Επιλογή Νο 1

Χρειάστηκε την περασμένη βδομάδα να δούμε για ένα θέαμα που ετοιμάζεται
τραγουδιστές- ηθοποιούς-χορευτές, και όπως κάθε φορά που με περιμένει κάτι
τέτοιο. Πάντα «κάπως» και «κάτι» είναι το «τέτοιο», ποτέ ίδιο πάντοτε
διαφορετικό, γιατί τα παιδιά που έρχονται αλλάζουν με την εποχή κι οι εποχές
αλλάζουν τελευταία με ταχύτητα συμπαντική, όπως κάθε φορά λοιπόν το
προηγούμενο βράδυ κοιμήθηκα πολύ νωρίς όλο το πρωί δεν έκανα σχεδόν τίποτα,
περίμενα ήσυχα το απόγευμα που θα έπρεπε να έχω γερά νεύρα υπομονή, όλες μου
τις κεραίες σε ετοιμότητα, να μην αδικήσω κανέναν να μπορέσω να αφαιρέσω όλη
την πηχτή κρούστα του τρακ και να ανακαλύψω ήρεμα αυτό που κρύβει η ένταση της
στιγμής. Όταν έφτασα περίμεναν πάρα πολλά παιδιά αλλά έσκυψα το κεφάλι (σαν να
ντρεπόμουν για κάτι που δεν ήξερα, αν και ήτανε γνωστό τοις πάσι) και μπήκα
γρήγορα-γρήγορα στην αίθουσα. Έτσι δεν μπόρεσα να δω τα πρόσωπα τα ρούχα και
τα αξεσουάρ όλου αυτού του νεανικού θιάσου. Άρχισε λοιπόν η ακρόαση η και
οντισιόν αποκαλουμένη, κι ένας- ένας μια-μία ανέβαιναν στη σκηνή και … μετά
από μια ώρα κι αφού είχαμε δει τουλάχιστον είκοσι υποψήφιους καλλιτέχνες
κοιταχτήκαμε σαν αμήχανοι σαν με ένα ερωτηματικό στα φρύδια σαν «Το βλέπεις
και συ ή αρχίσανε οι παραισθήσεις»; Όχι δεν ήτανε για τα προσόντα τα φωνητικά,
τα οποία ειρήσθω εν παρόδω ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο, πού άλλες φορές οι
τρεις στους δέκα και αν. Εδώ όχι. Εδώ δυσκολευτήκαμε. Οι φωνές, οι
περισσότερες εξαιρετικές. Όχι δεν ήταν η φωνή, ούτε η λάμψη ούτε το τάλαντο
αυτό που σταθήκαμε. Ήταν η επιλογή. Η επιλογή των τραγουδιών και του
ενδυματολογικού. Όλα ή σχεδόν όλα τα αγόρια τραγούδησαν (τα περισσότερα καλά
πρέπει να πω), το «Παλιό μου παλτό», ένα τραγούδι ποπεντεχνορόκ θα τολμούσα,
που δεν λεκιάστηκε από τον παχύ βούρκο του είδους. «Παλτό» λοιπόν για τα
αγόρια, και για τα κορίτσια το «Αυτή η νύχτα μένει» του Σταμάτη από την ταινία
του Παναγιωτόπουλου, που κι εγώ τώρα τελευταία κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι
ίσως γιατί μερικά τραγούδια περιμένουν, ωριμάζουνε και ολοκληρώνονται στο
Χρόνο. Τι είναι αυτό λοιπόν που οδηγεί εκατοντάδες νέους να πιάνονται όλοι
μαζί από ένα τραγούδι – σωσίβιο λέμβο ονείρων, χωρίς καμία συνεννόηση, από
πριν; (οι περισσότεροι σ’ αυτήν την οντισιόν γνωρίστηκαν). Τι είναι αυτό που
μιλάει μέσα τους και που το ακούνε πολύ πιο δυνατά απ’ όλες τις σειρήνες που
αρμενίζουν στο φρεσκοκατεψυγμένο πέλαγος της ζωής; Μήπως υπάρχει λοιπόν και
κάτι άλλο πέρα απ’ την «γραμμή της εταιρείας» πέρα από τα ριάλιτι, πέρα απ’ τα
τραγουδιστικά εξώφυλλα περιοδικών; πέρα από τραγούδια μιας χρήσης; Και τα
πράγματα θα ήταν ελπιδοφόρα μέχρι εδώ, που δεν έχουμε μιλήσει για την δεύτερη
επιλογή. Την επιλογή του «ενδυματολογικού»… Θέλω να συνεχίσω την άλλη
βδομάδα…