Βαφτίσια – προμόσιον

Στη θέση της πολιτικής, η τηλεόραση υπόσχεται όχι έναν καλύτερο κόσμο, αλλά υλική ευμάρεια, δρόμους, γιοφύρια και βαφτίσια, σαν τους παλιούς πολιτικούς

Πάνω στο ξεφλουδισμένο όνειρο της προόδου στήνεται το νέο τηλεοπτικό σκηνικό
των υπερπροσφορών. Και αν ο καταναλωτισμός δεν απέδωσε όσα οι «θεωρητικοί» του
ευαγγελίζονταν και αντί να φέρει πλούτο έφερε χρέη και κατασχέσεις, πρόζακ,
σχέσεις αδύνατες, πόρτες κλειστές, απομόνωση αναλαμβάνει η τηλεόραση να τον
υποστυλώσει με μεθόδους διασκεδαστικές και με την απομίμηση εκείνων των
ανθρώπινων χαρακτηριστικών που κατηγορήθηκε ότι ακυρώνει προκαλώντας διαρκή
λαχτάρα για αντικείμενα.

Όχι, δεν χάρισε το «Πολύ την Κυριακή» (πέρυσι) μόνο χρήματα και ελπίδα σε μια
ανύπαντρη μητέρα για να κρατήσει το μωρό της, να το γεννήσει και να
πραγματοποιήσει το όνειρο της μητρότητας. «Η εκπομπή» ανέλαβε επί πλέον να
βαφτίσει το πιτσιρίκι. Για να επισφραγίσει τους δεσμούς με το φιλοθεάμον
προσφέροντάς τους ένα ακόμη ρίγος ανθρωπιάς, σαν τηλεοπτικό ζαχαρωτό.

Ένα γλυκούλικο μωρό, μια κολυμπήθρα γεμάτη νερό, το στρουμπουλό κορμάκι
να βουλιάζει, η αγκαλιά της μητέρας τρυφερή, τα φιλιά και οι ευχές, κοντινό
πλάνο στη Σίσσυ εκπρόσωπο της ομάδας των παρουσιαστών στην εκκλησία, εικόνες
που στέλνουν συγκίνηση στο φιλοθεάμον και απλώνουν την αίγλη της ανθρωπιάς σαν
δίχτυ προστασίας σε παρουσιαστές, κάμερες και μεθόδους τηλεθέασης. Γιατί,
φυσικά, η τηλεοπτική ανθρωπιά θέλει εικόνα, έκθεση του δράματος, θέλει το
ριάλιτι της ανημποριάς.

Βαφτίσια και στον «Καφέ με την Ελένη». Εδώ ο πρώην παίκτης ριάλιτι,
αρχιτέκτων Σπύρος Σούλης, που κάνει τηλεοπτική καριέρα ανακαινίζοντας χώρους
σε σπίτια τηλεθεατών, βάφτισε το μωρό ζευγαριού, του οποίου το δωμάτιο έφτιαξε
ενώ ακόμη η μαμά ήταν έγκυος. Κι άλλο στρουμπουλό τρυφερούδι στην κολυμπήθρα,
ο νονός με τρυφερό χαμόγελο, οι γονείς ευτυχισμένοι και δηλώσεις «αυτό το μωρό
νιώθω ότι το ξέρω περισσότερο, του έφτιαξα τον χώρο πριν έρθει στη ζωή (η
κάμερα δείχνει το παιδικό δωμάτιο), του πήγαμε τα παιχνίδια, που έστειλε η
εκπομπή (η κάμερα δείχνει τα παιχνίδια). Όμορφες στιγμές προσφοράς. Αύρα
ανθρώπινης ζεστασιάς που πολλαπλασιάζεται μπροστά στον φακό. Μια ακόμη
κουμπαριά-σύμβολο.

Η τηλεόραση είναι εδώ για να θυμίσει την θέρμη των ανθρώπινων σχέσεων,
μιμούμενη για μια στιγμή τους συναισθηματικούς δεσμούς που δημιουργούνταν μέσα
στον χρόνο.

Η κουλτούρα της κουμπαριάς

Μήπως και οι κουμπαριές που μοίραζαν κάποτε οι πολιτικοί στις εκλογικές τους
περιφέρειες, καταντώντας εθνικό ανέκδοτο, δεν ήταν απομίμηση στενού δεσμού
«φιλίας» με την οικογένεια με την οποία κουμπάριαζαν; Γι’ αυτό και κουμπαριά
σήμαινε ψήφο από την πλευρά του πολίτη και υπόσχεση «βολέματος» των κουμπάρων
και βαφτιστηριών στο Δημόσιο, από τον πολιτικό.

Η κουλτούρα της κουμπαριάς έχει ρίζες βαθιές στον νεοελληνικό πολιτισμό και
παρά την πρόσφατη ενοχοποίησή της με την αποκάλυψη σκανδαλώδους συμπεριφοράς
κουμπάρων, παραμένει η ραχοκοκαλιά της πολιτικής και οικονομικής συγκρότησης
της νεοελληνικής κοινωνίας. Πράξη πολιτική το κουμπαριλίκι, σε αυτόν τον τόπο,
επένδυση οικονομική και με αυτή την έννοια και τηλεοπτική. Οι δεσμοί ισχυροί,
η σχέση ανταποδοτική, η αθωότητα του βρέφους εξαγνίζει την μέθοδο της
συγκίνησης ως δόλωμα για τηλεθέαση και η κουμπαριά εδραιώνεται ως ιδανικό
πηκτικό της κοινωνικής μας αραίωσης.