Μαθήματα σοφίας από τον Σόλομον

Μέρες το λέγαμε, χρειαζόταν μια καλή βροχή να ξεπλύνει τους δρόμους, να
παρασύρει τη χαρτούρα που ξέχασαν να μαζέψουν (υποσχέσεις), να ξαναφέρει τη
γυαλάδα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η σχέση του νερού με τις μουσικές αποκτά
μια άλλη διάσταση, όπως σε εκείνο το επεισόδιο του Twilight Zone, που ένα
αλλόκοτο πλάσμα χορεύει στην άκρη του φτερού του αεροπλάνου. Ο ρυθμός είναι
κάντρι-σόουλ.

«Does my ring burn your finger» τραγουδά ο «άρχοντας των δακτυλιδιών» Σόλομον Μπερκ, κάπως σαν απάντηση στου Τζόνι Κας το «Ring οf fire»

Ο Τζακ Γουάιτ – των White Stripes και των Raconteurs, ο οποίος, μαζί με
ένα-δύο τύπους ακόμη, θεωρώ πως είναι οι μοντέρνοι κλασικοί – έλεγε πρόσφατα
πως μετακόμισε μόνιμα στο Νάσβιλ από τη δική του πόλη το άκρως μουσικό σημείο
στον χάρτη το Ντιτρόιτ (ροκ εν ρολ και αυτοκίνητα πάνε μαζί). Γιατί; Γιατί το
Νάσβιλ είναι φτιαγμένο από μουσική. Το νερό που το ποτίζει είναι σκέτος
ρυθμός, υπάρχει ένα τραγούδι κάτω από κάθε πέτρα. Είναι αυτό που έχει η πόλη,
ή αυτό που φέρνουν μαζί τους όσοι ταξιδεύουν κατά εκεί – δεν ξέρω. Κάτι
«παίζει» μυστήριο. Ανοιχτός λογαριασμός ίσως για έναν Σόλομον Μπερκ – αυτόν
που ο κόσμος ξέρει σαν τον «βασιλιά της ροκ και σόουλ» – να επιστρέψει εκεί
μετά την πρώτη κάντρι επιτυχία του το 1960 (περίπου έξι δεκαετίες είναι ο
άνθρωπος στα μουσικά). Ο «βασιλιάς» Σόλομον λοιπόν με το αρχοντικό του στυλ,
τη σοφία της πατρότητας 21 παιδιών και την οργάνωση αλυσίδας γραφείων τελετών
(οικογενειακή η επιχείρηση) μπαίνει στο στούντιο και ηχογραφεί κάντρι και
κάντρι-μπλουζ της ψυχής, ενώ εκλεκτές κυρίες σαν τις Έμιλου Χάρις, Πάτι
Γκρίφιν, Πάτι Λόβλες, Γκίλιαν Γουέλς και την κ. Ντόλι Πάρτον βεβαίως
συμμετέχουν σε δικές τους συνθέσεις, δίπλα σε κομμάτια των Τζορτζ Τζόουνς, Τομ
Τ. Χολ, Σπρίνγκστιν και άλλων countrymen. Μετράω τις λέξεις και πρέπει να βάλω
στοπ, αν με άφηναν θα μιλούσα γι’ αυτό ώς αύριο. Ξέρω, όμως. Λίγα λόγια, πολλή
μουσική. Το κλασικό.

Όνειρα σε ρο(ς)

Όλες εκεί έξω οι κοπέλες της σόουλ ξεκίνησαν με ένα όνειρο: να γίνουν
Νταϊάνα Ρος ή ό,τι κοντά σε αυτό υπήρχε εύκαιρο. Η Ρος πάλι δεν νομίζω πως
ονειρεύεται να γίνει μια από τις r’n’b κούκλες (είναι η πρώτη κυρία της
Μοtown) αν και η ηλικία μπορεί να τη βάζει σε πειρασμό. Προτιμά ωστόσο στο «Ι
Love You» (emi) τα κλασικά τύπου The Look Of Love, This Magic Moment –
καταλαβαίνετε ποια – που δεν περνάς άσχημα, αλλά οκέι. Αν είναι να πάρεις
γεύση από Motown (της εποχής) τσέκαρε οσονούπω το «Dreamgirls» της Μπογιονσέ
στο σινεμά που παραπέμπει σε Νταϊάνα και τα παλιά θρυλικά της Ρος.

… και σε μαύρο

Τα σόουλ κλασικά κομμάτια είναι σόουλ κλασικά – ούτε συζήτηση – και η φωνή
του Άαρον Νέβιλ μπορεί να είναι η φωνή του Θεού (αν και γιατί τότε περνάει
αυτό το μαρτύριο η Νέα Ορλεάνη;) συνεπώς το συναίσθημα ρέει παντού στο
«Bring it on home…the soul classics» (Sony/bmg), αλλά μετά το You
Send me, πιο πάνω από τη μέση, είχα βαρεθεί. Έκανα δουλειές, πήγαινα
πάνω-κάτω, Νέβιλ ο ίδιος κι απαράλλακτος μέσα στην όποια ζεστασιά της
μουσικής.

Πήραν τη φωνή του μακαρίτη του Ρέι Τσαρλς από κάτι «λάιβ» ηχογραφήσεις και
την κόλλησαν σε φρέσκο σουίνγκ τζαζ της Ορχήστρας του μακαρίτη Κάουντ Μπέιζι.
«Ray Sings, Basie Swings» (Universal). Ότι είναι ωραία η τζαζ και ωραία η φωνή
του Τσαρλς, γνωστό. Αλλά είναι ωραίο όλο αυτό το πράγμα; Επειδή ό,τι σε Ρέι
βγήκε μετά την ταινία έφερε χρήμα στην εταιρεία; Είπαμε ντε…

Νάσβιλ με ήχο

* Το Νάσβιλ είναι σπίτι τoυ Grand Ol’Opry, «ναού» της κάντρι από τη δεκαετία
του ’20.

* 1950-1960 ο Χανκ Γουίλιαμς ξεκινά τη σύγχρονη κάντρι. Εντι Άρνολντ, Τζιμ
Ριβς ανοίγουν το είδος σε μεγάλα ακροατήρια. Σπουδαίες ηχογραφήσεις από
Μπρέντα Λι, Πάτσι Κλάιν, Λορέτα Λιν, Ντόλι Πάρτον, Τάμι Γουϊνέτ.

* 70ς Ρότζερ Μίλερ, Κρις Κριστόφερσον. Οι οutlaws Γουίλι Νέλσον, Γουέιλον
Τζένιγκς.

* 80ς και μετά Εμιλου Χάρις, Άλαν Τζάκσον, Σανάια Τουέιν κ.α.

* Και ροκαμπίλι. Έλβις, Γουάντα Τζάκσον, Τζιν Βίνσεντ, Τζέρι Λι Λιούς
ηχογράφησαν κλασικά κομμάτια τους.

* Μπομπ Ντίλαν, Τζόνι Κας μαζί στο στούντιο. Το ντουέτο τους στο «Girl From
the North Country» καταλήγει στο Nashville Skyline του Ντίλαν (1969).