ΓΝΩΜΗ Τα λάθος μηνύματα

Αυτό ήταν. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε κρίση. Διαθέτει γερασμένους παίκτες,
άτολμο προπονητή που δεν προωθεί νέους και φοβάται τις βεντέτες. Ο Τζόρτζεβιτς
«σέρνεται», ο Ριβάλντο «έφαγε τα ψωμιά του» και η διοίκηση αρνείται να βάλει
το μαχαίρι βαθιά στο κόκαλο. Κι όλα αυτά για ένα αυτογκόλ. Αν στη θέση του
Κωστούλα ήταν ο Μόρις, τα ίδια θα διαβάζαμε; Όχι βέβαια, γιατί τα «γυαλιά» θα
είχαν διαφορετικό χρώμα. Αλήθεια, στο ντέρμπι με την ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός δεν
έκανε ένα από τα χειρότερα παιχνίδια του, αλλά νίκησε με αυτογκόλ του Έμερσον;
Τότε τι έλεγαν όλοι αυτοί που σήμερα θέλουν να «κρεμάσουν» τον Σόλιντ και να
αποπέμψουν – με τακτ είναι αλήθεια – τα μεγάλα ονόματα γιατί «γέρασαν»;

Η νοοτροπία ότι «ο νικητής τα παίρνει όλα και ο χαμένος τίποτα» ακυρώνεται στο
ποδόσφαιρο, γιατί οι ομάδες έχουν μία συνέχεια και τα λάθη έρχονται στην
επιφάνεια όπως το λάδι στο νερό.

Η κριτική δεν είναι όπλο που χρησιμοποιείται κατά το δοκούν. Είναι μάθημα για
το μέλλον που πρέπει να απαγκιστρωθεί από τα αποτελέσματα. Το παράδειγμα της
εθνικής ομάδας που έφτασε από το ζενίθ (Euro 2004) στο ναδίρ (αποκλεισμός από
το Μουντιάλ 2006) είναι χαρακτηριστικό τού τι μπορεί να συμβεί όταν οι νίκες
στέλνουν λάθος μηνύματα.

Στη φιλοσοφία του ποδοσφαίρου, όπως σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας, οι
αποτυχίες διδάσκουν περισσότερα από τις επιτυχίες, αρκεί να μπορείς να τις
ερμηνεύσεις σωστά. Όποιος αρκείται να χρησιμοποιεί τις νίκες ως γομολάστιχα
λαθών και τα πρωταθλήματα ως ποδοσφαιρικά ελιξίρια για εσωτερική κατανάλωση
δεν πρόκειται ποτέ να δει την αλήθεια που προσφέρει από μόνο του το άθλημα.