Όλα είναι… τζαζ

Έπαιζε ένα παλιό βινύλιο στο πικάπ με σόουλ κυρίες από τα σίξτις (τέλειο!) και
το ένα κομμάτι ήταν το «Mama Don’t Allow» της Τζούλια Λι, το είχα ακούσει
μόλις πριν από λίγες μέρες; Πώς; Σε μια εκπομπή από αυτές τις φοβερές, Ντίλαν
είχα «κατεβάσει» δε-θυμάμαι-από-πού. Γι’ αυτό σας λέω, βινύλια, CD,
downloading, καλή μουσική να είναι (που έλεγαν και οι παλιοί) και ώρα να ‘χεις
να ακούς.

«Blue Note Trip Jazzanova» V/Α

Οι Jazzanova είναι έξι (μερικές φορές και περισσότεροι) ντιτζέις και παραγωγοί
που αντιλαμβάνονται την τζαζ με πολύ ευρεία έννοια, πράγμα που και η ίδια η
τζαζ το ζητά, αλλιώς θα ήταν τελείως άλλος χαρακτήρας. Τζαζ λοιπόν είναι ο Κιθ
Τζάρετ και ο Τσικ Κορία, αλλά και η βερολινέζικη Sonar Kollektiv label γύρω
από την οποία κόβουν βόλτες από τα νάιντις κιόλας που ξεκίνησαν να παίζουν με
τα πικάπ και τους μείκτες οι jazzanova και η ευρύτερη παρέα τους. Απόλυτα
πειστική τζαζ, ας πούμε ακούγεται, το «Oblighetto» του Μπράδερ Τζακ Μακντάφ σε
ρεμίξ του j Dilla, επιμελώς φροντισμένο από τους jazzanova στην τελευταία
μουσική εκδρομή τους στα εύφορα χωράφια της Blue Note όπου άρχισαν σκάψιμο και ανακάτεμα

.

Από τα πικάπ της Κεντρικής Ευρώπης αρχίζει η επανάσταση; Τους Jazzanova, πάντως, τους βολεύει…

Στο Βερολίνο, τη Βιέννη, την Ευρώπη ολόκληρη, τη Βραζιλία, το Τόκιο και, όπου
και να κοιτάξεις τώρα, έχει φουντώσει για τα καλά μια κλαμπίστικη τζαζ σκηνή,
που τροφοδοτείται συνεχώς από μανιακούς της μουσικής σαν τους ακαταπόνητους
εδώ jazzanova, τους sofa surfers, τους Madrid de Los Austrias και άλλους σαν
κι αυτούς που μετέφεραν τη βιεννέζικη και βερολινέζικη σκηνή του ’20 και ’30
δίπλα στα μπρέικς και τις λούπες. Η μουσική στην πιο συνειδητή της ύπαρξη. Το
ταξίδι τώρα στα βάθη της πλέον εκλεκτικής blue note, τους φέρνει στους
κλασικούς και στους μοντέρνους, ο χρόνος είναι μια απόλυτα σχετική υπόθεση ­
και η τζαζ κερδίζει άνετα όλες τις μάσκες ομορφιάς και αναζωογόνησης ­ με τους
Γερμανούς «επιστήμονες» να χτυπάνε μαζί σαν τα αυγά, σε ένα τονωτικό
μπρέκφαστ, vintage και σούπερ μοντέρνα, από Γκραντ Γκριν και Μπέτι Κάρτερ ώς
Ντέιβιντ Μπάουι / Πατ Μεθίνι και «Α Taste Of Honey». Ένα τζαζ κλαμπ ­ όλα τα
λεφτά…

«Loose» Nelly Furtado (Geffen)

Ήταν το καλοκαίρι της Νέλι Φουρτάδο φέτος και η ποπ, χάρη σε αυτό, πήρε
πόντους. Γιατί είναι καλό να παίρνεις ρίσκο, ακόμη δε καλύτερο να παίρνεις
ρίσκο προς τη σωστή κατεύθυνση. Στην περίπτωση της Φουρτάδο εδώ, η πυξίδα
έδειξε Μαϊάμι (κυρίως) εκεί όπου ψήνονται μερικοί από τους πιο καυτούς ρυθμούς
της εποχής. Το miami’s hit factory είναι ένα στούντιο/κινητό πάρτι, όπου
μπαινοβγαίνουν και περνάνε τις ώρες τους διάφοροι τύποι που έχουν μουσικές
ιδέες, παίζουν με αυτές και μετά τους βλέπεις στους πλουσιότερους ανθρώπους
του πλανήτη (έτσι έρχονται οι καλές ιδέες, όχι στο τρέξιμο και στην πίεση). Ο
ρυθμός που πουλάνε είναι ταχύτατος γιατί φέρνει ακόμη περισσότερα λεφτά ­
τέτοιοι τύποι (παραγωγοί) είναι ο Τίμπαλαντ, ο Φάρελ Γουίλιαμς και ο Σκοτ
Στορτς ­ στον οποίο και οι 50 Cent, Μπιγιονσέ, Αγκιλέρα οφείλουν πολλά. Με
αυτούς λοιπόν και με τον Άγγλο Νίλι Χούπερ συνεργάστηκε η Νέλι και ξαναμπήκε
στο παιχνίδι. Στις ρίζες του ήχου, κάτι από την ποπ των έιτις να δέσει και με
τις προσδοκίες του κοινού της η νέα συνταγή.

«In The Red» Tina Dico (hitch Hyke)

Πολλή δουλειά για ένα μικρό κορίτσι. Αλλά η Τίνα Ντίκο διάλεξε αυτό τον δρόμο,
ίσως αλλιώς δεν θα είχε φτάσει το όνομά της ως εδώ. Η μικρή Δανέζα (27ετών)
έχτισε το δικό της στούντιο, τα δικά της τραγούδια, τo δικό της label ­ καθώς
η μουσική παραγωγή γίνεται όλο και πιο do-it-yourself υπόθεση ­ και με μερικές
μπαλάντες τύπου Ντόνοβαν πουλούσε κάποια στιγμή στη Δανία περισσότερο από τους
Coldplay και τους U2! Μετά έστειλε τα τραγούδια στην Αμερική, ανέλαβε κάποια
φωνητικά στους Zero-7 και σας το λέω γιατί, το «In the red» είναι καλό (χωρίς
να σου κόβει την ανάσα) και η μις Τίνα Ντίκο θα εμφανιστεί σίγουρα αργότερα σε
κάποια άλλη ιστορία.

Καϊπιρίνια για τον Ρον! Bossa & Stones, V/Α

Και ενώ έχουν αρχίσει να λένε τα κλασικά «καλό χειμώνα» και κανείς δεν τους
απαντάει όπως πρέπει, αδυνατώ να αποχωριστώ αυτό το καλοκαίρι χωρίς ­ guess
what? ­ Rolling Stones. Με μια μικρή παρέκκλιση, Stones, αλλά σε μπόσα-νόβα,
στις διασκευές του «Jumpin’ Jack Flash» και του «Honky Tonk Women» και του
«Paint It Black» με βραζιλιάνικα χρώματα, γιατί το καλοκαίρι δεν φεύγει, αν
δεν το θέλεις εσύ. It’s only rock; ‘n roll; Δε νομίζω. See ya.