«Aς καταγγείλουμε τον πρόεδρο για τα ψέματα»

«Έκανα τον νέο δίσκο μου για κείνους που δεν ήθελαν και δεν θέλουν τον πόλεμο στο Ιράκ και δεν έχουν βήμα να μιλήσουν», λέει, μαχητικός πάντα, ο Νιλ Γιανγκ

Το λαμπύρισμα στο βλέμμα του υπάρχει πάντα, αλλά σήμερα μοιάζει περισσότερο
παιχνιδιάρικο παρά αυστηρό. Και παρά το γεγονός ότι πρόσφατα ήρθε αντιμέτωπος
με τον θάνατο, θα έλεγε κανείς ότι είναι πιο ανοιχτόκαρδος απ’ ό,τι στα νιάτα
του. Απόδειξη και ο τελευταίος του δίσκος, «Living With War» (Ζώντας με τον
πόλεμο).

Στα 60 του ο Νιλ Γιανγκ, ύστερα από μια σοβαρή επέμβαση για ανεύρυσμα στον
εγκέφαλο, έχει την ορμή 20άρη που θέλει να τα πει έξω απ’ τα δόντια στον
πλανητάρχη Μπους. «Ας καταγγείλουμε τον πρόεδρο γιατί ψεύδεται» (λέει ένα
τραγούδι) «και παρασύρει τη χώρα μας σ’ έναν πόλεμο/ καταχρώμενος τη δύναμη
που του δώσαμε…».

Για τον «διαφορετικό» δίσκο του που γράφτηκε στο διάστημα μεταξύ της διάγνωσης
του προβλήματός του και της εισαγωγής του στο νοσοκομείο μιλά ο Νιλ Γιανγκ:
«Έπρεπε να περιμένω μερικές εβδομάδες, γιατί ήταν κλεισμένος ο γιατρός μου κι
έτσι πήγα στο Νάσβιλ και δούλεψα» είπε. Κάθε άνθρωπος αντιδρά με τον τρόπο
του. Ο Νιλ Γιανγκ με εργασιοθεραπεία. Στο Νάσβιλ, την ίδια εποχή, έκανε και
μια σειρά μικρών εμφανίσεων που αποτελούν τον κορμό για μια νέα μουσική
ταινία, «Heart of Gold» (τη σκηνοθετεί ο φίλος του Jonathan Demme) που θα βγει
στις αίθουσες αυτό το καλοκαίρι, ενώ μέσα στις δραστηριότητές του ήταν και η
επίβλεψη της τελικής φάσης ενός αρχειακού πρότζεκτ, η κυκλοφορία μιας σειράς
CDs με ανέκδοτο υλικό απ’ όλη τη 40χρονη πορεία του.

«Αισθάνομαι πολύ καλά» απαντάει όταν ο δημοσιογράφος τον ρωτάει για τα κέφια
του. «Πέρασαν τα δύσκολα και αισθάνομαι ευλογημένος». Και λίγο πιο κάτω λέει:
«Φουλ δουλειά τον τελευταίο χρόνο – ακόμη και για τα δικά μου στάνταρτ. H
αρρώστια με κινητοποίησε και αφέθηκα σ’ αυτή τη φόρα που με πήγε… Νομίζω ότι
επιτέλους γίνομαι αρκετά καλός σ’ αυτό που κάνω».

Όταν η συζήτηση έρχεται στον τελευταίο δίσκο, ένα περίεργο μείγμα απλών folk
τραγουδιών που όμως συνδυάζονται με φλεγόμενες ηλεκτρικές κιθάρες από τη μια
και χορωδία 100 χορωδών από την άλλη, τον χαρακτηρίζει «μια σειρά από σκληρά,
ίσια, απλά φολκ τραγούδια για τον πόλεμο στο Ιράκ» όπως λέει ο ίδιος.

«Σε ένα μεγάλο ποσοστό αυτός ο δίσκος έγινε για να μεταφέρει την πληροφορία
στον κόσμο εκεί έξω ότι οι Αμερικανοί ξέρουν τι γίνεται. Είναι πολλοί που δεν
τον ήθελαν και δεν τον θέλουν αυτό τον πόλεμο, που δεν έχουν βήμα να μιλήσουν,
δεν ακούγεται η άποψή τους. Κατά κάποιον τρόπο γι’ αυτούς δούλεψα».