Mε δύναμη από παλιά

Ήταν όλα τα λεφτά… το σαστισμένο ύφος στα πρόσωπα κάποιων που πήγαν να δουν
τον 50 Cent και τον Busta Rhymes στις συναυλίες τους στην Αθήνα, όταν αντί για
όργανα – κιθάρες, μπάσο, κρουστά, σαξόφωνα – είδαν πικάπ. Και μπροστά σε αυτά,
τους ράπερ να δίνουν μάχες με τα μικρόφωνα. Σαν κάποιος να είχε βάλει χέρι και
να τους είχε αδειάσει την τσέπη. Δίπλα βέβαια ήταν όλοι οι άλλοι, οι κάτι
περισσότερο από υποψιασμένοι που χειροκρότησαν και τον ντιτζέι και τον ράπερ.
Και ήξεραν και τα λόγια (πολλά λόγια) απ’ έξω – αυτό, για να πω την αλήθεια,
ήταν κάπως προχωρημένο.

«Tοdd Smith» LL Cool J (Def Jam)

H απάντηση στις απορίες, πάντως, είναι απλή. Λέγεται νέα μουσική, νέες τάσεις,
καινούργιες ιδέες και όχι μόνο σέβεται το παρελθόν της, αλλά το χρησιμοποιεί
κιόλας, όταν τα «σαμπλς» – κομμάτια από παλιές μουσικές – ανακατεύονται με
καινούργια κόλπα στο στούντιο, αλλού ξεχύνονται οι μελωδίες, αλλού φρενάρουν
τα «μπρέικς». Σε τελική ανάλυση, αν το ραπάρισμα του «Mc» (του ράπερ με το
μικρόφωνο) δεν σας εκφράζει, δεν θα μαλώσουμε κιόλας – και εγώ δεν τρελαίνομαι
με τις «Βουλγάρικες Φωνές».

Με δυνατές συνεργασίες και αξιοπρόσεκτες γραμμώσεις ο LL Cool J επιστρέφει στην πιάτσα του χιπχοπ

Από τους βετεράνους του είδους – δύο δεκαετίες καριέρα μετράει σήμερα – ο LL
Cool J κατεβαίνει στον στίβο με τα νεώτερα και επανασυστήνεται με το κανονικό
του όνομα – πείτε τον Τοντ Σμιθ – Τζέιμς Τοντ Σμιθ από το Queens της Νέας
Υόρκης. Μία αυτοκρατορία όπως η Def Jam, η δισκογραφική με αφεντικό πια τον
ακριβό μας κύριο Jay-Ζ (το αθηναϊκό ραντεβού του είναι για τις 19
Σεπτεμβρίου), επενδύει στο πρωτοπαλίκαρο LL πολλά (το λέει κάπου μέσα και ο
ίδιος). Πολύ περισσότερα από όσα στα πιο ακριβά γυμναστήρια για να πετύχουν οι
γραμμώσεις. Εκεί αποδίδω και την παρέλαση των αστεριών του χιπχοπ στα κομμάτια
του «Todd Smith» – λες και τους είχε ανάγκη ο LL, που από μόνος του το έχει
αποδείξει πως μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Έτσι σε ένα κλίμα σόουλ και
μελωδικό, ο LL υποδέχεται την Τζένιφερ Λόπεζ, τη Μέρι Τζέι Μπλάιτζ, την Τέιρα
Μαρί (που ο Τζέι Z πολύ υποστηρίζει), τον Τζέιμι Φοξ και στην παραγωγή άλλα
αστέρια όπως οι Neptunes και ο Ζερμέν Ντιπρί και άλλοι που βάζουν πινελιές
(και σαμπλς από Άφρικα Μπαμπάατα έως Τζέιμς Μπράουν), κλέβοντας χώρο από τον
οικοδεσπότη. Σε μια τόσο αστραφτερή παραγωγή, αυτό που λείπει είναι η
νεοϋορκέζικη μαγκιά του δρόμου – και το χειρότερο είναι ότι ξέρουμε πως
βρίσκεται εκεί. Απλώς περιμένει…

«The Big Bang» Busta Rhymes (Aftermath)

Σε αντίθετη κατεύθυνση και με ταχύτητα κινείται ο Μπάστα Ράιμς. Χωρίς να
γίνεται αντικοινωνικός ο θρυλικός ράπερ (έχει και εδώ «γκεστ» να χορτάσει ο
κόσμος, Μίσι Έλιοτ και Κελίς και Γουίλ Άι Εμ και άλλους πολλούς εκλεκτούς
συναδέλφους) κάνει στροφή στο δικό του ένδοξο παρελθόν, σε old school ραπ
«from the hood» από τότε που ο ήχος της Νέας Υόρκης καθόριζε το είδος. H
διαφορά είναι πως ο Μπάστα (που η επιστροφή του με το έξοχο αυτό Big Bang
έτυχε θερμής υποδοχής με απογειωμένες πωλήσεις) εμπιστεύεται τις φρέσκες ιδέες
του στη μηχανή έμπνευσης που ακούει στο όνομα Dr. Dre και κάνει πρεμιέρα στη
δική του «Aftermath», δισκογραφική ετικέτα. To αποτέλεσμα, ένα νευρώδες,
αεικίνητο χιπχοπ που μερικές στιγμές αξίζει σαν σαρωτικό φλας μπακ στις πιο
ωραίες στιγμές από τα πρώτα του χρόνια έως σήμερα και άλλες πάλι, σαν η δυνατή
επιστροφή ενός τύπου που έχει ζήσει την ιστορία από μέσα και ξέρει να την
αφηγηθεί.

«Have You Seen?» Rampage (Sure Shot Rec)

Από την ευρύτερη κομπανία του Μπάστα Ράιμς, τους Flipmode Squad, και με βαθμό
«υπολοχαγού» ο Ράμπατζ εμφανίζεται μόνος αναμοχλεύοντας τις ρέγκε ρίζες του
ρυθμού. H τζαμαϊκάνικη καταγωγή (όπως και του Μπάστα) δεν κρύβεται και κάθε
επιρροή είναι ευπρόσδεκτη – άλλωστε, το μείγμα δένει ιδανικά στις περισσότερες
από τις χιπχοπ παραγωγές που βγαίνουν τελευταία. Με τη συμμετοχή του Μπάστα
και του Σον Πολ, ο οποίος έχει εξελιχθεί στο χρυσό χαρτί του ρέγκε/ραπ, ο
Ράμπατζ δηλώνει υπερήφανα Ι am Native New Yorker, σκάβει λίγο πιο βαθιά στο
βεβαρημένο υποσυνείδητο της αστικής κουλτούρας και σε πιο ευσεβείς (του)
πόθους. If Ι Ruled the World (κάνει όνειρα) με τον Χόλιγουντ Ντέιβ να τον
σιγοντάρει σε ένα ομολογουμένως επαναστατικό σενάριο. H φαντασία στην
εξουσία…

Μικροφωνισμοί

«Mic Destruction» Tony Touch (sure shot)

Στο χρηματιστήριο των mixtapes το όνομα του Τόνι Τας αξίζει πολλά και είναι
εγγύηση για όσους θέλουν να επενδύσουν σε μουσικές που εκτός από το σάουντρακ
μιας άγριας βόλτας στους δρόμους της πόλης, συνδέουν το σήμερα του ραπ με την
ιστορία του και στρώνουν χαλί σε όσα πρόκειται να έρθουν. Αυτά βέβαια δεν
κάθεται να τα μελετήσει, αλλά θα μιξάρει με ένστικτο ο Πορτορικάνος παραγωγός
που βρίσκει τους τρόπους να σε πάει από Μος Ντεφ σε Τζούελ Σαντάνα και από
Ολ’Ντέρτι Μπάσταρντ στον Καπόουν. Από δράκους και ξωτικά σε παραμύθια με
χάιτεκ ήρωες.