Πίσω από την προφανή εικόνα

Ποια ήταν αυτά τα κτήνη των εισβολέων που έκαναν πλιάτσικο σε χωριό ιθαγενών;
Ποιοι ήταν αυτοί οι εξαγριωμένοι βάρβαροι που άρπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά
τους, πλήρωναν τα μισά, έκλεβαν τα άλλα; Ένας εξ αυτών βούτηξε μια κότα από
κοτέτσι και εκεί μπροστά στην κάμερα τη στραγγάλισε… Είναι οι πρώτες
υπέροχες εικόνες του «Survivor». Έλληνες εναντίον Τούρκων διαφήμιζε το
τρέιλερ. Υποτίθεται για να είναι δέλεαρ για το φιλοθέαμον η προβολή εθνικών
του φαντασιώσεων στα μέλη μιας ομάδας ριαλιτζήδων.

Κι όμως, χειρότερο και από την οποιαδήποτε έξαψη των εθνικιστικών παθών, χάριν
τηλεπαιδιάς, ήταν η ντροπιαστική βαρβαρότητα που απέπνεαν οι εικόνες του
αναίτιου πλιάτσικου στο οποίο από κοινού επιδίδονταν Έλληνες και Τούρκοι.
Εικόνες που αποκάλυπταν ότι, εκτός από το κοινό στοιχείο και των δύο ομάδων,
τη βαρβαρότητα που απελευθερώνει η ανάγκη για επιβίωση – και που οδηγεί στην
ιδιοκτησία -, υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο που αφορά την ίδια την παραγωγή και
είναι ο ρατσισμός που αποπνέει η σκηνοθεσία των ειδικών συνθηκών.

Κατ’ αρχάς ανακοινώθηκε στους Έλληνες και Τούρκους ριαλιτζήδες, εν πλω και ενώ
διασκέδαζαν σε ταξιδάκι γνωριμίας, ότι όχι μόνο δεν θα επιστρέψουν να πάρουν
τα είδη πρώτης ανάγκης που είχαν πακετάρει για τη διαβίωσή τους στο εξωτικό
νησί, αλλά θα έπρεπε με 60 ευρώ να αγοράσουν από το χωριό των ιθαγενών
οτιδήποτε φαντάζονταν ότι θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμο για να επιβιώσουν
τις υπόλοιπες 55 ημέρες. Ήταν το δόλωμα για τις πρώτες «μπουκιές» ζεστής
ανθρώπινης τροφής. Η ιστορία του «πολιτισμού» των ισχυρών λευκών γλυκά και
τηλεοπτικά δικαιώθηκε.

Γιατί αυτό που αποκαλύφθηκε με την επιβολή της ειδικής συνθήκης «κινδύνου»
ήταν η αντίληψη του ριάλιτι ως παραγωγή τηλεοπτική για τους ιθαγενείς στο
νησάκι του Παναμά. Ο ρόλος που κλήθηκαν να παίξουν. Είναι αυτοί που δέχονται
την εισβολή, αυτοί που τους τραβολογούν και τους κλέβουν διάφοροι λευκοί
εξαγριωμένοι. Υποτίθεται «για παιχνίδι», αλλά οι «κανόνες» του «παιχνιδιού»
απέπνεαν τον άγριο ρατσισμό με τον οποίο οι αποικιοκρατικοί στρατοί
αντιμετώπισαν τον κόσμο – ολλανδικής καταγωγής και συμφερόντων το ριάλιτι,
έχει ιστορικές ρίζες η εν λόγω κουλτούρα.

Ακόμη και αν ακριβοπληρώθηκαν οι κάτοικοι του μικρού χωριού, στην καλύτερη
περίπτωση, το θέαμα που είδαμε ήταν μια μορφή ευτελισμού και προσβολής του
ντόπιου στοιχείου. Μαύροι και φτωχοί είναι αυτοί που υφίστανται σε κάθε θέαμα,
με κάθε τρόπο. Όσο για τους εισβολείς, ανήκουν στα έθνη που είχαν ιστορικά
κάποια στιγμή τη δύναμη να τους κατακτήσουν και το έκαναν.

Κατόπιν αυτών μάλλον αστείες μάς φάνηκαν οι ατάκες μελών της ομάδας των
Ελλήνων ότι «δεν πάνε τους Τούρκους» και μάλιστα μία εξ αυτών επειδή είναι από
το Μεσολόγγι, «δεν τους πάει και λόγω βιωμάτων» – θα ήταν αυτοπροσώπως στην
πολιορκία επί Εθνικής Επαναστάσεως φαίνεται.

Αστεία και τα εθνικιστικά τραγουδάκια της τουρκικής ομάδας με στίχους όπως «ο
Τούρκος δεν σταματά ποτέ… ο Τούρκος πάντα νικάει…». Δυο ομάδες από
προσκοπάκια που χάθηκαν στην αχανή χώρα της μεγάλης αγοράς της τηλεόρασης και
νομίζουν ότι εκπροσωπούν και έθνη, τρομάρα τους. Ρόλους εκτελούν στη μεγάλη
γιορτή της αποθέωσης τής μιας και μόνης αξίας, της αγοράς, του μικρού,
εγωιστή, ανθρώπινου εαυτούλη, που μπροστά στην ικανοποίησή του όχι σημαίες,
όχι ηθική και αξίες, όχι κλέη του παρελθόντος και ελληνορθόδοξους πολιτισμούς
δεν βάζει, ούτε τη μάνα του την ίδια.

Φιλανθρωπία – άλλοθι για κέρδος

Μια σκληρή ζωή έγινε άλλοθι από την εκπομπή «Τρεις ευχές» για διαφημίσεις εμπορικές

Μια νεαρή ονειρευόταν να παντρευτεί, αλλά της έλειπαν τα δέοντα. Ήταν μια από
τις «ευχές» που πραγματοποίησε η Ρούλα Κορομηλά, στήνοντας ένα διαφημιστικό
πανηγύρι για την πιο αδηφάγο βιομηχανία των ημερών μας, τη γαμήλια, με τις
παραμυθένιες δεξιώσεις και τα διαμαντένια μονόπετρα, που μετατρέπουν την πιο
φυσική ανθρώπινη συνάντηση σε κορυφαίο καταναλωτικό όργιο και κάνουν τα φτωχά
κορίτσια να αισθάνονται φτωχότερα.

Με την Πέγκυ Ζήνα να παίζει τον ρόλο της φίλης της κοπέλας, κι ας μην
πρόκειται να ξαναδεί στη ζωή της την εν λόγω αοιδό, με τον Παύλο Χαϊκάλη να τη
συνοδεύει στην εκκλησία αντί για τον αδελφό της, που τον περίμενε αλλά
προκειμένου να έχει δάκρυα συγκίνησης η κάμερα και μία ακόμη διασημότητα, το
σόου «γάμος» σκηνοθετήθηκε απουσία του. Ενώ η ακατάσχετη γλυκανάλατη φλυαρία
της Ρούλας για εκείνους που έχουν ανάγκη, και εμείς οι φιλάνθρωποι πρέπει να
τους προσφέρουμε, μετέτρεπε τους ίδιους τους καλεσμένους της σε αντικείμενα,
της ίδιας, της εκπομπής, όλων μας. Τίποτε πιο εξευτελιστικό από το σόου φιλανθρωπίας.