Tηλεπαραθυράτη ψυχο-μαγειρική

Μετά τις ντετεκτιβικές κόντρες περάσαμε στο ψυχολογικό θρίλερ που εξελίσσεται στα παράθυρα με αφορμή την υπόθεση του Άλεξ, όπου μέθοδοι όπως αυτές της κ. Αντωνοπούλου δεν επικροτούνται για παράδειγμα από τον κ. Μυλωνάκη

Τα τηλεπαράθυρα ορθάνοιχτα επιβάλλουν τη φαντασμαγορία πρωτάκουστων εννοιών
και ψυχολογικών μεθόδων σε αντικατάσταση της άκαρπης ντετεκτιβικής έρευνας για
την υπόθεση του Άλεξ.

H επιστήμη που ασχολείται με την ψυχή των ανθρώπων – ήδη τηλεοπτικό θέαμα που
έχει επιβληθεί προσφέροντας «συνταγές» καθημερινής «μαγειρικής» σχέσεων,
αντιμετώπισης της παχυσαρκίας και ό,τι άλλο από διάφορα σαλονάκια της
τηλεόρασης – διασύρεται για ακόμη μία φορά χάριν της τηλεθέασης.

Έχουν περάσει μήνες, και δυστυχώς όλα δείχνουν ότι μπορεί να περάσουν
και άλλοι ακόμη, χωρίς να έχει αποδειχθεί το τηλεοπτικό σενάριο της εξαφάνισης
του παιδιού. Είναι τέτοια δε η επιμονή του θεάματος, το οποίο ανακάλυψε την
ιδανική συνταγή τηλεθέασης στην τραγωδία μιας μάνας, ότι κατέχει τη λύση του
μυστηρίου, ώστε καμία αμφιβολία δεν χωράει, καμία ενέργεια δεν επιτρέπεται
εκτός από τους όρους που το ίδιο έχει θέσει.

Αφού οι ντετέκτιβ με τη φωτογένεια που τους προσφέρει η αύρα μυθιστορηματικών
ηρώων δεν κατάφεραν να καταλήξουν εντός των τηλεοπτικών χρονικών ορίων σε
αδιάσειστες αποδείξεις, αναλαμβάνουν οι ψυχολόγοι με τις δικές τους έρευνες να
αποδείξουν την ενοχή που προαποφάσισαν τηλεοπτικές εκπομπές.

Αντιμετωπίζεται το ευαίσθητο έργο τους, το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την
ανακάλυψη του συγκεκριμένου «ίχνους» του εγκλήματος όπως κάνουν τα εργαστήρια
της Εγκληματολογίας εφαρμόζοντας χημικούς τύπους, σαν να είναι ικανό να
αντικαταστήσει την ανάκριση και να καταλήξει σε συγκεκριμένο κατηγορητήριο.

Αλίμονο, οι θεράποντες της επιστήμης της ψυχής, οι οποίοι ορκίζονται
για την ανακούφισή της, καλούνται να γίνουν οι ανακριτές και οι εισαγγελείς
των ασθενειών της και μάλιστα αυτών που μπορεί να βαρύνουν παιδικές ψυχές.

Εντυπωσιακή η επιμονή του δελτίου του Alter που προφανώς θεωρεί ότι ελέω
Νικολούλη, η οποία πρώτη επέβαλε το σενάριο της λύσης του μυστηρίου, η υπόθεση
τού ανήκει και έχει το «ηθικό άλλοθι» να τσαλαβουτάει καθημερινώς στα πιο
γαστριμαργικά της στοιχεία. Είδαμε τον κ. Άκη Παυλόπουλο να αναζητά,
ακολουθώντας το σύνηθες τελετουργικό των σκανδαλολογικών τηλεπαραθύρων,
«σκοτεινά στοιχεία» στις σχέσεις των ψυχολόγων, στην αρμονική ή μη συνεργασία
τους, στη διάσταση απόψεων, καθιερωμένη στις θεωρητικές επιστήμες που δεν
έχουν μόνο μία ερμηνευτική μέθοδο και δεν χρησιμοποιούν μαθηματικές πράξεις
για την απόδειξη των υποθέσεών τους.

Ήδη σκιαγράφησε την πολύ χρήσιμη για την τηλεθέαση του δελτίου του
«διάσταση απόψεων» μεταξύ της ομάδας των ψυχολόγων που ορίστηκαν από το κράτος
και της καθηγήτριας της Ψυχολογίας κ. Αντωνοπούλου – γνωστής από
τηλεπαραθυράτες διαγνώσεις σε άλλες υποθέσεις -, η οποία έχει οριστεί από την
οικογένεια του Άλεξ να ερευνήσει την υπόθεση.

H χρήση από την πλευρά της κυρίας Αντωνοπούλου μεθόδων εξέτασης των
παιδιών που εμπλέκονται στην υπόθεση, οι οποίες προσφέρονται για θεαματικά
πλάνα επιστημονικού μυστηρίου, κάνουν ακόμη πιο συναρπαστικές τις
τηλεπαραθυράτες «δίκες» των μεθόδων ψυχολογικών ερευνών. Τη βλέπουμε στα
«αποκλειστικά» του καναλιού, να μεταφέρει κούκλες και καροτσάκια σούπερ
μάρκετ.

Μαθαίνουμε ότι το παιχνίδι με τις κούκλες-ομοιώματα εφαρμόζεται σε περιπτώσεις
κακοποιημένων παιδιών, γιατί θεωρείται ότι συμμετέχοντας στο «θέατρο»
απελευθερώνουν κρυμμένα μυστικά τής ψυχής τους.

Αρνείται την επιστημονική αποτελεσματικότητα των μεθόδων αυτών ο κ. Μυλωνάκης,
ψυχολόγος και αυτός των τηλεπαραθύρων, ο οποίος καλείται να καταθέσει τη
διαφωνία του ώστε να εγερθεί νέος κύκλος αντιθέσεων στα τηλεπαράθυρα, που
έχουν αφορμή την υπόθεση αλλά ουδεμία σχέση με αυτήν και τη λύση της.

Το «κουκλοθέατρο» της τηλεθέασης

«Μα πώς κ. Μυλωνάκη, η μέθοδος της κυρίας Αντωνοπούλου, το γνωστό “dolls
play”», αφήνει εντυπωσιασμένο το κοινό του ο κ. Παυλόπουλος… Αξιέπαινη η
προσπάθειά του να αποστηθίσει όρους και μεθόδους, αλλά δεν βρίσκεται σε
κοσμική παρέα όπου παπαγαλίζει ανώδυνα για λόγους εντυπώσεων όσα διαβάστηκαν
βιαστικά σε έντυπα εκλαϊκευμένης ψυχολογίας.

Την ίδια στιγμή που το τηλεοπτικό θέαμα ανέδειξε τη μέθοδο της «ψυχολογικής
έρευνας» σε πανάκεια για τη λύση της υπόθεσης, ενσταλάζει καταλλήλως και την
αμφιβολία για την αποτελεσματικότητά της. H μόνη μέθοδος που αποδεικνύεται
αλάνθαστη σε κάθε υπόθεση είναι αυτή των ενημερωτικών σόου, να πλέκουν
παράλληλα σενάρια αλλεπάλληλων σκανδάλων για να συντηρούν την τηλεθέαση.