Mαύρη ειρωνεία

Σοβαρολογούμε; Θεωρήθηκε ψυχαγωγικό το σόου της ταφής του μάγου Σανκάρα δυο
μέτρα μες στη γη, με μπουλντόζες να τον σκεπάζουν με χώμα για να διασκεδάσει
το κοινό τού «Πολύ την Κυριακή»; Ουδείς ανατρίχιασε βλέποντας πόσο έμοιαζαν
αυτά τα πλάνα με εκείνα που επί ημέρες βλέπαμε από τη Βέροια; Προφανώς όχι,
γιατί το θέαμα με τη μαύρη, σκληρή ειρωνεία του θεωρήθηκε αρκούντως ψυχαγωγικό
για να επαναπροβληθεί από τον «Όμορφο κόσμο» χθες το πρωί, με τον τίτλο της
εκπομπής να ενισχύει διπλά το πικρό νόημα.

H αγωνία για τον θαμμένο ζωντανό μάγο, καρέ – καρέ ζωγραφισμένη στο πρόσωπο
του Γρηγόρη, αληθινή ή υποκριτική, για να ενισχυθεί το συναίσθημα του κοινού,
να φαίνεται στο μικρό εμβόλιμο πλάνο, μέσα σε εκείνο το μεγαλύτερο που έδειχνε
τον τεράστιο χωμάτινο τάφο. Αλλά εδώ όλα τέλειωσαν όταν το σκονισμένο χέρι του
μάγου πετάχτηκε από το χώμα, σαν σκηνή από άγριο θρίλερ του τύπου «Οι ζωντανοί
– νεκροί ξανάρχονται». H αγωνία πήρε τέλος. Ο Σανκάρα πετάχτηκε ολοζώντανος
από το χώμα. Ο Γρηγόρης είχε αποχωρήσει λίγο νωρίτερα μη αντέχοντας – έτσι
είπε – το θέαμα για να ξαναγυρίσει στο χάπι εντ.

Δεν αντέχουμε το θέαμα του θαμμένου ζωντανού μάγου, ξέροντας πως όχι μόνο έχει
τη μέθοδο σωτηρίας – αυτή εκθέτει σαν σόου -, αλλά ότι υπάρχει γύρω του μια
αλυσίδα προστασίας.

Δεν αντέχουμε να παρακολουθούμε τον χωμάτινο τάφο που αποτελεί το μακάβριο
σόου μιας εκπομπής και αντέχουμε εκείνο τον χωμάτινο τάφο που επί μέρες
πρόβαλλαν οι οθόνες με το πραγματικά τραγικό του νόημα, με τα πραγματικά
συναισθήματα αγωνίας όχι του φιλοθεάμονος ούτε της κάμερας, αλλά της μάνας του
παιδιού.

Αντέχει ο πολιτισμός μας αυτή την άγρια αναπαράσταση χάριν διασκέδασης της πιο
σκληρής, της πιο πικρής στιγμής του; Την αναπαράσταση της κατανάλωσης της
αγωνίας μιας μάνας, καθώς παρακολουθεί μπουλντόζες να αναζητούν on camera το
χαμένο παιδί της;

Φαίνεται πως αντέχει. Γιατί έχουμε γίνει θεατές. Γιατί παρακολουθούμε τον
θάνατο σαν να είναι ψυχαγωγία. Γιατί προσποιούμαστε την αγωνία ακριβώς σαν
ένας παρουσιαστής σόου που ξέρει πως θα υπάρξει χάπι εντ, αλλά δεν θα είναι
ταλαντούχος και αποτελεσματικός αν δεν μπει στον ρόλο και δεν προσποιηθεί το
ανθρώπινο συναίσθημα σαν να είναι αληθινό.

Ακριβώς αυτό πετύχαμε, ακριβώς αυτό απολαμβάνουμε σε κάθε κανιβαλική
τηλεοπτική έκφραση, την απομίμηση, την προσποίηση, σαν να είναι αληθινά όλα,
και τα συναισθήματα της απώλειας, και η συγκίνηση, και η αγωνία, με την
απόλυτη επίγνωση, φυσικά, ότι δεν είναι για μας.

Και δεν υπήρξε τηλεοπτική στιγμή που να αποδεικνύει με τον πιο απόλυτο, με τον
πιο ιδανικό τρόπο το πόσο έχει διαποτίσει ο κυνισμός θέαμα και θεατές από την
απλή σύγκριση «Πρωινού Καφέ» και «Όμορφου κόσμου»: H πρώτη εκπομπή
αναμεταδίδει όλες τις τραγικές λεπτομέρειες της υπόθεσης της Βέροιας μεταξύ
ζωδίων και μόδας μαγιό και η δεύτερη παρουσιάζει την απομίμηση μιας ταφής με
μπουλντόζες σαν ταχυδακτυλουργικό σόου μεταξύ μαγειρικής και άλλων ατραξιόν. Ο
αληθινός τρόμος και ο τρόμος – σόου να ταυτίζονται εκεί στην πρωινάδικη οθόνη.

Φωτογενές θύμα και αυτός

Αγιογραφία κατέληξε το αφιέρωμα της Ελένης Μενεγάκη στον Ανδρέα Μικρούτσικο

Αφιέρωσε την επαγγελματική του ζωή στην καλλιέργεια της κουλτούρας του
«θύματος», χειρίστηκε πλήθος από τέτοια για να γνωρίζει πόσο φωτογενής είναι ο
ρόλος και κυρίως πόσο αποενοχοποιητικός. Αλίμονο αν δεν τον υιοθετούσε και ο
ίδιος. «Θύμα» της «συντεχνίας των δημοσιογράφων» δήλωσε ο Ανδρέας Μικρούτσικος
στο αφιέρωμα – αγιογραφία που του έκανε ο «Καφές» της Ελένης. Τον χτυπούν
γιατί δεν ανήκει σε αυτούς, είπε. Χωρίς να έχει αφήσει εκπομπή για εκπομπή που
να μην εμφανιστεί για να επιτεθεί εναντίον των επικριτών του που δεν
αναγνωρίζουν το υψηλό ανθρωπιστικό έργο του, μεταξύ επαίνων και θαυμασμού που
εξέφρασαν για το πρόσωπό του κατά σειράν ο Ψινάκης, το δίδυμο στο
ξεκατίνιασμα, ο Μουρατίδης το alter ego του στην επιθετική έκφραση της
διαφωνίας που προσφέρει διασημότητα, η Ναταλία Γερμανού, στενή φίλη και
συνεργάτιδα, η Βόσσου, σύντροφός του επί σειράν ετών και σημερινή συνεργάτιδα
και, φυσικά, τα ριαλιτόπαιδα του Dream Show που εξαρτώνται από αυτόν. Είναι
προφανές ότι γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους τις συντεχνίες.