Tο σερφ είναι ιδέα

Το σερφ είναι ιδέα – surf is a state of mind – έλεγε το περιοδικό ειδικό για
σερφ, από αυτά που αγοράζω κατά καιρούς γιατί έχουν καταπληκτικές φωτογραφίες
με κύματα και θάλασσες και μαθαίνεις διάφορα πράγματα για τις σανίδες και για
τα μεγάλα κατορθώματα στο κύμα, που μπορεί να σου είναι άχρηστα αν δεν είσαι
σέρφερ – εδώ όμως κολλάει «το σερφ είναι ιδέα» και όλα αποκτούν μια άλλη
γοητεία, ανεξήγητη και συναρπαστική. Είναι γνωστό πως και οι Beach Boys,
πατριάρχες του surf rock, δεν πάτησαν πόδι σε σανίδα. Το σερφ είναι παραπάνω
από ιδέα. Το σερφ, βέβαια, είναι μουσική. Και εδώ πρέπει οπωσδήποτε να
καλέσουμε Κρις Άιζακ.

«Best of …» Chris Isaak (Warner)

«Γιατί να τα παρατήσεις όταν χάνεις;», λέει ο Άιζακ εξηγώντας πώς έγραψε το Blue Hotel

Τα κύματα στο Θολό, στα δυτικά της Πελοποννήσου, πιο κάτω από τη Ζαχάρω και
τον Κακόβατο, είχαν τη δύναμη που χρειαζόταν για να σε βγάζουν γλυκά έξω και
πάλι πίσω από την αρχή, ακόμη και με μια σανίδα της πλάκας σαν τη δική μου. Σε
λίγο είχαν ξεπεταχτεί δυο τρεις κανονικοί σέρφερ, μύριζε η θάλασσα σαν να
είχες ψεκάσει το άρωμά της παντού και στο μυαλό μου μέσα έπαιζε το τζουκμποξ
που παίζει μόνιμα Κρις Άιζακ. Όλοι έχουμε ένα τέτοιο. Ο καθένας με τη δική του
επιλογή – αρχίζει να παίζει αυτόματα, όπως φουσκώνουν τα σωσίβια σε περίπτωση
κινδύνου. Χωρίς τον κίνδυνο, μόνο με το παιχνίδι. Ο Άιζακ με ένα μολύβι στο
χέρι ζωγραφίζει αυθόρμητα σανίδα του σερφ ή μια κιθάρα. Σε ένα συνδυασμό αυτά,
με τη σταθερή τροφοδοσία της έμπνευσής του από τα παλιά ροκ εν ρολ, από την
κάντρι, από τον Ρόι Όρμπισον και τον Έλβις Πρίσλεϊ δίνουν μερικά από τα
τραγούδια που σε κάνουν να τα προσέξεις όταν γύρω τους κυκλοφορούν «κούρσες»
πολυτελείας.

H ζωή είναι γεμάτη ραγισμένες καρδιές, ταξίδια, νύχτες που αργούν να
ξημερώσουν και only-the-lonely. Ο Ντέιβιντ Λιντς και ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ
ντύνουν με Άιζακ τις ταινίες τους – γιατί το σερφ είναι ιδέα που ταιριάζει
πάρα πολύ σε σάουντρακ και οι μετρ της εικόνας( Χερμπ Ριτς, Μπρους Βέμπερ,
Γκας Βαν Σαντ κ.ά.) σκηνοθετούν τα βιντεοκλίπ του. Έτσι στο best of – και πριν
το επόμενο φρέσκο κύμα – ανακαλύπτεις πως τα best of φτιάχτηκαν για τον Άιζακ,
με Blue Hotel, San Francisco days, Wicked Game, Speak Of The Devil, Bad Bad
Thing, Blue Spanish Sky – το καινούργιο King Without Α Castle, που το λάτρεψαν
όλοι σε όσους το έβαλα να το ακούσουν. Οι φίλοι μου έχουν γούστο…

«The Life Aquatic» Seu Jorge (Hollywood rec)

Είμαστε ακόμη στο νερό, σε εκείνη την περίφημη τρέλα του Γουές Άντερσον, που
μάζεψε ένα σωρό σταρ, από τον Μπιλ Μάρεϊ μέχρι την Αντζέλικα Χιούστον και τους
έριξε στη θάλασσα. Όπου τελειώνει ο Μόμπι Ντικ, αρχίζει μια άλλη ιστορία, αυτή
του Ζέου Χόργκε που σε ατέλειωτες ώρες καταστρώματος «μετέφρασε» ακουστικά
(και στα πορτογαλικά) τραγούδια του Ντέιβιντ Μπάουϊ. Ο Μπάουϊ είπε πως αν δεν
ήταν ο Χόργκε να το κάνει αυτό, δεν θα είχε την τύχη να ακούσει αυτή την
ξεχωριστή ομορφιά των τραγουδιών που ο Πορτογάλος έφερε σε αυτά. Ανεξάντλητη
περιπέτεια η μουσική, σαν τον ωκεανό περίπου.

«In My Mind» Pharrell (Virgin)

Για να γίνεις ράπερ, πρέπει να έχεις το μυαλό του μπίζνεσμαν. Να ξέρεις πού θα
επενδύσεις και πού θα πουλήσεις ακριβά το ταλέντο σου. Οι μελετητές της
σύγχρονης οικονομίας θα έχουν σίγουρα πολλά να δουν στην περίπτωση Φάρελ
Γουίλιαμς, ο οποίος με έναν κίλερ ρυθμό – στ’ αλήθεια ξεχωριστό που συχνά
φέρνει σε ροκ και ραπ μαζί, με τους Neptunes και με τους Ν.E.R. D έχτισε την
αυτοκρατορία του. Την ώρα, λοιπόν, που έχει βάλει τη σημαία του σε γενναία
οικόπεδα του δισκογραφικού χάρτη, σχεδιάζει γυαλιά για τον Λουϊ Βιτόν, τη
σειρά ρούχων Billionaire Boys Club, και την Ice Cream ετικέτα παπουτσιών, έχει
τη δική του ομάδα σκέιτμποουρντ και ραπάρει σκληρά, πουλώντας κομμάτια του και
σε άλλους. Στο In My Mind εδώ, δεν τρέχουν συγκλονιστικά πράγματα – αν
εξαιρέσεις μερικά κομμάτια (Can Ι Have it Like That, Number One…) που
ανοίγουν δρόμους και κάνουν το κεφάλι του Φάρελ να ζαλίζεται. Στη θέση του θα
δοκίμαζα να κουλάρω.

Θησαυρός της Τζαμάικας

«Jamaica Soul Shake Vol. 1» Sound Dimension (Soul Jazz Records/Α&Ν)

Έβγαζαν επιτυχίες, όπως κοχύλια από τη θάλασσα. Κάθε εβδομάδα και μια μεγάλη
επιτυχία, μερικές φορές ακόμη και πέντε επιτυχίες σε μια εβδομάδα. Ο Κόξσον
Ντοντ μάλιστα από το θρυλικό studio One της Τζαμάικας, έλεγε για τους Sound
Dimension πως μέσα στο 1967 οι Sound Dimension ανακάλυψαν τη ρέγκε δύο φορές,
με τον νέο εξοπλισμό τους. Όπως και να ‘χει, τούτη εδώ η ομοβροντία από ρέγκε
κομμάτια τους, από το τέλος της δεκαετίας του ’60, αρχές ’70 ξελογιάζει ακόμη
και τους αλλού ξημερωμένους. Και ψάχνουν ρέγκε διαμάντια σαν όστρακα με τη
μάσκα στον βυθό.