Aνακυκλώνοντας τον Mπόνο

Προσπαθώ να σκεφτώ λογικά. Τι να ήθελε κανείς τους κάδους ανακύκλωσης; Μέσα
στη νύχτα, φορτωμένη με παλιές εφημερίδες και περιοδικά με τη μόδα του
χειμώνα, διαφημιστικά φυλλάδια και μπόλικα χαρτιά από τον μεγάλο χάρτινο
πλανήτη που ξεμένουν στα σπίτια – πώς, δεν ξέρω – ψάχνω τον κάδο της
γειτονιάς. Λογικά, πάντα, τον ξεκουβάλησε κάποιος για να παρκάρει και να
ανακυκλώσει τη διάθεσή του εκεί κοντά σε παγωτό, αλλά ο κάδος ανακύκλωσης δεν
βρίσκεται πουθενά εκεί κοντά και το περίεργο είναι πως λείπει και ο άλλος
κάδος πιο κάτω και γενικά η ανακύκλωση έχει γίνει καπνός στην περιοχή. Τέλος
πάντων, δεν ασχολήθηκα άλλο με το θέμα, μέχρι το πρωί.

«Under the iron sea» Keane (universal)

… Που μυστηριωδώς ο κάδος επέστρεψε στη θέση του. Μην περιμένετε τώρα να
κάνω συνειρμούς με τα μουσικά επειδή εκεί όλα ανακυκλώνονται και επανέρχονται
και το deja vu είναι ψωμοτύρι – απλώς σκεφτόμουν πως οι Kean που άκουγα έχουν
μια εντιμότητα που η ανακύκλωση ως καλή, φιλική προς το περιβάλλον πράξη θα
τους ταίριαζε. Οι Keane δεν θα έλεγαν ποτέ ψέματα σε μια φίλη αν είχε πάρει
κιλά, θα της το έλεγαν στα ίσια, έστω και αν χρειαζόταν να την πληγώσουν.
Βέβαια όρκο δεν παίρνω. Οι Keane-πιάνο, ντραμς, φωνή μου είναι οι πλέον
συμπαθείς από τους νεώτερους που εργάζονται στη ροκ βιομηχανία του Μεγάλου
Νησιού. Ο Τομ Τσάπλιν (φωνή) «μεταφράζει» τη μελαγχολία του σε οικουμενική
υπόθεση και αυτό το διδάχτηκε από τον Μπόνο, έτσι όπως λέει ο ίδιος – εγώ δεν
ήμουν μπροστά.

Κυρίες και κύριοι, οι… U3. Ή οι Keane παίζουν επίσης ωραία…

Αυτό αυτόματα γίνεται η μεγάλη τους αρετή – δεδομένου ότι συμφωνείς με τις
γενικές γραμμές των U2 – αλλά και η αδυναμία τους (μια αδυναμία που τους
οδήγησε στο να «ανοίγουν» τις συναυλίες των U2, επομένως όχι και τόσο
αδυναμία). Δηλαδή και οι Keane, με την καθαρότητα και την αγνότητα και τα
αρκετά καλά τραγούδια τους, δεν ξεφεύγουν από το U2, Coldplay και πάει
λέγοντας, και ανακυκλώνουν αυτό το επικό βάσανο σαν να μην ξέρουν τι άλλο να
κάνουν. Δεν θα με ένοιαζε, αλλά με νοιάζει επειδή κάτω από αυτό το ασήκωτο
βάρος κρύβονται μερικά πολύ ωραία κομμάτια, όπως το Is It Any Wonder? όπου
ρωτάνε «τι σημαίνει πια να ζεις στο Βασίλειο και γιατί δεν νιώθουν καλά πια»
ένα πολιτικό κομμάτι για τη θέση της Βρετανίας στις παγκόσμιες εξελίξεις.
Πράγμα που σημαίνει πως ξέρουν τουλάχιστον πού στέκονται (και μην τα ρίχνουμε
όλα στον Μπόνο).

«The Warning» Hοt Chip (Emi)

Σκεφτείτε τώρα ένα παζλ και ένα άλλο παζλ και ακόμη ένα παζλ, πολλά μαζί και
ανακατέψτε τα. Έχετε τότε το The Warning ένα χαριτωμένο παιχνίδι από τους
λονδρέζους Hot Chip – το δεύτερο άλμπουμ τους – γεμάτο ηλεκτρονικά ψηφιδωτά
και ηχητικά νόστιμα κουρελάκια, που όμως ποτέ δεν δίνουν μία εικόνα, αλλά
πολλές σαν καθρέφτης που σπάει, αλλά δεν είναι γρουσουζιά. Έχει κέφι, είναι
φρέσκο, ελαφρά δροσιστικό, αεράτο, φευγάτο, αλλού γι’ αλλού και ορεξάτο για
παιχνίδι, αλλά δεν θα το βάλω να παίζει όταν έρθετε στο σπίτι για να το
απολαύσετε. Βέβαια, υπόψη δεν είμαι και του παζλ ιδιαίτερα φαν. Προτιμώ τις
έτοιμες λύσεις. Ή την έμπνευση και τις ωραίες μουσικές.

Razorlight «Razorlight» (vertigo)

Αν ήμουν στη θέση του Μπόνο (και επειδή είναι ευαίσθητος άνθρωπος και ο
Ιρλανδός) θα είχα τύψεις. Καθώς το ένα μετά το άλλο τα ροκ-γκρουπ θυσιάζονται
στον βωμό των U2, πέφτουν με δύναμη πάνω στον ήχο τους, λειώνουν δίπλα στον
ήλιο όπου οι U2 λάμπουν. Γι’ αυτό αν ήμουν Μπόνο, θα με έπιανε μια στενοχώρια
– έχει άλλες έννοιες όμως ο άνθρωπος – και για τους Razorlight, που όσο
δυναμικά μπήκαν άλλο τόσο δυναμικά πέφτουν στην «παγίδα» και στο δεύτερο έργο
τους εδώ, ανακυκλώνουν με τη σειρά τους ηρωικές στιγμές των τελευταίων ετών
της βρετανικής δισκογραφικής παραγωγής (βλέπει κυρίως U2). Πίσω από θολό τζάμι
οι συνθέσεις του Τζόνι Μπόρελ, αχνοφαίνονται σαν να φεύγει το λιμάνι και να
μένει το πλοίο. Άσχετο – αλλά κάπως έτσι μου φάνηκε το Razorlight, το οποίο
κάποιοι φίλοι που τους αρέσει το ροκ γενικά, το πήραν ήδη και για δώρο σε
γενέθλια. Σόρι Μπόνο.

Σεξ-απίλ

Peaches «Impeach My Bush»

Σεξ και πολιτική. Που παραχωρεί τη θέση του στην πολιτική του σεξ και με
ατράνταχτα επιχειρήματα στο σεξ της πολιτικής. Αν είναι να το καταλάβουν
καλύτερα, δηλαδή, ας τους το πει η Peaches – ότι δεν θέλουμε πόλεμο και Rock
The Shoker, με το γνωστό electro μαστίγωμα που χρησιμοποιεί στη μουσική εκφορά
του λόγου. Και αν κανένας ράπερ της την μπει άγρια, «stick it to the pimp» θα
απαντήσει. Δεν μασάει. Γιατί; Θα ‘πρεπε;