Τo ροκ το αληθινό

Ο βασικός λόγος που διαφωνώ με τις περισσότερες από τις ροκ προτάσεις που
πλασάρονται ως “αποκαλύψεις” και με τους “μεσσίες του πρώτου άλμπουμ” είναι
πως πολλά από αυτά που πραγματικά αξίζουν περνάνε στο ντούκου. Για τη μουσική
που θα σκάσεις τα ευρουδάκια σου να αγοράσεις, αυτή που θα χαίρεσαι και την
επόμενη χρονιά και αυτή που σε κάνει να νιώσεις όμορφα τώρα. Προτεραιότητα
έχει όποιος έχει έμπνευση και όχι καλό μάνατζερ και τη βιομηχανία να τον
στηρίζει. Πόσες φορές πρέπει να το πούμε;

«Rather Ripped» Sonic Youth (Geffen)

Έτσι φτάνουμε στους Sonic Youth που αριθμητικά μπορεί να δει κανείς το
άθροισμα 25 χρόνων, 20 άλμπουμ, και κάπου ενός εκατομμυρίου καυτών ακόρντων.
Μιας λάβας δηλαδή, που κυλάει αφρίζοντας και αναταράσσοντας πανκ και ροκ των
υπόγειων διαδρομών. Το ωραίο με τους Sonic Youth (του αχτύπητου ζευγαριού Κιμ
Γκόρντον, Θέρστον Μουρ μαζί με Στιβ Σέλεϊ και Λι Ρανάλντο) είναι πως τα
τελευταία χρόνια πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο, ανακαλύπτοντας συνεχώς
νέες διαστάσεις σε αυτό που έχουν ορίσει σαν δικό τους ήχο. Το “Rather
Ripped”, τελευταίο σε αυτή την σειρά εξαιρετικών επιδόσεων άλμπουμ τους
(μετράνε επίσης τα “Murray Street” και “Sonic Nurse”) ανοίγει καινούργιους
δρόμους σε ένα γκρουπ που, σύμφωνα με τη συνηθισμένη εξέλιξη των πραγμάτων, θα
έπρεπε να ωριμάζει με αξιοπρέπεια και να συντηρεί ένα μύθο ακόμη και στον
underground χώρο τον οποίο έχει προ πολλού κατακτήσει.

Καλύτεροι και από την πρώτη τους νιότη. Οι Sonic Youth επιβεβαιώνουν πως η ζωή αρχίζει στα 40

Το ροκ όμως συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή της ανατροπής του και σε αυτό θα
υποκλιθούμε κι εμείς, τη στιγμή δηλαδή που οι S. Υ με την αυτάρεσκη
ειλικρίνεια της Κιμ στο μπάσο και το σκάψιμο του Θέρστον στις κιθάρες
καταργούν ακόμη και το δικό τους άστρο. Αντί για τα άλματα εις ύψος του ροκ,
κάνουν διαδρομές μέσα από την αγριάδα φολκ αρωμάτων και ποιητικών οριζόντων,
αφήνουν την μελωδία να υποτάξει τον θόρυβο και φλερτάρουν με τραγούδια σαν να
είναι το πρώτο τους ραντεβού. Όπως θα λέγαμε, από τη νεοϋορκέζικη αβάντ γκαρντ
σε μια νύχτα με πανσέληνο. Δηλαδή, πού θα θέλατε να είστε;

«Ten Silver Drops» Secret Machines (Reprise)

Καποτε το “Rolling Stone” έλεγε γι’ αυτούς πως “παίρνουν ολίγην ψυχεδέλεια από
τους Pink Floyd, ένταση από τους Led Zeppelin και τις εμπνευσμένες συνθέσεις
των Who και τα συνδυάζουν με big beat, ατμοσφαιρικά πλήκτρα και ό,τι
ηλεκτρονικό μπιχλιμπίδι τούς γυαλίσει στο μάτι. Που μπορεί να μην είναι
εντελώς λάθος, αλλά δεν είναι και απόλυτα σωστό, αφού αυτό που κάνει τους
Secret Machines ( Ντάλας/Νέα Υόρκη) να διαφέρουν από τους άλλους είναι το από
καρδιάς ροκ, που παίζεται με τα πιο σύγχρονα μέσα, αλλά όπως παλιά. Αυτή η
αίσθηση του ολοκαίνουργιου παλιού – που συγχρονίζεται με ό,τι μπορεί να σε
τρελάνει και να σε στείλει σε άλλο πλανήτη. Σκεφτείτε τώρα πως εδώ στο “Ten
Silver Drops”, o Μπράντον Κέρτις, ο αδελφός του Μπέντζαμιν και ο Τζος Γκάρζα,
είναι καραβοτσακισμένοι στα βράχια με τις καμένες καρδιές που χτυπάνε ανελέητα
πάνω στη μελαγχολία του “Lightning Blue Eyes” και την έξαψη του “1000
Seconds”. Κάθε φορά που σας ζαλίζουν με χιλιοπαιγμένες τύπου Dandy Warhols
φλυαρίες, ρίξτε τα Μυστικά (σας) Όπλα και κλείστε τους τα στόματα.

«Eyes Open» Snow Patrol (Universal)

Το ροκ που έγινε ταπετσαρία και ρινγκ-τόουν και που φοριέται και στο δεξί σαν
κόσμημα (έτσι όπως οι μπίζνες το έχουν στριμώξει στα σχοινιά) έχει ελπίδες.
Την ώρα που εκείνοι λοιπόν επιμένουν να λιβανίζουν τους Coldplay, κάνουμε
σήματα καπνού – και ο καπνός μπαίνει στα μάτια – με το “Eyes Open” των
Ιρλανδών Snow Patrol, που μπορεί να ύμνησαν και αυτοί (με το προ διετίας
“Final Straw”) τον Κρις Μάρτιν με την παρέα, αλλά εδώ έχουν ξεφύγει καθώς
παίρνουν την μπαλάντα “You Are All That Ι Have” και την καρφώνουν σα μαχαίρι
με τον Γκάρι Λάιτμπόντι να ακροβατεί ανάμεσα στην απόγνωση και την επόμενη
μέρα. Ροκ όλα για όλα. Και είμαι εντελώς σίγουρη πως όταν το μάρκετινγκ της
εταιρείας έκανε τη δουλειά του, οι Snow Patrol κοιτούσαν σαν εξωγήινοι τη
στιγμή που έβγαιναν από το διαστημόπλοιο.

Άλλος πλανήτης…

«Live In Earth», Sandoz In Dub (Α&Ν)

Επιστροφή στον πλανήτη Γη (αν και δεν είμαι και τελείως σίγουρη) γιατί με τον
κωδικό Sandoz εμφανίζεται πάλι εδώ ο Ρίτσαρντ Κερκ (από Cabarait Voltaire,
τόσο μακριά) που έχει τη φήμη του ηλεκτρονικού γκουρού, αν πιστεύετε σε αυτά –
μέχρις εδώ δεν θα με ενδιέφερε καθόλου. Όμως το ταξίδι του στο Διάστημα αυτή
τη φορά τον οδηγεί στην καρδιά του dub και εκεί που η ρέγκε ρίχνει τα πέπλα
της (λέμε τώρα) καθώς πέφτουν βροχή οι μετεωρίτες από τις διδαχές του Κινγκ
Τάμπι και του Λι -Σκρατς-Πέρι, επειδή αυτοί έτσι κι αλλιώς είναι από άλλους
πλανήτες. Αν πας στη Μύκονο, σίγουρα είναι πιο ακριβά.