H επιστροφή του «Nονού»

Στα 73 του χρόνια ο Νονός της Σόουλ, Τζέιμς Μπράουν, δεν το βάζει κάτω και επισκέπτεται ξανά την Αθήνα με θρυλικά τραγούδια όπως τα «Α man’s world», «Sex machine» και «Ι feel good»

H ορχήστρα παίζει αρκετή ώρα, τα σαξόφωνα έχουν φτιάξει ατμόσφαιρα, και ήδη ο
κόσμος χορεύει κανονικά. Τότε είναι που ανεβαίνει στη σκηνή εκείνος. Με την
αυτοκρατορική κάπα του να ανεμίζει, τα στολίδια να αστράφτουν, τα πόδια να
επιταχύνουν κινήσεις και το φανκ να ξεχειλίζει από τον κόσμο του – τον κόσμο
του Τζέιμς Μπράουν – a «Man’ s World», όπως τραγουδάει.

Αυτό το καλοκαίρι, ο κ. Τζέιμς Μπράουν στα 73 του χρόνια περνάει μια ζωηρή
κοινωνική φάση τής ζωής του, κάνει περιοδείες, δίνει συναυλίες και μερικές
σκόρπιες συνεντεύξεις. Όταν λέμε συνεντεύξεις, μιλάει για ό,τι θέλει, όποτε
θέλει, όσο θέλει, μέσα σε ένα ντελίριο από ρυθμούς που έχουν ρίζες στα παλιά
γκόσπελ και μπλουζ, και τελευταία εφαρμογή στα πικάπ των ντιτζέι/παραγωγών. Ο
Νονός της Σόουλ είναι σήμερα επίκαιρος όσο ποτέ και μέσα από τα χιλιάδες
«σάμπλς» κομματιών του που αποκτούν δεύτερη ζωή στις νέες παραγωγές. Λένε
συχνά πως ο Τζέιμς Μπράουν είναι για τη μαύρη μουσική ό,τι ο Έλβις Πρίσλεϊ για
τους λευκούς.

Οι δικοί του άνθρωποι – οι περισσότεροι από αυτούς είναι χρόνια μαζί του και
κάποιοι είναι τα παιδιά των μουσικών, με τους οποίους είχε ξεκινήσει να παίζει
στα 50ς – μαζεύονται μέσα σε ένα παλιό δωμάτιο κάθε μέρα και παίζουν μουσική.
Κάποια στιγμή στο δωμάτιο μπαίνει ο Τζέιμς Μπράουν και αλλάζουν όλα. Στα μέρη
του μάλιστα στην Ογκούστα τής Νότιας Καρολίνας έστησαν πρόσφατα άγαλμά του, το
οποίο μάλιστα δεν είναι υψωμένο σε κάποιο βάθρο, αλλά πατάει στη Γη – γιατί
έτσι το ήθελε εκείνος, να είναι ένα με τον κόσμο, ώστε και το θρυλικό τραγούδι
του «Ι’ m black and I’ m proud» να μη χάνει το νόημά του.

Μεγάλωσε με τον πατέρα του και με τη θεία του, και θυμάται και σήμερα εκείνη
την εποχή. «Τα θυμάμαι όλα αυτά και τα ξέρω σαν την παλάμη του χεριού μου
(έλεγε στον βρετανικό “Independent”). Έχω μέσα μου ζωντανές αυτές τις
εικόνες». Έφηβος ήταν ακόμη όταν καταδικάστηκε για μικροκλοπή, και έκτοτε
πέρασε αρκετές φορές στη ζωή του το κατώφλι της φυλακής – γι’ αυτό λέει συχνά
πως «αν δεν δώσεις σε κάποιον νέο το δικαίωμα στη μόρφωση, μην τον κλείνεις
μέσα επειδή φάνηκε ανόητος». Στη συνέχεια αφιέρωσε τη ζωή του στο να
τραγουδάει και να δοξάζει τον Θεό – αν και το «Sex Machine» είναι αλήθεια πως
δεν είναι το τραγούδι που σου φέρνει με την πρώτη στον νου τον Θεό. Με κάθε
ευκαιρία, ο κ. Μπράουν πάντως διευκρινίζει πως αυτό – το «Sex Machine» – δεν
μιλάει για σεξ. Μιλάει για κάποιον που είναι πολύ ντροπαλός για να χορέψει. Ο
ίδιος εξακολουθεί να χορεύει σαν μηχανή. Όποιος δεν χορεύει με αυτή τη
μουσική, πρέπει να είναι φτιαγμένος από μάρμαρο.

Έμπνευση για το ραπ

Το ραπ χρωστάει πολλά στον «Νονό». «H ραπ μπορεί πραγματικά να είναι σπουδαίο
εργαλείο, αρκεί να χρησιμοποιείται σωστά και όχι αρνητικά», είναι η θέση του
κ. Μπράουν που παραμένει σταθερά αντίθετος με τις ραπ αθυροστομίες. Από την
άλλη, κάθε επίδοξος της ραπ και του χιπ – χοπ καλλιτέχνης μελετάει σαν τη
Βίβλο τις ηχογραφήσεις του κ. Μπράουν, ενώ αν από τη δισκοθήκη του λείπει το
«Live At The Apollo», θεωρείται μέγιστο παράπτωμα.

Σήμερα είναι ένας από εκείνους τους θρύλους τής μουσικής, που αρνούνται
πεισματικά να γίνουν μουσειακό είδος και οι ανταποκρίσεις από τους σταθμούς
της περιοδείας που τον φέρνει κατά δω, λένε πως το πάρτι καλά κρατεί.

INFO

Ο Τζέιμς Μπράουν δίνει συναυλία την Κυριακή στον Λυκαβηττό. Έναρξη: 21.30.
Εισιτήρια: 45 ευρώ. Πληροφορίες στο τηλ. 210-7258.292