Mουντιαλικά… ιδανικά

Φαίνεται πως ο Ζιζού έχει βάλει το προσωπικό του στοίχημα να παραμείνει σύμβολο των γηπέδων, με την αλγερινή καταγωγή του να προσδίδει πολιτική διάσταση

Το Μουντιάλ των πολυεθνικών και των σούπερ σταρ, των προσώπων και όχι των
ομάδων, της κάμερας περισσότερο από του γηπέδου και της κερκίδας, φαίνεται πως
εξελίχθηκε ερήμην όλων αυτών και σε πείσμα των στερεότυπων του
«παγκοσμιοποιημένου παίκτη», της «βραζιλιάνικης υπεροχής», του σταρ
Ροναλντίνιο κ.λπ. σε πανηγύρι του αθλήματος, που αποθεώνει τη συνάντηση του
προσωπικού πείσματος με το ομαδικό όραμα.

Οι ομάδες που έφτασαν στον τελικό δείχνουν πως το Μουντιάλ εκτός από
ποδοσφαιρικό θέαμα, εκτός από ευκαιρία για παιδιάστικη εκτόνωση του πολεμικού
δυναμισμού του ανδρικού πληθυσμού, εκτός από κολοσσιαία αγορά με τεράστιο
τζίρο δεν παύει να κρύβει εκείνο το στοιχείο της ανθρώπινης έκπληξης στο οποίο
οφείλεται και η μεγάλη λαϊκή του απήχηση. Και για μια ακόμη φορά η αίσθηση ότι
η γλώσσα του ποδοσφαίρου έστειλε τα εύληπτα μηνύματά της με την πολιτική τους
διάσταση και την ιδεολογική τους φόρτιση είναι εκείνη που δίνει στον τελικό
την πιο συναρπαστική του διάσταση.

Κάποτε ο θρίαμβος της ομάδας της Βραζιλίας σήμαινε και την απόδειξη των
ειδικών ικανοτήτων φτωχών μη λευκών λαών να κερδίσουν χώρο, να γίνουν
υπολογίσιμες αξίες και μάλιστα σε έναν τομέα που δίνει δύναμη και χρήμα. Το
κατάφεραν και οι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές θεωρούνται πάντα κορυφαίοι. Μόνο
που στο φετινό Μουντιάλ η ομάδα της Βραζιλίας με τους σούπερ σταρ στη σύνθεσή
της ουδόλως ανταποκρίθηκε στον μύθο. Ίσως γιατί τον έχει κατακτήσει.

Με τις διαφημίσεις για πατατάκια και τσίχλες να βομβαρδίζουν το παγκόσμιο
τηλεοπτικό κοινό με τη γελαστή φατσούλα του Ροναλντίνιο και να γεμίζουν τις
τσέπες του με δισεκατομμύρια, το τελευταίο ίσως που τον ενδιέφερε ήταν να
προσφέρει ποδοσφαιρικό θέαμα. Ίσως ο κύριος στόχος ενός αναγνωρισμένου σταρ
της μπάλας δεν είναι τόσο το θέαμα του ποδοσφαίρου, όσο το υπόλοιπο θέαμα στο
οποίο πρέπει να παραμείνει πρωταγωνιστής.

Αντιθέτως ένας μάλλον «βαρύς» ποδοσφαιριστής, με δύσκολο χαμόγελο, φιγούρα
διόλου μιντιακή, αλλά τεχνίτης των γηπεδικών μαχών, ο Ζιντάν ή Ζιζού όπως τον
αποκαλούν οι Γάλλοι, ξεδίπλωσε για μια ακόμη φορά τα πραγματικά ταλέντα του
αθλητή, τη δύναμη, την πείρα και το πείσμα για τη νίκη, που τον είχαν
αναδείξει σε σταρ των μουντιαλικών γηπέδων το ’98. Ίσως γιατί αποφάσισε να
αποχωρήσει μέσα σε θρίαμβο, παραμένοντας σε μια ευαίσθητη εποχή για τη Γαλλία
των μεταναστών σύμβολο της ειρηνικής κατάργησης των διαχωρισμών και των
ρατσιστικών εντάσεων. «Μαυροπόδαρος», όπως λένε οι Γάλλοι τους Αλγερινούς
υποτιμητικά – ότι δηλαδή δεν είναι «καθαρόαιμοι λευκοί» -, ο Ζιζού δικαίωνε
στα γήπεδα τη δημοκρατική διάσταση του ποδοσφαίρου και συντηρούσε τη
δημοκρατική φαντασίωση των Γάλλων. Γι’ αυτόν και την ομάδα του δεν είναι
τυχαίο ότι η νίκη στο Μουντιάλ μοιάζει να γίνεται ο απόλυτος στόχος.

Πεδίο συναισθηματικών επενδύσεων

Απόλυτος στόχος γίνεται και για την ομάδα της Ιταλίας η νίκη στο
Μουντιάλ. Και γι’ αυτήν το νόημα της νίκης μοιάζει να είναι πολύ πιο ευρύ από
τα ποδοσφαιρικά όριά του. Με τα σκάνδαλα να συνταράσσουν το ιταλικό
ποδόσφαιρο, τις δύο μεγαλύτερες ομάδες να απειλούνται με υποβιβασμό, οι
παίκτες στο Μουντιάλ είναι προφανές ότι έχουν να αποδείξουν στους συμπατριώτες
τους, αλλά και στο διεθνές κοινό, ότι και ξέρουν και τιμούν την μπάλα. Μεγάλο
στοίχημα σε ευαίσθητη στιγμή.

Απέναντι στη μιντιακή λάμψη του Ροναλντίνιο ή του «ποπ» σταρ Μπέκαμ, το πάθος
του «μαυροπόδαρου» Ζιζού να είναι η ψυχή της ομάδας που θα δώσει στους Γάλλους
τη χαρά του θριάμβου, αλλά και της ιταλικής ομάδας να κρατήσει το κεφάλι του
αθλήματος ψηλά, έξω από τον βούρκο των σκανδάλων, επιβεβαιώνουν πως το
ποδόσφαιρο παραμένει το πεδίο των μεγάλων συναισθηματικών επενδύσεων.