ΓNΩMH Nα δοθούν εγγυήσεις

Αν οι ΗΠΑ ήθελαν πραγματικά να γλιτώσουν τη Μέση Ανατολή από το αδιέξοδο του
αίματος θα έπρεπε να είχαν συνοδεύσει το σχέδιο της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής»
με μια σοβαρή και αποφασιστική διπλωματική δέσμευση. Συνέβη το αντίθετο.

Ο Τζορτζ Μπους άρχισε να αποστασιοποιείται από την ισραηλινο-παλαιστινιακή
διαμάχη. Για την ακρίβεια, η πολιτική του ήταν να συμφωνεί με την πολιτική του
Ισραήλ. Κατάφερε έτσι να αποδυναμώσει τους μετριοπαθείς συμμάχους του στον
αραβικό κόσμο προκαλώντας ένα πρωτοφανές κύμα αντιαμερικανισμού. Και καθώς το
Ισραήλ επέλεξε την οδό της μονομέρειας, δεν υπήρχε πλέον «ειρηνευτική
διαδικασία». Όσο επίπονες και απελπιστικές και αν ήταν οι «ειρηνευτικές
διαδικασίες» που προωθούσαν ασταμάτητα οι Αμερικανοί πρόεδροι (από τον Μπους
τον πρεσβύτερο έως τον Μπιλ Κλίντον) τουλάχιστον κάλυπταν το κενό, που ήρθε
αμέσως να καταλάβει η βία, μόλις έπαψε να υπάρχει «διαδικασία». Σε αυτή τη
συζήτηση ανάμεσα σε εκείνους που υποστηρίζουν ότι «πρώτα πρέπει να υπάρξει
δημοκρατία» και εκείνους που υποστηρίζουν ότι «πρώτα πρέπει να υπάρξει
ειρηνευτική συμφωνία στην Παλαιστίνη», τα γεγονότα τείνουν να δικαιώσουν τους
δεύτερους.

Το αμερικανικό φιάσκο στο Ιράκ περιορίζει τη δυνατότητα ελιγμών για την
αναχαίτιση του Ιράν. Εντούτοις, το Ιράν και το πυρηνικό του πρόγραμμα είναι το
κεντρικό στρατηγικό πρόβλημα τόσο για την Αμερική όσο και για την Ευρώπη.
Αλίμονο όμως, οι ΗΠΑ έχουν δεμένα τα χέρια τους στη Βαγδάτη! Και μέσω
παρένθετων σιιτικών πολιτοφυλακών, το Ιράν έχει εξοπλιστεί με ένα επικίνδυνο
μέσο άσκησης πίεσης, όπως αποδεικνύει η κατάσταση στον Λίβανο.

H σημερινή κρίση δεν έχει προηγούμενο παρά μόνο στην κρίση των σοβιετικών
πυραύλων που είχαν εγκατασταθεί στην Κούβα το 1962: αφήνοντας το Ιράν και τη
Συρία να εγκαταστήσουν, μέσω της Χεζμπολάχ, 12 με 17 χιλιάδες πυραύλους, ο
Λίβανος έθεσε το Ισραήλ εντός του βεληνεκούς του Ιράν. Δεν μπορεί λοιπόν να
υπάρξει καμία αμφιβολία όσον αφορά την απειλή που επικρέμαται πάνω από το
εβραϊκό κράτος. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο, από την Ευρώπη έως τη
Σαουδική Αραβία και από την Ουάσιγκτον έως το Κάιρο, οι περισσότερες
κυβερνήσεις ήθελαν να επιτύχει η ισραηλινή επίθεση εναντίον της Χεζμπολάχ.
Σήμερα, οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις μέμφονται το Ισραήλ για την αποτυχία του,
και η κοινή γνώμη διαμαρτύρεται ότι σκοτώνει αμάχους.

Γεγονός παραμένει ότι το τίμημα που έχει ήδη πληρώσει ο Λίβανος, όπως και το
τίμημα που θα μπορούσε να πληρώσει το Ισραήλ εφόσον αποτύχει, καθιστούν κάθε
μέρα που περνάει πιο επείγουσα την ανάγκη αναβίωσης της πολυμερούς
προσέγγισης: το Ισραήλ δεν θα επιβάλει ούτε στους Παλαιστινίους ούτε στους
Λιβανέζους μια ισραηλινή λύση· το Ισραήλ όμως, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να
λάβει εγγυήσεις από αυτούς ακριβώς, Ευρωπαίους και Αμερικανούς, που μπαίνουν
στο στόχαστρο μέσω του ιδίου.