Tα παιδία παίζει, εμείς;

H τραγική υπόθεση της εξαφάνισης του Άλεξ, μετά την τόση μιντιακή προβολή της, έγινε – λέει – παιχνίδι στα σχολεία για τα παιδιά. Αναμενόμενο

Ποια παιδιά έχουμε; Φαίνεται σαν να αγνοούμε την πραγματικότητά τους, σαν να
μην τα ξέρουμε, περιμένουμε από την τηλεόραση να δείξει την «εικόνα» τους και
αυτή δεν μπορεί παρά να είναι τρομακτική, γιατί το τηλεοπτικό θέαμα τρέφεται
από τον τρόμο και την ανησυχία και επιδιώκει τον πανικό. Ουδέποτε έχει
ασχοληθεί εκπομπή με τους μαθητές, τις πραγματικές ασχολίες τους, τα χόμπι,
τις καλλιτεχνικές τάσεις, τα παιχνίδια τους. Αίφνης ανακάλυψε τις «συμμορίες»
παιδιών, λες και μεγαλώνει στα σχολειά μια γενιά λήσταρχων και φονιάδων.

«Παιχνίδι ο Άλεξ στα σχολεία» έλεγε ο τίτλος στην οθόνη του Alpha και
λίγο αργότερα σε εκείνη του «Πρωινού Καφέ» της Ελεονώρας που είχε την
καθιερωμένη σύνδεση με τη Βέροια και μετά στα δελτία ειδήσεων.

Τα σχολιαρόπαιδα χωρίζονται σε ομάδες καλών και κακών και οι πρώτοι ψάχνουν να
βρουν πού έχουν κρύψει τον Άλεξ οι δεύτεροι. Αναμενόμενο. Είναι η πλέον
συνήθης παιδική αντίδραση στην υπόγεια βία των ισχυρών προτύπων που
διαμορφώνει πραγματικότητα των ενηλίκων.

Το καλοκαίρι της τρομολαγνείας, όταν δεν ακουγόταν άλλο όνομα από τα
δελτία ειδήσεων παρά εκείνο του Κουφοντίνα που τον έψαχναν και δεν τον
έβρισκαν, πιτσιρικάς στην παραλία, καμιά 10αριά χρόνων, φώναζε το σκυλάκι του
έτσι, γιατί όλο το ‘σκαγε και τον έψαχνε.

Και δεν είναι διόλου απίθανο σε πολλά παιδικά παιχνίδια να παίζει και ο
«Παλαιοκώστας». Ανέκαθεν οι «κλέφτες και αστυνόμοι» ήταν αγαπημένο παιχνίδι,
ουδέποτε ανατρίχιασαν οι γονείς όταν το ‘παιζαν τα τρυφερούδια τους, απλώς
τώρα έχουν ονόματα και οι μεν και οι δε, που τους τα προσφέρει η τηλεόραση.
Και εδώ αρχίζει η σύγχυση. Ο τρόμος από τη διπλή αντανάκλαση, από τον
«καθρέφτη» τηλεόραση στον «καθρέφτη» παιδική ηλικία. Την παιδική ηλικία που
χωράει στο τηλεοπτικό θέαμα, εκείνη που τρομοκρατεί με συμπεριφορές που δεν
χωρούν στην πολίτικλι κορέκτ άποψή μας για το πώς φέρονται τα παιδιά.

Αυτό που άλλαξε την αίσθηση του κόσμου, γιατί έχει αλλάξει και την
ποιότητα της ενημέρωσης, είναι το ριάλιτι, η απευθείας σύνδεση, που δημιουργεί
την εντύπωση του «ζωντανού», του εδώ και τώρα. Μοναδικός στόχος η πρόκληση
έντονων συναισθημάτων στον τηλεθεατή, η καθήλωσή του μπροστά στο «ζωντανό»
θέαμα. Το κατορθώνει. Στη συνέχεια η πραγματικότητα των έντονων συναισθημάτων
γίνεται η πραγματικότητα του κόσμου.

Και ποιος γονιός δεν θα τρομάξει με τις ιστορίες για τις «συμμορίες παιδιών»,
για ανηλίκους – τέρατα που κυκλοφορούν με σιδηρογροθιές ή που γίνονται
σκηνοθέτες πορνό εικόνων με συμμαθητές τους, τους οποίους εκβιάζουν και μετά
τις κυκλοφορούν στα κινητά τους. Κάθε τόσο κι ένας σταρ ντετέκτιβ έχει και μια
ανατριχιαστική υπόθεση να διηγηθεί, προσφέροντας υπηρεσίες στο τρομολαγνικό
θέαμα και αποκομίζοντας τα δέοντα επαγγελματικά οφέλη από τους
τρομοκρατημένους γονείς.

Ο τρόμος πολλαπλασιάζεται και γίνεται η νέα πραγματικότητά μας. Όλοι
φοβισμένοι. Και τα παιδιά μας πάνω απ’ όλα. Υποδύονται ρόλους από την υπόθεση
της Βέροιας για να την εκτονώσουν. Στο κάτω – κάτω την ευαισθησία απέναντι σε
μια πραγματική τραγωδία δεν την επέδειξαν ούτε οι ενήλικοι, οι οποίοι τη
μετέτρεψαν σε σόου, αδιαφορώντας για τα ειλικρινή αισθήματα απόγνωσης της
μάνας του Άλεξ.

Αλληλομιμήσεις και γονείς σε απόγνωση

Μιμούνται τα παιδιά, πιθηκίζουν και συνήθως όχι μόνο τα επαινούμε, αλλά
επαιρόμαστε γι’ αυτό. «Ντύνονται» βουλευτές και βγάζουν λόγους από τη Βουλή,
παριστάνουν τους δημοσιογράφους και παίρνουν συνεντεύξεις, άλλα πάλι βγαίνουν
στα τηλεοπτικά σόου και μιμούνται τα κουνήματα των τσιφτετελοστάρ, με τις
μαμάδες τους να φουσκώνουν από υπερηφάνεια για τα σουσούμια τους. E, επόμενο
είναι να μιμηθούν και άλλες συμπεριφορές τα χρυσούλια μας.

Αίφνης «μπήκαν» οι κάμερες στις σχολικές αυλές, μέσω γονιών και ντετέκτιβ, για
να ξετρυπώσουν προκλήσεις που θα κάνουν τηλεθέαση και σκηνοθετούν τη δική τους
εικόνα της παιδικής ηλικίας, αυτής που ταιριάζει στους όρους του θεάματος.
Παιδιά χωρισμένα σε θύτες και θύματα, γονείς σε απόγνωση, κοινωνία σε κρίση.

Ευτυχώς που μια ομάδα νεαρών τις ημέρες αυτές στα τηλεπαράθυρα, φοιτητές που
αγωνίζονται για καλύτερη ζωή, αποκάλυψε πως μακριά από τις κάμερες και σε
πείσμα του τηλεοπτικού σκοταδισμού και του ριαλιτζίδικου πολιτισμού,
μεγαλώνουν κανονικά παιδιά, με αγωγή και ήθος στον λόγο. Μεταξύ του τρόμου των
δελτίων και της αφασίας των ριάλιτι, υπάρχει και η κανονική ζωή.