«Θέλω να κάνω επιθεώρηση»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Είμαι κρυφός άνθρωπος αλλά κάνω ένα επάγγελμα που δεν είναι κρυφό. Δεν είμαι |
Ο θεατρικός «Μάρτυρας κατηγορίας» συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά και η «Βέρα
στο δεξί» διανύει την τρίτη τηλεοπτική σεζόν στο Mega. Από το γύρισμα στο
πλατό, γραμμή για το θέατρο και τις διπλές παραστάσεις, σχεδόν σε καθημερινή
βάση. Το καθημερινό δρομολόγιο μοιάζει με αγώνα δρόμου αλλά η Κάτια Δανδουλάκη
στο καμαρίνι δείχνει ξεκούραστη. Κι ας είχε και η ίδια παραδεχθεί πριν από
έναν χρόνο πως είναι διαρκώς στην πρίζα.
Πρωταγωνίστρια του θεάτρου και του κινηματογράφου, ήταν από τις πρώτες που
τόλμησαν να κάνουν τηλεόραση και δέχθηκε πυρά. «Να σας θυμίσω ότι έχω κάνει
και διαφήμιση» λέει, αναφέροντας σποτάκι για αποσμητικό, και από αυτό παίρνει
αφορμή για να πει πως δεν έχει μετανιώσει για κάτι. «Δεν είχα κανένα πρόβλημα
με κανένα Μέσο. Όλα είναι στο επάγγελμα αλλά ο χειρισμός κάθε είδους θα σε
χαρακτηρίσει. Το μόνο είδος που δεν έχω κάνει είναι η επιθεώρηση. Το λατρεύω
και θα ήθελα να το κάνω. Αλλά βλέπεις παλιά είχα ανασφάλεια, ενώ τώρα όχι».
Είναι στα «υπόψη» της, όμως οι επαγγελματικές της δεσμεύσεις την υποχρεώνουν
σε δεύτερες, ανασταλτικές, σκέψεις. «Θέλω όμως να κάνω και άνετα πράγματα,
εννοώ ψυχολογικά άνετα», αποσαφηνίζει.
Στο ενεργητικό της έχει συμμετοχή σε περίπου 15 ταινίες. «Από τον
κινηματογράφο κέρδισα μεγάλη προβολή. Πολλά άλλα δεν πρόλαβα διότι πέτυχα το
ελληνικό σινεμά στο μεταίχμιό του. Και ως ηθοποιός δεν κέρδισα χρήματα διότι
ήμουν πολύ νέα τότε στον χώρο. Αλλά ήρθε η τηλεόραση, από την οποία αποκόμισα
οικονομικά και καλλιτεχνικά οφέλη. Της δόθηκα με πάθος και μου ανταπέδωσε στα
ίσα. Γνωρίζοντας πάντα τι κακό μπορεί να προξενούσε, αν δεν τη χειριζόμουν
σωστά», συνεχίζει και τονίζει πως δεν έκανε τηλεόραση μόνο για τα λεφτά.
Το θέατρο ήταν «το όνειρο με το οποίο μεγάλωσα και που το έπλαθα με τα χέρια
μου. Έδωσε μαγεία, ποίηση στη ζωή μου. Μου έδωσε κατανόηση, με βοήθησε να μάθω
καλύτερα τον εαυτό μου, βίωσα στιγμές σχεδόν απόλυτης ευτυχίας αλλά και
δύσκολα συναισθήματα. Ανασφάλεια, άγχος, κυρίως οικονομικό, “δαγκωματιές” σε
αποτυχίες, τις οποίες όμως όφειλα να τις κάνω. Δεν γίνεται να μην κάνεις και
αποτυχίες. Αλλά αν ξαναγεννιόμουν, θα ήθελα να κάνω κινηματογράφο. Να πήγαινα
στη Μέκκα του σινεμά για ηθοποιία και αργότερα σε μια πιο συγκεντρωτική
αντίληψη της Τέχνης, που είναι η σκηνοθεσία. Θα ήθελα να βγω λίγο από τους
τέσσερις τοίχους του θεάτρου. Αυτό μου έλειψε».
Ώς τη στιγμή που βγήκε στον αέρα η «Βέρα στο δεξί», είχαμε γνωρίσει και δει
στο θέατρο την Κάτια Δανδουλάκη ως δραματική ντάμα. Εδώ όμως και περίπου
δυόμισι χρόνια αποκαλύπτει ένα άλλο ταλέντο, των λεπτών κωμικών καταστάσεων.
«Και το οφείλω στην Έλενα Ακρίτα και τον Γιώργο Κυρίτση, αλλά και στον
Αλέξανδρο Ρήγα για τον ρόλο στο “Κόκκινο δωμάτιο”, προσφάτως. Στην τηλεόραση
δεν είχα την ευκαιρία να παίξω κωμικούς ρόλους». Την ενδιαφέρει το είδος
εκείνο που έχει υποδόριο χιούμορ, «η λίγο ύπουλη φάρσα που έχει ένα παίξιμο
σχεδόν φυσιολογικό. Μου δίνει μεγαλύτερη ανακούφιση παρά να παίζω κωμωδία».
Και σημειώνει πως «ζητούμενο είναι το απρόβλεπτο. Γι’ αυτό άλλωστε προκαλεί
ευχάριστη έκπληξη».
Πέραν του οικονομικού, το οποίο είναι κίνητρο, πού βρίσκετε το κουράγιο και
παίζετε σε καθημερινό σίριαλ. Οκτώ χρόνια «Λάμψη», τρία χρόνια «Βέρα στο δεξί»
δεν είναι και λίγα…
Το σκέφθηκα. Αλλά μεσολάβησε και η «Λένη». Ίσως επειδή είχα ξεκουραστεί να μου
έλειψε. Όταν μπαίνω στη δίνη της δουλειάς νιώθω πιο νέα. Διότι αν δεν νιώθεις
δέκα χρόνια μικρότερος, δεν μπορείς να αποδώσεις. Οφείλεις και δεν πρέπει να
«μεγαλώσεις». Στο καθημερινό σίριαλ εκπαιδεύεσαι, βρίσκεις διαφορετικούς
τρόπους να παίξεις την ίδια σκηνή. Πρέπει να είσαι σε ετοιμότητα, να
εξασκείσαι, να έχεις γρήγορους μηχανισμούς αντίληψης και αντίδρασης. Αυτό με
εξιτάρει και δοκιμάζω τα όριά μου. Κάτω από αυτό το πρίσμα, η «Λάμψη» υπήρξε
μεγάλο σχολείο.
«Παίζουμε με το extra small στην καθημερινότητα»
Σας προβληματίζει το γεγονός ότι οι συζητήσεις, σε μερίδα έστω του κόσμου,
περιστρέφονται γύρω από κινήσεις δημοσίων προσώπων;
Είναι κουβεντολόι γύρω από μια ασημαντολογία με την οποία γεμίζουμε τις ώρες
με πράγματα που δεν έχουν νόημα. Κάπως έτσι όμως χάνουμε την ποίηση της
καθημερινότητας που μόνον ο Τσέχωφ κατέγραψε. Μειώνουμε το μέγεθος της
καθημερινότητάς μας όταν ασχολούμαστε με τέτοια πράγματα. Παίζουμε με το extra
small.
INFO
«Μάρτυρας κατηγορίας» της Άγκαθα Κρίστι, σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη και
σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη. Στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη (Αγ. Μελετίου 61Α
& Πατησίων, Κυψέλη, τηλ. 210-8640.414).
Google news
