Το τέταρτο κουδούνι

Είκοσι μία μέρες κράτησε ο – πολύ ενδιαφέρων – Κύκλος «Νέα Σκηνή
Αρχαίου Δράματος» της Πάτρας 2006 – Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Και
κύλησε σχεδόν στη σιωπή – εκ μέρους των οργανωτών.

Ούτε μια αφίσα στην Πάτρα. Ούτε μια νύξη. Κάτι χλιαρά δελτία Τύπου
μόνο. Λάθε βιώσας… Σα να μην τους αφορούσε.

Και φτάαανει, που λέτε, ο καιρός για την – ενταγμένη στο πρόγραμμα της
Πολιτιστικής – συναυλία του Έρος Ραμαζότι. Τι παραλήρημα ήταν αυτό! Τι
ενθουσιασμός! Ξυπνάει ξαφνικά η υπνώττουσα επί εξάμηνον Πάτρα 2006, πετάγεται
απάνω, ανασκουμπώνεται – αγνώριστη! – κι αρχίζει να χτυπιέται. Αφίσες βδομάδες
πριν, δεκάδες δελτία πριν, δεκάδες κατά, δεκάδες μετά τη συναυλία, περιγραφές
συναρπαστικές…- τα ‘δωσαν όλα.

Σαν όλο το τζέρτζελο της Πολιτιστικής να ‘γινε για τον Ραμαζότι και
μόνο. Αφού έχω την αίσθηση ότι τώρα θα ξαναπέσουν, εξοντωμένοι απ’ την
κούραση, να κοιμηθούν πάλι. Μέχρι το τέλος του 2006. Εκτός κι αν έχουν
προγραμματισμένο κάτι ανάλογο.

E, ναι! Είναι εμφανές ότι πρόκειται για θέμα επιλογών…

Τον «Πατέρα» του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ θ’ ανεβάσει το χειμώνα στην «Στοά»
του, σε καινούργια μετάφραση, ο Θανάσης Παπαγεωργίου. Κρατώντας το ρόλο του
Άντολφ – του Ίλαρχου – με την Λήδα Πρωτοψάλτη (στη φωτογραφία) ως Λάουρα.
Γιατρός ο Γιώργος Ζιόβας. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα ‘ναι της Λέας Κούση.

Το έργο έχει να παρουσιαστεί στην Ελλάδα απ’ τη σεζόν 2001 – 2002, όταν
το ανέβασε ο Γιώργος Κιμούλης, εγκαινιάζοντας το θέατρο που ‘χασε φέτος, σε
μια ενδιαφέρουσα παράσταση, με πρωταγωνιστές τον ίδιο και την Φιλαρέτη
Κομνηνού.

Εξάλλου, όπως έχει ανακοινωθεί, θα επαναληφθεί, η εξαιρετική παράσταση
σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου του πολύ ενδιαφέροντος έργου του Γιάννη
Τσίρου «Αξύριστα πηγούνια», συμπαραγωγή της «Στοάς» με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη ο
οποίος συμπρωταγωνιστεί σ’ αυτήν με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση.

Αναζητείται ο νέος που θ’ αντικαταστήσει τον τρίτο του έργου, τον
Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο ο οποίος «μεταπήδησε» στο ροκ (;) «Το μαγαζάκι του
τρόμου» – θα παρουσιαστεί το χειμώνα στο «Κιβωτός».

Το τόλμησε! Ο θεατρικός επιχειρηματίας Γιώργος Λεμπέσης (φωτογραφία). Μετά
την εξαιρετική επιτυχία που ‘χε η εκπομπή – πορτρέτο την οποία έκανε με τον
Άρη Σκιαδόπουλο στη σειρά του «Δρόμοι» στην ET1 πήρε… θάρρος κι ετοιμάζει
βιβλίο με τις αναμνήσεις του απ’ τους ανθρώπους του θεάτρου τους οποίους
συναναστράφηκε.

Σημειώστε ότι στο θέατρο ο Γιώργος Λεμπέσης – στα εβδομήντα έξι του
σήμερα – βρίσκεται απ’ το 1945 – εξήντα ένα ολόκληρα χρόνια! – ξεκινώντας,
παιδάκι, από ηθοποιός στα μπουλούκια και συνεχίζοντας ως διευθυντής σκηνής και
διαχειριστής πολλών θιάσων του κέντρου – η θητεία του πλάι στην Τζένη Καρέζη
και στον Κώστα Καζάκο είναι η πιο γνωστή – για να καταλήξει, απ’ το 1976 –
τριάντα χρόνια -, θεατρικός επιχειρηματίας.

Στο βιβλίο θα καταθέσει, όπως λέει, τις καλές πλευρές των ανθρώπων για
τους οποίους θα μιλήσει κι όχι τις «σκοτεινές» – και φαντάζεστε τι θα ξέρει…
Γιατί τις καλές θέλει να θυμάται. Και να θυμόμαστε.

Τίτλος του: «Από απόσταση αναπνοής – Το θέατρο και οι άνθρωποί του όπως
τους έζησα».

Ανθός πνευματικότητας! Και μια παράσταση τέλεια. Σπάνιας αισθητικής,
μοναδικής λιτότητας, εξαιρετικής θεατρικότητας – ενώ βασίζεται σ’ ένα
αφηγηματικό κείμενο. «Ιλιάς, Ραψωδία Ψ» του Όμηρου απ’ το μοσχοβίτικο Θέατρο
της Σχολής Δραματικής Τέχνης. Με την υπογραφή ενός πολύ μεγάλου του σύγχρονου
θεάτρου: του Ανατόλι Βασίλιεφ.

Μας τη «χάρισε» το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, ενταγμένη στο
πλαίσιο της Πολιτιστικής Αμφικτυονίας 2006.

Ψιλομουλιάσαμε απ’ το ψιλόβροχο που ‘πεφτε συνέχεια από ένα σημείο και
μετά, αλλά, όσοι επιμείναμε και μείναμε μέχρι το τέλος στο θέατρο «Φρύνιχος»
θα τη θυμόμαστε τη βραδιά αυτή: μια μελέτη θεάτρου πάνω στη βία όπου η τέλεια
μετρική αφήγηση δένει αρμονικά με τη ρώσικη πολυφωνία, το χορό και τις
κινέζικες πολεμικές τέχνες σε μια περίτεχνα φορμαλιστική αποθέωση που – ιδού
το μυστήριο! – καμιά στιγμή δε φαίνεται «φορεμένη» στους σαράντα τρεις
εκτελεστές – ηθοποιούς, χορευτές, μουσικούς.

Ένα συναρπαστικό οπτικοακουστικό ποίημα που με ένα αργό κρεσέντο φτάνει σε
μια συγκλονιστική κορύφωση: οι μαυροφορεμένοι τεχνικοί ν’ αδειάζουν, με
καροτσάκια και καλάθια, στην ορχήστρα δεκάδες κούκλες, σαν πτώματα μωρών, που
κατακλύζουν την ορχήστρα (κεντρική φωτογραφία). Κι όταν τις απομακρύνουν,
«σκουπίζοντάς» τες με ξύλινα σάρωθρα – υλικά, κοστούμια, μουσικά όργανα, ήχος,
όλα φυσικά – ο συνειρμός μου δεν ήταν παρά οι εικόνες απ’ τη μικρού μήκους
ταινία του Αλέν Ρενέ «H νύχτα κι η καταχνιά», που ποτέ δε σβήνουν απ’ τη
μνήμη, με τους εκσκαφείς να ανασύρουν τους σωρούς με τα πτώματα απ’ τους
ομαδικούς τάφους του Άουσβιτς και του Νταχάου.

Ένα θέαμα δουλεμένο δέκα (!) χρόνια – σε τέρας ταχύτητας αναδεικνύεται
ο Λευτέρης Βογιατζής… – που δεν έχω δει όμοιό του. Και που με την
ελληνικότητά του, την «κυκλικότητά» του, το θέμα του ταιριάζει κουτί στην
Επίδαυρο – μόνο η διάρκειά του (τρεις ώρες παρά δέκα, χωρίς διάλειμμα) με
φοβίζει.

Αξίζει να το δούνε πολλοί. Έχω τη διαίσθηση ότι θα συμβεί ό,τι συνέβη
είκοσι τόσα χρόνια πριν, με την «Μήδεια» του «Τόχο», του Νιναγκάουα και του
Μεγάλου Μικιτζίρο Χίρα – Μήδειας που παίχτηκε σε… στενότατο κύκλο το
καλοκαίρι του ’83 στον Λυκαβηττό για ν’ αποθεωθεί την επόμενη χρονιά στο
Ηρώδειο.

Ο «Φιλάργυρος» του Μολιέρου που ο Γιώργος Μεσσάλας θ’ ανεβάσει με το
«Μοντέρνο Θέατρό» του φέτος το καλοκαίρι και θα παρουσιάζει σε περιοδεία
παράλληλα με «Το ημερολόγιο ενός τρελού» και το έργο για παιδιά «Ο θείος
Σκρουτζ» θα ‘ναι και το εναρκτήριό του το χειμώνα στο «Αλκυονίς».

H κωμωδία ανεβαίνει σε μετάφραση Ντένης Θεμελή, με σκηνικά Βασίλη
Τσιντσικώφ, κοστούμια Λουκίας – Γιώργου Μεσσάλα, μουσική Βασίλη Τενίδη και
φωτισμούς Σοκόλ Τομτσίνι.

Παίζουν Γιώργος Μεσσάλας (Αρπαγκόν στη φωτογραφία), Ντένη Θεμελή,
Παναγιώτης Σπηλιόπουλος, Γιάννης Λιακάκος, Βαρβάρα Κυρίτση, Γιώργος
Χριστοδούλου, Βασίλης Μπισμπίκης.