«Δεν υπήρξα ποτέ Τσίπρας…»

Ο Σπύρος Βούγιας δίνει συμβουλές στον Αλέξη Τσίπρα «για να μη χάσει το κρίσιμο “ρ” του ονόματός του». Όλα αυτά μέσω e-mail στον Μικροπολιτικό…

«ΕΓΩ δεν θα γίνω ποτέ Βούγιας…», λέει ο Αλέξης Τσίπρας στη
συνέντευξή του στον «Ταχυδρόμο». Επ’ αυτού έλαβα μέσω e-mail ένα
σχόλιο από τον ίδιο τον Σπύρο. Παραθέτω, όσο μπορώ,
εκτενέστερα αποσπάσματα για να αποδώσω τη σκέψη και την ευαισθησία του
Γκάρι Κούπερ του Βορρά.

«Δεν ζήτησα χρίσμα»

«ΚΑΤ’ΑΡΧΗΝ κι εγώ δεν υπήρξα ποτέ Τσίπρας», γράφει ο
Βούγιας. «Ήμουν στον Ρήγα Φεραίο και όχι στην ΚΝΕ. Ήμουν στην
κατάληψη του Πολυτεχνείου επί Χούντας και όχι επί Βασίλη
Κοντογιαννόπουλου. Δούλεψα στο πανεπιστήμιο, στην πόλη και στην
κοινωνία των πολιτών της Θεσσαλονίκης για περισσότερα από 20 χρόνια και ήμουν
δημοτικός σύμβουλος πριν εμφανισθώ ως υποψήφιος δήμαρχός της. Δεν
ζήτησα, ούτε πήρα “χρίσμα” από τον γραμματέα του κόμματος».

Το τέλος του παραμυθιού

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ο Βούγιας αναφέρεται στο πώς διαχειρίστηκε το δικό
του 15,1% στη Θεσσαλονίκη το 1998 και επισημαίνει πως «εγώ δεν έτρεχα στα
κανάλια για να ερμηνεύσω το θριαμβευτικό αποτέλεσμα. Την ώρα που όλοι
πανηγύριζαν και ενώ ζούσαμε όπως θα έλεγε και ο κ. Τσίπρας
“συναρπαστικές στιγμές”, διαισθανόμουν ήδη πως κάπου ελλοχεύει ένας
κίνδυνος, πως ίσως πλησιάζει το τέλος του παραμυθιού. Ήμουν
άλλωστε 46 χρονών και όχι 30 και είχα προλάβει να δω κάποιες ταινίες
και να διαβάσω κάποια βιβλία (εκτός από τα βασικά πολιτικά δοκίμια).
Δεν ήθελα ούτε μπορούσα να γίνω αρχηγός, ούτε “να ενώσω την
αριστερά”». Ο Σπύρος θυμάται μάλιστα «ότι με εκνεύριζε κι εμένα που με
παρομοίαζαν με τον Αβραμόπουλο και επέμενα ότι είμαι ο εαυτός μου,
χωρίς να αισθάνομαι την ανάγκη να μειώσω ή να προσβάλω τον άλλον».

Το κρίσιμο «ρ»

Ο ΒΟΥΓΙΑΣ επιχειρεί μετά την αυτοκριτική του. «Η συνέχεια είναι
γνωστή. Πιάστηκα μόνος μου σ’ ένα δίχτυ που, ενώ προσπαθούσα
μάταια να τρυπήσω, βρισκόμουν όλο και περισσότερο μπλεγμένος.
Εννοώ την ανεξέλεγκτη δημοσιότητα και την εμπλοκή στην κεντρική πολιτική
σκηνή, παγίδες που φαίνεται πως έλκουν, από την πρώτη κιόλας
στιγμή τον κύριο Τσίπρα. Γιατί το ζήτημα δεν είναι να απολαμβάνει
κανείς αυτάρεσκα ένα υψηλό ποσοστό, αλλά να κερδίζει την πόλη,
κάτι που δεν έγινε ακόμη και μέχρι σήμερα δυνατό».

ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕ, «έστω και αργά», ο Βούγιας; Ότι «η διαχείριση
μιας απρόσμενης επιτυχίας είναι πολύ δυσκολότερη από τη διαχείριση μιας
αναμενόμενης ήττας». Ο Βούγιας καταλήγει εκφράζοντας «ειλικρινείς
ευχές» στον «συμπαθή Αλέξη» και λέγοντας πως ο Τσίπρας «δεν
χρειάζεται να ανησυχεί». Κι αυτό γιατί «ούτε κινδυνεύει, ούτε
μπορεί, ούτε πρόκειται ποτέ να γίνει Σπύρος Βούγιας. Μπορεί
όμως, αν προσέξει και αποφύγει τα δικά μου λάθη, να γίνει Αλέξης
Τσίπρας, χωρίς να χάσει το κρίσιμο “ρ” του ονόματός του».

Τηλεφωνικές προσκλήσεις

ΔΡΑΤΤΟΜΑΙ της ευκαιρίας για να αναφέρω ότι ο Βούγιας είδε τον
Γιώργο Παπανδρέου στο Ρουφ Γκάρντεν τού «Μακεδονία Παλάς» το
Σαββατοκύριακο. Ήταν μια συνάντηση που πήγε πολύ καλά. Επισημαίνω ότι ο
Σπύρος θέλει να είναι υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη στις
προσεχείς εκλογές.

ΑΞΙΖΕΙ να σημειωθεί ότι στη συνάντηση του Παπανδρέου με
Αράπογλου, Πατουλίδου και πρόσωπα των συνδυασμών που υποστήριξε
το ΠΑΣΟΚ στο «Ιντέρνι» δεν εκλήθησαν ούτε οι βουλευτές του Κινήματος στη
Θεσσαλονίκη ούτε οι κομματικοί. Και ότι οι προσκληθέντες δέχθηκαν τηλεφώνημα
από το γραφείο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

ΣΤΗ ΦΩΤΟ ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Μπάμπη Μπαρμπουνάκη και τον πρόεδρο
του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης Νίκο Γιαννόπουλο.

Όταν περνούν οι πύραυλοι

ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ της 28ης Οκτωβρίου ο Ευάγγελος Βενιζέλος κάθησε
δίπλα στη Χρύσα Αράπογλου. Δεν ξέρω τι ειπώθηκε μεταξύ τους, είμαι όμως
εις θέσιν να γνωρίζω ότι η σύντομη συνομιλία τους δεν γεφύρωσε το ανάμεσά τους
χάσμα. Έτσι, παρακολούθησαν τη διέλευση αγημάτων, τεθωρακισμένων και πυραύλων
μέσα σε σιωπή. Ενώ δε η παρέλαση περνούσε μπροστά τους, κοιτούσαν προς
διαφορετικές κατευθύνσεις.