόνον έτσι μπορεί να γίνει αποδεκτό. Για να παραμείνει
αθλιότητα. Για να είναι πάντα αντικείμενο εκμετάλλευσης όσοι εντάσσονται στους
«διαφορετικούς».

Σε μια τηλεόραση που προβάλλει τον φοβισμένο «ανθρώπινο εαυτό», ο οποίος
κραυγάζει για να τον προσέξουν και επιδεικνύει τα χειρότερα ελαττώματά του
στην κάμερα, οι προσωπικές ιστορίες «καθημερινών» ανθρώπων του Σταύρου
Θεοδωράκη θυμίζουν απλά την ανθρώπινη δύναμη. Και είναι τόσο τολμηρές.