Η ανία σκοτώνει

Κίνητρο η επιτυχία, όπλο τα 80ς και οι Killers σημαδεύουν στην καρδιά της μουσικής και κυκλοφορούν ατιμώρητοι. Και είναι Νο1 στη Βρετανία

Μπλόκαρε το «ταχυδρομείο» από τα μηνύματα. Όλοι με το δάκτυλο στο send.
Περίεργο, λέει, δεν έλαβα τίποτε. Για δες στα «εισερχόμενα». Κάνε «κλικ».
Κλικ. Από ‘κεί και πέρα, ό,τι κατάλαβες. Τι κατάλαβες; Το εξής: κουμπάρε,
προχώρα (εδώ είμαστε εμείς). Και την επόμενη φορά που θα νιώσουμε πως μας
έχουν εξαπατήσει, θα το δηλώσουμε στις τελευταίες λέξεις της μόδας. Είπε και
έπεσε κάτω ξερή – η μόδα, η μουσική και η πολιτική (τους).

«Sam’s Town» The Killers (universal)

Επειδή η ανία σκοτώνει. Σε ρίχνει κάτω και σε λειώνει. Και, εδώ που τα λέμε,
θα ήταν πταίσμα αλλά το «έγκλημα» έχει πάρει διαστάσεις. Επομένως, πιάστε τους
Killers όσο είναι νωρίς (που δεν είναι νωρίς, νωρίς θα ήταν στο προηγούμενο
άλμπουμ). Οπλισμένοι με όλα τα κουμπούρια μιας αφόρητης λογοδιάρροιας και της
ποζάτης «μεγαλοπρέπειάς» τους, οι τέσσερις του Λας Βέγκας μας τσάκισαν από τις
εξαγγελίες. Δολοφονική τακτική του μάρκετινγκ. Ε-ε-έ-ρχο-νται. Μα, τόσος
σαματάς για ένα γκρουπ που παίζει σαν τους Duran Duran και δανείζεται από την
γκαρνταρόμπα των 80ς τα πιο πολυφορεμένα κοστούμια; Ακόμη και η επιδεξιότητά
τους στη «μεταμόρφωση» εξαντλείται στο αναμάσημα μιας έτσι κι αλλιώς
χρεοκοπημένης «νοσταλγίας» (τα βαρεθήκαμε τα 80ς, έλεος πια!) και μιας
αγγλοφιλικής συμπεριφοράς, ανάμεσα στις 5 το απόγευμα (ώρα για τσάι) και στις
5 τα ξημερώματα (όταν έχει ανάψει το πάρτι χημικού κλαμπ της βρετανικής
επαρχίας). Επιπλέον, και με τη μάσκαρα να βαθαίνει το βλέμμα ώστε να ταιριάζει
στο photo concept του περιοδικού, που εν τέλει θα πουλήσει και κάμποσα CD, ο
frontman Μπράντον Φλάουερς κάνει δηλώσεις ότι έχει ανακαλύψει, λέει, τον
Σπρίνγκστιν και το «Born To Run», αφήνοντας να εννοηθεί πως, μια και πολύ στα
πάνω του είναι το «Αφεντικό», θα μετρήσει να τον περιλάβει στις νέες επιρροές
του. Ουδεμία σχέση, πέρα από κάτι στιχάκια για λεωφόρους και ανοιχτούς
ορίζοντες – σκέτο σκηνικό για «δολοφόνους». Και πώς αλλιώς, δηλαδή; Το «Sam’s
Town», όλη αυτή η επική σαπουνόπερα σε εξέλιξη, έχει τη σφραγίδα του Άλαν
Μάουλντερ και του Φλαντ στην παραγωγή – και οι δυο τους έχουν παρελθόν με U2
και Depeche Mode – αλλά πνίγει κάθε απόπειρα διαφοροποίησης στη σύνθεση.
Δηλαδή, λόγια στον αέρα όλα τα άλλα. Επί της ουσίας: σούπερ-γκρουπ θα γίνουμε,
είτε το θέλετε είτε όχι! Εκ προμελέτης, λοιπόν, το έγκλημα και ασύλληπτοι
ακόμη οι δράστες. Δεν θα σκότωνα ούτε την ώρα μου.

«Undiscovered»

James Morrison (Universal)

Ουρανοκατέβατος. Από το πουθενά, δηλαδή από μια μικρή πόλη της Αγγλίας και από
δύσκολα χρόνια, με οικονομικά ζόρια και κάτι ξέμπαρκα μπλουζ, που ένα βροχερό
απόγευμα τον επισκέφθηκαν στο σπίτι. Ο μικρός ήταν εκεί και άνοιξε την πόρτα.
Μαζί με τα μπλουζ πέρασαν μέσα οι δίσκοι του Ότις Ρέντινγκ και κάτι λουσάτοι
παραγωγοί του Χόλιγουντ (όσο τρελό κι αν ακούγεται αυτό). Απλά, σε ένα
αεροδρόμιο ο μικρός (Τζέιμς Μόρισον – βαρύ όνομα) προσπάθησε να τους
«πουλήσει» δυο-τρία τραγούδια. Και αυτοί τα αγόρασαν – γιατί παραγωγοί ήταν,
δεν ήταν κουφοί – μαζί με τον Μόρισον για να παίξει στο σινεμά. Η ζυγαριά
φαίνεται έγερνε στο τραγούδι – εκεί επέστρεψε ο νεαρός – και με ορμητήριο τη
σόουλ και την ψυχή του γράφει έκτοτε ασταμάτητα. Βάζει μια τελεία, για το
πρακτικό του πράγματος, και κάνει σούμα τα τραγούδια του σε ένα CD, πρώτης
τάξεως δείγμα από νέο δημιουργό. Έχει το όνομα, βλέπετε, έχει και τη χάρη.

«BrightBlack Morning Light»

BrightBlack Morning Light (Matador)

Μυστήριο τρένο τα μπλουζ. Και ακόμη πιο μυστήριο καθώς τρέχει μέσα στον χρόνο.
Στην κόψη του ξυραφιού και σε μια ξαφνική έφοδο στην άγρια φύση, την ώρα που
το φως βάζει φωτιά στη φαντασία. Τι προκύπτει; Ακουστική τζαζ-ο-φολκ με
σκοτεινά, υποβλητικά μονοπάτια, σαν να ακολουθείς τα σημάδια της κουκουβάγιας
και να περικυκλώνεις ενστικτωδώς τη νύχτα και τις ιστορίες της. Έτσι
ακροπατώντας, με σλάιντ κιθάρες, με κουδουνίσματα και νυχτερινά «περκάσιονς»,
τούτα εδώ τα ξωτικά υφαίνουν ένα σάουντρακ που οδηγεί στις «Χαμένες Λεωφόρους»
του Λιντς και σε στιγμές όπου όλα μπορεί να είναι κάτι άλλο ή μόνο η ιδέα σου.
Το καλό με τη μουσική είναι πως δεν χρειάζεται να ψάχνεις εξηγήσεις. Και αυτό
– μαζί με τους BrightBlack Morning Light – πολύ μου αρέσει.