Mε φωτογενή αυτοπεποίθηση

Φοιτητές στα τηλεπαρά-θυρα να εξηγούν τον λόγο της εξέγερσής τους, ανατρέπουν το κλισέ της εικόνας τους

Ξαφνικά οι 20ρηδες στα δελτία ειδήσεων, στα τηλεπαράθυρα. Να ‘χουν λόγο. Τον
δικό τους λόγο. Αυτόν που αρθρώνουν στα αμφιθέατρα. Δασκαλεμένοι ή όχι, φορείς
αυστηρών κομματικών γραμμών ως μέλη νεολαιών ή ανεξάρτητοι από κόμματα, αλλά
το ίδιο ζυμωμένοι με τα προβλήματα, όλοι τους σπιρτόζοι, με δικό τους το
πάθος, τον τρόπο έκφρασης, την ωραία χρήση της γλώσσας, χωρίς ξύλινα κλισέ
άλλων εποχών, ορισμένοι με χιούμορ, ετοιμόλογοι και κάπως… τρομοκρατικοί.

Κάπως… τρομοκρατικοί γιατί μοιάζουν πολύ ώριμοι. Όχι με εκείνη τη
μαϊμουδίστικη ωριμότητα του σπασίκλα ή του «παιδιού θαύματος» καμάρι της
μαμάκας που τόσο αγαπούν τα τηλεοπτικά σαλονάκια, τα ριάλιτι και τα παντός
είδους σίριαλ με μικρομέγαλα. Ώριμοι στον λόγο, που συνεπάγεται ωριμότητα στη
σκέψη. Μοιάζουν να ξέρουν τι θέλουν ή τουλάχιστον μοιάζουν διατεθειμένοι να το
βρουν μέσα στον πραγματικό κόσμο που δεν υποκλίνεται στα τηλεοπτικά φούμαρα.

Αυτούς τους νέους το τηλεοπτικό θέαμα δεν τους ξέρει. Και αιφνιδίως τους
ανακάλυψε. Με αφορμή το ξυλοφόρτωμά τους από τα MAT και ακόμη περισσότερο τις
δηλώσεις του Βύρωνα Πολύδωρα που θα τις ζήλευαν σεναριογράφοι του «Μάπετ
σόου». Τα MAT ήταν ακίνητα, μας είπε, και προσέκρουσαν οι φοιτητές επάνω τους.

Έτσι ύστερα από τόσο καιρό που κρατούν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις
ήρθε και η ώρα της τηλεόρασης να τις παρουσιάσει. Οι μαχητικοί φοιτητές, οι
νέοι της «άλλης όψης του τηλεοπτικού φεγγαριού», της αθέατης, αναδείχθηκαν ως
το αντίπαλο στρατόπεδο στον κυβερνητικό αυταρχισμό. Κλήθηκαν για τηλεπαράθυρα
κόντρας. Για να απαντήσουν σε «δημοσιογραφικές ερωτήσεις» που θα τους
στρίμωχναν. Τι θέλουν αυτά τα παιδιά επιτέλους και μάτωσαν στους δρόμους; Το
«μάτωμα» άλλωστε, έδινε ιδιαίτερη αίγλη στην παρουσία τους. Και οι φοιτητές
άδραξαν την ευκαιρία. Διόλου εχθρικοί με την κάμερα, αλλά και χωρίς ίχνος
δέους μπροστά της. Με φωτογενή αυτοπεποίθηση. Μπήκαν με φόρα στο τηλεοπτικό
«παιχνίδι». Σαν να ήταν πάντα εκεί. Αξιοποίησαν τις δυνατότητες της τηλεόρασης
με επιπλέον αδιαμφισβήτητο όπλο τη δροσιά και την ορμητικότητα των νιάτων.

Και ήταν ωραία εικόνα έτσι κι αλλιώς απέναντι σε εκείνη συνομηλίκων τους που
κυνηγούν μια θέση σε τηλεοπτικές ακαδημίες, κάνουν θέαμα τον εαυτό τους,
θεωρούν προστάτη τους τον Μικρούτσικο ή ακούν υπνωτισμένοι τις διδαχές της
στιχουργού Δρούτσα για το πώς θα υποταχθούν περισσότερο στους κανόνες της σόου
μπίζνες ή σκύβουν το κεφάλι όταν τους «σπάει τον τσαμπουκά» κάποια
ψευδο-κριτική επιτροπή.

Μας είχαν τρομάξει όλα αυτά. Γι’ αυτό και ήταν απολαυστικοί οι φοιτητές
που υποχρέωσαν τον βουλευτή της N.Δ. Νίκο Γεωργιάδη (δελτίο Mega) σε σπασμούς
ακροσυντηρητικής αντίδρασης, καθώς τους κατηγορούσε ότι με τις πορείες τους
δίνουν «πάτημα» στους «γνωστούς-άγνωστους» να τα σπάνε. Έχασε τα λόγια του,
επαναλάμβανε την ίδια φράση απέναντι στον φοιτητή Σπύρο Δρύσα που με απόλυτη
αυτοκυριαρχία τον έβαζε στη θέση του καλώντας τον σε πορεία δίπλα στους
φοιτητές για να δει τους αγώνες τους.

Ωραίο θέαμα τα αγωνιστικά, ευφραδή νιάτα, αισιόδοξο, ακριβώς τη στιγμή που η
κατάθλιψη για τα χαμένα ιδανικά και τις αξίες έπνιγε τις συνειδήσεις των πιο
ώριμων, αφού τα έβλεπαν να μην ενδιαφέρονται παρά για επαγγελματικό σουξέ και
για καταναλωτικά όργια.

«Αμέσως μετά τις εκλογές όταν το φοιτητικό κίνημα αποφάσιζε τις καταλήψεις η
παράταξή σας είχε πάει εκδρομή στη Μύκονο. Ήταν το δώρο για τους ψηφοφόρους
σας», εκσφενδόνισε με χαμόγελο η μαχητική φοιτήτρια της Ιατρικής Αργυρώ Καγιά
στο τηλεπαράθυρο του Mega στον συνάδελφό της από την Κρήτη εκπρόσωπο της ΔΑΠ.
Και εκείνος βουβάθηκε.

Ξέρουν τι δεν θέλουν αυτοί οι φωτογενείς νέοι, που ξεχύθηκαν στα τηλεπαράθυρα
κατορθώνοντας να ανασκευάσουν την άδικη εικόνα που θέλει για την ηλικία τους
το τηλεοπτικό θέαμα.

Φωτογένεια της προσωπικότητας

Ούτε εξεγερμένα, ανερμάτιστα πιτσιρίκια είναι, που η τσιφτετελοπόπ κουλτούρα
έχει μετατρέψει σε αφασικά όντα, ούτε στρατευμένα «ταγάρια», όπως ήθελε τους
πολιτικοποιημένους νέους ένας παλαιοαντιδραστικός λόγος επιφυλλίδων σε νεανικά
περιοδικά που κατασκεύαζαν στρατιές καταναλωτών του Μυκονιάτικου
ψευδο-ονείρου, αλλά και όπως τους έκανε ενίοτε να μοιάζουν ο κομματικός
έλεγχος της εικόνας τους. Τα κορίτσια και τα αγόρια που πέρασαν τις ημέρες
αυτές από τα τηλεπαράθυρα των δελτίων ειδήσεων ήταν η επιβεβαίωση της
φωτογένειας της προσωπικότητας που, χωρίς τίτλους και αξιώματα, αναδεικνύεται
με την ποιότητα του λόγου και τη σαφήνεια των στόχων.