Κορίτσια στη μάχη

To θέμα δεν είναι να βγαίνεις να τα λες. Το θέμα είναι να βγαίνεις να τα
ξαναλές. Αλλιώς πάει χαμένος ο κόπος της πρώτης φοράς. Μεγάλη αλήθεια αυτό.

«Taking the long way» Dixie Chicks (Sony)

Το θέμα, βέβαια, πρώτα από όλα είναι να το πιστεύεις. Οι τρεις λοιπόν
κυρίες που τάραξαν τα νερά με τις αντιπολεμικές δηλώσεις τους και τα όσα
έσουραν στον πρόεδρο Μπους έχουν επιστρέψει για να συμπληρώσουν μερικά ακόμη.
Οι Dixie Chicks, που βγήκαν δυνατά μπροστά για να σώσουν την τιμή του Τέξας,
την ώρα που ο πρόεδρος το έκανε το πιο αντιπαθητικό σημείο στον χάρτη, έχουν
συνέχεια. H μουσική – έχει σημασία – δεν κάνει συμβιβασμούς επίσης, καθώς με
μια νευρική, μελετημένη κάντρι και ολίγον από ροκ, οι Chicks δεν απειλούνται
πια από κανέναν. Θυμάστε που πριν από λίγο καιρό κάτι κύριοι στα ραδιόφωνα της
Αμερικής έκαιγαν τα CD τους; Σε αυτούς και κάμποσους ακόμη τα κορίτσια έχουν
απαντήσεις. Με το που αρχίζει το άλμπουμ, η Νάταλι Μέινς τραγουδά πως «πάλεψε
με έναν ξένο» (προφανώς στον Τόμπι Κιθ αναφέρεται, τον συντηρητικό μέγκα-σταρ
της κάντρι ) και πως «η οργή παίζει σε κάθε σταθμό».

Οι Dixie Chicks επιστρέφουν στον «τόπο του εγκλήματος» και δεν μετανιώνουν για τίποτε

Από τη μια τις κυνηγούσαν όλοι, από την άλλη τις λάτρευαν οι υπόλοιποι. Να,
λοιπόν – πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται -, που η κάντρι δεν είναι μόνο πατριωτικές
κορόνες και το τουφέκι του προέδρου. Για αυτό και μερικοί από τους πλέον
αξιότιμους κυρίους και κυρίες της μουσικής πιάτσας, από τον Νιλ Φιν, τον Γκάρι
Λιούις, τον Νταν Γουίλσον έως τη Λίντα Πέρι και την Μπόνι Ράιτ βάζουν μια
πινελιά (δεν είναι τυχαίο αυτό), ενώ το όλο «πακέτο» είχε αναλάβει ως
παραγωγός ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ρικ Ρούμπιν, ένα τζίνι στην κονσόλα. Στο
ύψος λοιπόν όπου στέκεται το μαχητικό τους πνεύμα και η ανυποχώρητη στάση τους
είναι και η μουσική. Ένα κάντρι/ποπ/ροκ/ που ανεβάζει το αγωνιστικό πνεύμα από
τα πιο απλά καθημερινά πράγματα έως τη στιγμή που θα πάει κανείς να ψηφίσει.
Είναι, να ξέρετε, μια από τις σπάνιες φορές που τόσο πολλοί καλλιτέχνες με
καινούργια άλμπουμ τους, όπως ο Νιλ Γιανγκ, τα κορίτσια και άλλοι, τα ρίχνουν
χοντρά στον Μπους και στους δικούς του. Για όσους τυχόν δεν έχουν ακούσει κάτι
ακόμη.

«All American Bluegrass Girl» Rhonda Vincent (Rounder)

Ένα χρυσό κορίτσι της μπλουγκράς είναι η Ρόντα Βίνσεντ και αυτό δεν είναι μόνο
για την καλή της την καρδιά. Τα βραβεία και οι τιμές ήρθαν για τη φωνή που
λειώνει σίδερα και το πείσμα της να τραγουδάει την παράδοση με μια λάμψη της
εποχής. Στο Μιζούρι όπου μεγάλωσε, βλέπετε, βούιζε ο τόπος από τον τρελό ρυθμό
της μπλουγκράς και δεν ήταν δύσκολο ένα σαββατόβραδο να πιάσει το κορίτσι την
κιθάρα και να αρχίσει να τραγουδάει. Όλα έκτοτε δούλεψαν για χάρη της
Βίντσεντ, που με τον καιρό ωρίμασε και είπε να ρίξει μια ματιά στα όσα
προηγήθηκαν με το απαραίτητο συναίσθημα, εξ ου και το αυτοβιογραφικό ύφος του
άλμπουμ. Πέρα από το στυλ και την αφοσίωσή της στην τέχνη της (σημειώστε πως
τούτο το αμερικανικό ιδίωμα δεν αρέσει σε όλους) δεν πρέπει να παραβλέψεις και
τις γνωριμίες της κυρίας. Ντουέτο με την Ντόλι Πάρτον (στο Heartbreaker’s
Alibi) και με τον θρύλο της μπλουγκράς, παρακαλώ, τον Μπόμπι Όζμπορν, επίσης.

«Real Life» Joan Α a Police Woman (ΕΜΙ)

Έχει, λένε, κάτι από τη Μαίρη Πόπινς της Τζούλι Άντριους και τη βαφτίζουν
«Ντάστι Σπρίνγκφιλντ» του σήμερα. Με παχιά λόγια σαν κι αυτά, αλλά και με φωνή
και τραγούδια που δεν θα σε προδώσουν αν είσαι φίλος του είδους, η Τζόαν σαν
Αστυνομικίνα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τους «κακούς». Όπλο της η αθωότητα,
με ατμόσφαιρα – περίπου – καμπαρέ, εσωτερική λάμψη και όλα τα φόντα για να
κάνει καριέρα παντού (εκτός ίσως από τα Σώματα Ασφαλείας). Ήδη οι πιστοί του
Άντονι (& the Johnsons) και του Ρούφους Γουέινράιτ – με τους οποίους έχει
συνεργαστεί – είναι στη λίστα με τους φανατικούς θαυμαστές της. Μπορεί να
είναι έτσι τελικά η Real Life, αρκεί να φροντίσει ο καθένας να κάνει
πραγματική τη ζωή του.

«Όνειρα θερινής νυκτός

«Western Dreams» Bob Sinclar (Planetworks)

Τον Μπομπ Σινκλέρ τον έχουμε ουκ ολίγες φορές απολαύσει στα κλαμπ να κάνει
παιχνίδι, τώρα όμως επιστρέφει για να παίξει μπάλα στο γήπεδο, σκοράροντας
πρώτα από όλα με το «ποδοσφαιρικό» Love Generation. Αλλά το ψητό είναι στο
δεύτερο ημίχρονο ­ ήτοι στο υπόλοιπο δυτικό (του) όνειρο, όπου κάνει ό,τι
ξέρει να κάνει καλύτερα. Αφήνει να βγουν στην επιφάνεια όλες οι μουσικές που
έχει λατρέψει, έχει ρουφήξει και έχει αφομοιώσει όλα αυτά τα χρόνια που
ασχολείται με το άθλημα. Αν έπαιζε και πλάι στον Ζιντάν, η ομάδα θα έσκιζε. Το
δίχως άλλο.