«Μου αρέσει να ζω λιγάκι λαθραία»

«Ο ψυχολόγος θα είχε να πει πολλά για μένα», λέει ο Τζάρβις Κόκερ (άλλοτε των Pulp). «Ήθελα να γίνω αστροναύτης όσο τίποτε άλλο στον κόσμο»

Από την εργατική τάξη του Σέφιλντ στην μποέμικη αριστερή όχθη του Παρισιού.
Και από την κορυφή της ποπ – με τους Pulp – σε μια μοναχική διαδρομή με δικά
του τραγούδια. Η ζωή του Τζάρβις Κόκερ θα μπορούσε να ήταν κόμικς. Και εκείνος
σαν η ψηλόλιγνη φιγούρα, φορώντας γυαλιά με κοκάλινο σκελετό να λέει
φιλοσοφώντας ως εδώ «μπορεί τελικά να υπάρχουν πολλοί Τζάρβις Κόκερ εκεί έξω».
Μπορεί. Αυτός ο ένας όμως που ξέρουμε έχει τραγουδήσει για τους συνηθισμένους
ανθρώπους «Common People» – λέγοντάς μας την ιστορία στους στίχους με το
κορίτσι από την Ελλάδα – και επιστρέφει τώρα με έναν ακόμη συνηθισμένο
άνθρωπο, τον εαυτό του «Jarvis», έτσι βαφτίζει το καινούργιο του άλμπουμ.
«Πάντα ήμουν χαμηλών τόνων, κυκλοφορούσα στα κλεφτά. Και το ότι μετακόμισα στο
Παρίσι, όπου ο μόνος άνθρωπος που γνώριζα ήταν η γυναίκα μου ενίσχυσε αυτή τη
διάθεσή μου να ζω κάπως λαθραία». Στην Αγγλία, όπου μέσα στη δεκαετία του ’90,
οι Pulp ήταν σούπερ σταρ και τα πρόσωπά τους παντού, η καθημερινότητα δεν ήταν
για τον Τζάρβις το καλύτερό του. «Είχα σκεφτεί τότε να προσλάβω κάποιον άλλον
να βγαίνει στη σκηνή και εγώ να τραγουδάω από πίσω». Κανείς βέβαια δεν
μπορούσε να μιμηθεί τις χορευτικές και κάπως ασύνδετες κινήσεις του. Σήμερα
στα 43 του, με τη σύζυγό του, τη Γαλλίδα Καμίλ και τον γιο τους Αλμπέρ, τριών
χρόνων, νιώθει πολύ πιο άνετα στο Παρίσι. Όταν δεν γράφει τραγούδια για
εκείνον, γράφει για τη διάσημη φίλη του τη Νάνσι Σινάτρα και πιο πρόσφατα για
τη Σαρλότ Γκενσμπούργκ, την κόρη του Σερζ και της Τζέιν Μπίρκιν. Είναι ένας
κοσμοπολίτης της ποπ. Μερικοί πάντως τον έχουν συνδέσει μόνιμα με την
εκρηκτική εμφάνισή του στα βρετανικά μουσικά βραβεία, το 1996, όταν πήδησε στη
σκηνή και έδωσε μια σπρωξιά στον Μάικλ Τζάκσον. Έχει κάνει πολλά…

«Από όλα αυτά ξέρω πως θα έρθω σε δύσκολη θέση να περιγράψω στον Άλμπερτ
εκείνη την εμφάνισή μου στο εξώφυλλο του smash hits». Ήταν ντυμένος
αστροναύτης. «Αν είχα τουλάχιστον μια σωστή στολή, σαν αυτές της NASA ας
πούμε, οκέι, αλλά φορούσα ένα πλαστικό πουκάμισο και ένα ασημένιο παντελόνι
χάλια». Με τον Άλμπερτ ωστόσο, θα συνεχίσει να βλέπει ταινίες του Ντίσνεϊ. Από
αυτές μάλιστα εμπνεύστηκε το τραγούδι του «Disney Time» όπου προσπαθεί να
δείξει τις ομοιότητες ανάμεσα στα πορνό και στην «πορνογραφικά ευχάριστη
εξαπάτηση της οικογενειακής ζωής στις ταινίες του Ντίσνεϊ»…