PIΠEΣ Tύφλωση

ΩΣ νέα Μαρία Αντουανέτα ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας
αναρωτήθηκε πού βλέπουμε την ακρίβεια – επειδή τα ραπανάκια, είπε,
ανατιμήθηκαν. Προφανώς το παντεσπάνι έμεινε σταθερό.

KAI με περισσή παγερότητα πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει λόγος να μείνουν
ανοικτά τα εργοστάσια λιπασμάτων, μπορούμε να εισάγουμε ό,τι χρειαζόμαστε,
εξήγησε, δεν είπε κουβέντα όμως για το τι θα γίνουν οι εργαζόμενοι. Μήπως να
τους εξάγουμε;

ΟΣΟ για τις μεταρρυθμίσεις ο κ. Διοικητής είχε και γι’ αυτές τον καλό
του λόγο. Όχι διακοσμητικές, τόνισε, αλλά ουσίας, «να πονάνε» και να έχουν
«πολιτικό κόστος». Ναι, το είπε έτσι επί λέξει!

ΔΕΝ γνωρίζει κανείς αν θα πρέπει να κλάψει ή να γελάσει. Να γελάσει με
την ασυνέπεια του Κεντρικού Τραπεζίτη, ο οποίος επί μήνες κρούει τον κώδωνα
του κινδύνου για τον πληθωρισμό, δεν τολμά όμως να μιλήσει για ακρίβεια μήπως
και θίξει τους πολιτικούς του προϊσταμένους.

KAI να κλάψει με την κοινωνική τύφλωση του ανθρώπου ο οποίος κρατά το
τιμόνι της νομισματικής πολιτικής και δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει το κόστος
της ανεργίας για τους εργαζομένους, αλλά και τις επιπτώσεις της
αποβιομηχάνισης στην οικονομία ιδιαίτερα σε περιοχές όπως η Βόρεια Ελλάδα που
δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις απασχόλησης.

ΑΚΟΜΑ και μέσα από μια στενή οικονομική άποψη όμως ασφαλώς προκαλεί
απορίες η θεωρία του κ. Γκαργκάνα για τις μεταρρυθμίσεις που «πονάνε» – λες
και είναι ζήτημα ηθικής και μετάνοιας. Κάποιους ασφαλώς τους βολεύει αυτό
γιατί δεν θα πρέπει να απολογηθούν για τη γραφειοκρατία που πνίγει τις
επενδύσεις, ελληνικές και ξένες, ή τα χαμηλά ποσά για την παιδεία και την
έρευνα που καταδικάζουν την οικονομία στην τεχνολογική υστέρηση.

AYTA όμως ουδόλως απασχόλησαν τον κ. Γκαργκάνα. Ο σκοπός του εξαρχής
ήταν να ρίξει τις ευθύνες στις πλάτες των εργαζομένων. Αυτό και έκανε!