Απο-γαλακτισμός

Το ραδιόφωνο δεν σταμάτησε να παίζει Πάτσι Κλάιν ώσπου η Νίκο Κέιζ έφτασε στο επόμενο μοτέλ. Είχε ήδη κάμποσα τραγούδια

Ιπτάμενα γιαούρτια, ένοχα γάλατα, τρελές αγελάδες και κάτι πρόβατα στην Κρήτη
που δεν τους ξημέρωσε καθόλου καλά η μέρα. Η αλυσίδα του γάλακτος μπάζει. Όμως
μπορείς να φτιάξεις μους σοκολάτα, με χρήσιμες συμβουλές από τηλε-μάγειρους,
σε τρία απλά βήματα. Πρώτα βάζεις το CD να παίζει, μετά ανακατεύεις καλά και
πετυχαίνεις τον αφρό. Κλείνεις τα μάτια και δοκιμάζεις. No milk today (που
λέει και το τραγούδι). Μόνο αφρόκρεμα.

«Fox Confessor Brings the Flood» Neko Case (Hitch Hyke)

Μερικοί έχουν τα μούτρα τους. Γιατί, λέει, ψάχνουν και δεν βρίσκουν να
ακούσουν μουσική να τους αρέσει. Άλλοι «κατεβάζουν» σαν τρελοί, μπορεί να μην
πέρασαν από Led Zeppelin αλλά έχουν όλα τα τραγούδια των OKGO’s. Και τι
πειράζει; Ο καθένας βρίσκει τη δική του άκρη. Και ό,τι και να γράφω εδώ
επιστρέφει πίσω σαν μπαλάκι του σκουός – γιατί, αν μη τι άλλο, αυτές οι
γραμμές δεν έχουν ήχο. Κάνουν ότι έχουν. Τουλάχιστον δεν μυρίζουν γάλα.
Μυρίζουν καλοκαιρινό φθινόπωρο και υγρασία λίγο μετά την ανατολή, όπως την ώρα
που υποψιάζομαι πως η Νίκο Κέιζ στρώθηκε να γράψει τα τραγούδια της. Ίσως και
η Μπαέζ κάπως έτσι να ‘γραφε. Όπου και να την αφήσεις λίγο ήσυχη, θα σου
φτιάξει μια ιστορία, σαν οι ιστορίες να έχουν καταλάβει το σύμπαν και να μην
υπάρχει ελεύθερος χώρος ούτε να ακουμπήσεις λίγο. Μετά είναι η κάντρι – όχι η
κάντρι του ροντέο, η τσακισμένη κάντρι του δρόμου – και οι φίλοι της (και οι
Calexico μέσα σε αυτούς που παίζουν εδώ), και το Fox Confessor Brings The
Flood, μια σούμα τραγουδιών at home. Παίζει, με το που επιστρέφω σπίτι, με
όλες τις άμυνες κάτω, μετά ίσως κάτι πιο δυνατό, ή ίσως Μπρους – όλοι μας
έχουμε κολλήματα. Αν η Γκίλιαν Γουέλς, πάντως, και η Άλισον Κράους μένουν πιο
πιστές στην παράδοση της κάντρι, η Νίκο Κέιζ φτάνει εκεί ξεφλουδίζοντας το ροκ
– δεν γινόταν κι αλλιώς γιατί βρέθηκε γύρω από το Σιάτλ και το Βανκούβερ την
εποχή που ως και τα φανάρια των δρόμων έπαιζαν ηλεκτρικές κιθάρες. Και αν δεν
είχα αλλεργία στη λέξη «εναλλακτικό» θα το έλεγα για την κάντρι της Νίκο Κέιζ
– όμως η λογική λέει αν σε πειράζει κάτι κόψε το.

«West of the West»

Dave Alvin (Yep rec)

Γύρισαν τα πράγματα και οι καουμπόηδες – κάποιοι από αυτούς δηλαδή –
αποδείχτηκαν βρωμεροί και αδίστακτοι τύποι, αλλά όσο υπάρχουν ρομαντικοί και
μουσικόφιλοι, η Δύση είναι ένας σίγουρος προορισμός. Βλέπω τον ήλιο να βουτάει
στη θάλασσα και παίζει ο Ντέιβ Άλβιν στο καινούργιο του, και στα παλιά του να
έπαιζε ο Άλβιν δεν θα είχα αντίρρηση, τώρα κατευθύνεται στα δυτικά της Δύσης
με τραγούδια που έγραψαν Καλιφορνέζοι συνθέτες – ο Άλβιν από εκεί είναι επίσης
– και από πού να αρχίσω – η επιλογή του είναι εξαιρετική, με το California
Bloodlines του Τζον Στούαρτ, με Μερλ Χάγκαρντ, Τομ Γουέιτς, Ντέιβ Χιλντάλγκο,
το δικό του λατινοειδές Between The Cracks με το ακορντεόν του Χεσούς Κουέβας,
το Loser του Τζέρι Γκαρσία και το Surfer Girl του Μπράιαν Γουίλσον – που με
έκανε να νιώσω πάνω μου το νερό της Δυτικής Ακτής και τη χαρά του να θυμηθώ
αυτό το απίθανο κομμάτι. Αντέχω μετά και ως και υποψήφιους δημάρχους σε
ατέλειωτες κόντρες (ε! ένα αστείο είπα).

«Gold as the Clay»

Greg Graffin (ΑΝΤ)

Μια που βρεθήκαμε Καλιφόρνια, το California Cotton Fields κάνει μια καλή
εισαγωγή στις αναζητήσεις του Γκρεγκ Γκράφιν, έτσι όπως δεν τον έχουμε ακούσει
ποτέ. Γιατί μπορεί ο Γκράφιν να είναι γνωστός σαν μαινόμενος πανκ-ρόκερ από
τον ισχυρό συνασπισμό των Bad Religion, αλλά ως ανεξάρτητος το ψάχνει και
παραδοσιακά, προς τη folk /roots μεριά (όπως Μπρους-νάτο πάλι) και αν ρωτάτε
εμένα, κάνει όχι μόνο πολύ καλά, κάτι παραπάνω, αφού πρώτα από όλα είναι
ειλικρινής και ξέρει καλά την τέχνη. Η πρώτη του μουσική ανάμνηση, λέει, ήταν
με τα ξαδέλφια του να τραγουδάνε σε μια γιορτή το kickin’my dog around με τον
θείο Στάνλι να παίζει μπάντζο. Και τώρα, με μουσικούς που το ‘χουν το θέμα
πολύ, παραγωγό τον καλό συνάδελφο στους Bad Religion, Μπρετ Γκιούρβιρτζ,
καινούργια και παλιά κομμάτια, μπάντζο, βιολιά και ακουστικές κιθάρες, κάνουν
την παράδοση πακέτο δώρου. Έξοχο το πόνημα – εμένα κιόλας μ’ αρέσουν πολύ αυτά
(και χωρίς εφέ – κουπόνια για να κολακέψουμε το κοινό).

Βοτανολογία

«Damaged» Lambchop (v2)

Ακόμη πιο βαθιά στη μελαγχολία, στο μυστήριο, στη νύχτα, στην απόλαυση, στην
αγωνία, στο τέλος, στην τελειότητά τους, οι Lambchop του Κουρτ Γουόγκνερ, η
αέρινη αυτή ορχήστρα της κάντρι σόουλ από το Νάσβιλ φτιάχνει, στο όγδοο
άλμπουμ τους, με καταπραϋντικές ιδιότητες βοτάνων. Τίποτε δεν θυμίζει το
χαλασμένο γάλα που είχε πνίξει την ατμόσφαιρα.