Άλλος για βραβείο;

Ένα τηλεοπτικό παραμύθι όπου όλοι οι ήρωες νικούν και όλοι αγαπιούνται μεταξύ
τους ξεδιπλώθηκε μέσα σε πέντε και κάτι ώρες αναμετάδοσης από τον Alpha της
ετήσιας εκδήλωσης για το μοίρασμα των «τηλεοπτικών βραβείων». Επειδή αγορά
χωρίς βραβεία δεν κινείται και απόδειξη του σουξέ δεν επιβεβαιώνεται χωρίς ένα
αγαλματάκι που κατά τη χολιγουντιανή παράδοση κινεί τη βιομηχανία της σόου
μπίζνες, τα εν λόγω βραβεία υποστήριξε και ο υπουργός Επικρατείας Θόδωρος
Ρουσσόπουλος ως απαραίτητα «για την επιβράβευση της σκληρής δουλειάς».

Προφανώς, γι’ αυτό μοιράστηκαν πάρα πολλά και επί πάρα πολλές ώρες, για να μη
θεωρηθεί ότι ορισμένοι δεν δουλεύουν. Πάντως εκείνοι που κάθε χρόνο παίρνουν
βραβεία, ξαναπήραν. Άλλωστε η λέξη και μόνο «βραβευμένος» που τους συνοδεύει
διαμορφώνει συνείδηση στην αγορά των καταναλωτών των τηλεοπτικών προϊόντων
τους. Επίσης η στιγμή της βράβευσης τούς προσφέρει την ευκαιρία να διηγηθούν
μια ωραία ιστορία για τον εαυτό τους που τα κατάφερε τόσο καλά.

Έτσι το «βραβείο» έχει σημασία και όχι τα κριτήρια με τα οποία δίνεται. Γι’
αυτό προφανώς και η εκπομπή της Σεμίνας Διγενή διαγωνίζεται σε διαφορετική
κατηγορία από εκείνη του Σπύρου Παπαδόπουλου, ενώ είναι διαφορετικό το βραβείο
του «άνδρα παρουσιαστή ειδήσεων» από της «γυναίκας παρουσιάστριας».

Στο θέατρο ή το σινεμά είναι προφανείς οι λόγοι που χωρίζονται σε
«ανδρικού ρόλου» και «γυναικείου ρόλου» τα βραβεία, στο δελτίο ειδήσεων όμως ο
ρόλος είναι ένας, ο ίδιος ανεξαρτήτως φύλου. Έτσι βέβαια δεν χρειάζεται να
«συγκρουστούν» φαβορί όπως ο Νίκος Χατζηνικολάου και η Έλλη Στάη, παίρνει ο
καθένας το δικό του βραβείο αναλόγως με το φύλο του και όλοι είναι
ευχαριστημένοι.

Το ετήσιο σόου των βραβεύσεων πάντως είναι μια ευκαιρία να ξεδιπλωθεί ο
αγγελικός κόσμος της τηλεόρασης, αυτιστικός και σίγουρος ότι είναι το άλας της
γης, σαν φινάλε μιας σαπουνόπερας όπου μίση και πάθη αντικαθίστανται από
μεγάλους και ιδανικούς έρωτες.

Και ποιος δεν βούρκωσε με τον ιδανικό έρωτα Χατζηνικολάου – Κακαουνάκη,
όπως τον εξομολογήθηκε ο πρώτος αφιερώνοντας το – αδιαμφισβήτητο – βραβείο του
στον δεύτερο λέγοντας ότι «υπήρξε ο πιο σκληρός επικριτής μου, σε συνέντευξή
του είπε ότι είμαι “ξοφλημένος”, ήρθε όμως δίπλα μου και μαζί αποδείξαμε ότι
δεν είμαι». Πρότυπο τηλεοπτικής συνεργασίας, λοιπόν, το ανιδιοτελές αίσθημα
που έδεσε τους δυο άνδρες, το προσέφεραν προς μίμηση υποθέτουμε.

Εκ των «θαυμάτων» της βραδιάς φυσικά και το εορταστικό ντεκολτέ της Ελένης
Μενεγάκη, δεόντως υπερχειλίζον και πουδραρισμένο ως σήμα κατατεθέν της
τηλεοπτικής της περσόνας, το οποίο όμως συνδύασε με νέο λαλίστατο στυλ
παρουσίασης ιδίως απέναντι σε πολιτικούς, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση
Χατζηνικολάου ο οποίος τής πρότεινε να «περάσει στον τομέα ενημέρωσης».

«Εκτιμώ το χιούμορ σας» ήταν η απάντηση της Ελένης, που ουδεμία ψευδαίσθηση
τρέφει ως προς το είδος της τηλεόρασης που υπηρετεί και ούτε ιδρώνει σε
φιλοφρονήσεις του είδους. Άλλωστε κατάργησε η ίδια κάθε επικριτικό σαρκασμό
όταν επέδειξε το προσόν που την κάνει ιδανικό προϊόν αυτής ακριβώς της
τηλεόρασης της απόλυτης ελαφρότητας και ξεφλουδίζει το σοβαροφανές λούστρο
ορισμένων: «Αχ, άλλαξα πάλι τουαλέτα», είπε με την πειστική της αφέλεια,
«φέτος δεν είχα καλλιστεία για να αλλάξω εμφανίσεις, τα τηλεοπτικά βραβεία μού
έτυχαν, θα αλλάξω κι εγώ όσα περισσότερα φουστάνια μπορώ».

Δύο στάσεις που δίνουν το μέγεθος της διαφοράς

Βρήκε μικρόφωνο ο Αρναούτογλου και με το βραβείο στο χέρι άρπαξε την ευκαιρία να αρχίσει τα παράπονα ότι είναι ο βασανισμένος που όλοι τον χτυπούν. Όσοι κοιτούν τον αφαλό τους χάνουν τον ορίζοντα…

Κανάκεψε και τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, που πήρε και αυτός βραβείο «του
κοινού» αλλά πάλι παραπονιόταν για την κριτική σαν κακομαθημένο που χτυπάει τα
πόδια του στο πάτωμα με λύσσα γιατί δεν του κάνουν χατίρια: «Κατέβηκα εδώ στην
πόλη από το χωριό μου και νόμισα ότι θα βρω κιμπάρηδες αλλά δεν βρήκα
άντρες…». «Έλα, μη χάνεις το χιούμορ σου» του είπε η Μενεγάκη σαν μάνα που
ξέρει από τέτοια. Έχασε όμως και το χρώμα του από απογοήτευση, όταν σηκώθηκε
να παραλάβει το βραβείο της καλύτερης ψυχαγωγικής εκπομπής σίγουρος ότι τό
‘χει και συνειδητοποίησε ότι το πήρε η Σεμίνα Διγενή.

Μέσα στο παραλήρημα αυταρέσκειας που επιδόθηκαν ο εις μετά τον άλλον όχι μόνον
βραβευθέντες αλλά και εκείνοι που κλήθηκαν να δώσουν βραβεία, ξεχώρισε ο λόγος
του Κώστα Κουτσομύτη, που αξιοποίησε το μικρόφωνο για να μιλήσει για το
ντοκιμαντέρ, τη σημασία του να πληροφορήσει ότι οι πρώτοι ντοκιμαντερίστες της
Ευρώπης από το 1905 ήταν οι αδελφοί Μανιάκι, Έλληνες των οποίων μεγάλο μέρος
του υλικού βρίσκεται στη FYROM και να ζητήσει να γίνουν ενέργειες για να έρθει
στην Ελλάδα.