Kόπηκε στο νήμα

Από τα πιο άγρια σόου αρένας, το «Από καρδιάς» (με τον Ανδρέα Μικρούτσικο)ταπείνωσε ευτέλισε κάθε ανθρώπινη αξία και κατόπιν κόπηκε

Χρειάστηκαν 9 μήνες για να αποφασίσει η ανεξάρτητη αρχή που έχει αρμοδιότητα
να ελέγχει την ποιότητα της τηλεόρασης, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης,
ότι η ανθρώπινη εξαθλίωση σε τηλεοπτικό σόου ξεπερνάει την ανοχή της. Και τώρα
που τελειώνει η σεζόν παρεμβαίνει θεαματικώς για να σταματήσει η προβολή του
«Από καρδιάς». H αλήθεια είναι ότι έκανε σύσταση για την αλλαγή της ώρας
προβολής της εκπομπής από νωρίς το απόγευμα, την ώρα που όλη η οικογένεια
μπορεί να δει και ιδίως παιδιά, σε μεταμεσονύχτια ζώνη και για αλλαγή της
σήμανσης.

Προτίμησαν να μη συμμορφωθούν κανάλι και παρουσιαστής. Και γιατί να το κάνουν;
Μια «καμπάνα» είναι πάντα φτηνότερη για ένα κανάλι από οποιοδήποτε περιορισμό
του είδους του προγράμματος που έχει ελάχιστο κόστος συγκριτικώς με την
τηλεθέαση και τα διαφημιστικά έσοδα. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. H υπόθεση του
ελέγχου της τηλεοπτικής ποιότητας και η ίδια η τηλεοπτική ποιότητα μοιάζει με
ένα θέατρο που παίζουν πολιτική εξουσία, κανάλια, ΕΣΡ, μηδέ του κοινού
εξαιρουμένου, αν και είναι εξ ορισμού περιορισμένης ευθύνης, καθώς η δύναμη
της τηλεοπτικής γοητείας ξεπερνά τις έτσι κι αλλιώς εξασθενημένες δυνάμεις του
πολίτη-τηλεθεατή.

Κάθε άλλο παρά καινούργιο φρούτο είναι τα ριάλιτι που εκμεταλλεύονται
τις πιο άγριες πτυχές της ανθρώπινης φύσης, που μετατρέπονται σε αρένες όπου
ρέει ανθρώπινο «αίμα» και ό,τι άλλο μπορεί να ερεθίσει την ηδονοβλεπτική
διαστροφή του τηλεθεατή, αλλά και να εκτονώσει την επιδειξιομανία εκείνου που
καταφεύγει σε αυτά. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Έχουν καλλιεργήσει μια ολόκληρη
κουλτούρα έκθεσης των μύχιων της ψυχής με το αζημίωτο.

Πρόκειται για εκπομπές που έχουν μετατρέψει σε προϊόν την ανθρώπινη ψυχή και
μάλιστα τις πλέον ακραίες διαστροφές της. Όσο πιο αγριεμένη η ψυχή, τόσο
καλύτερο το θέαμα και φυσικά τόσο καλύτερο και το έσοδο. Εκεί στα σαλονάκια
του Μικρούτσικου, που επί χρόνια υπηρετεί ακριβώς αυτό το είδος τηλεόρασης,
έχουν ακουστεί σημεία και τέρατα από ανθρώπους που μάλλον έχουν ανάγκη ειδικής
περίθαλψης παρά έκθεσης στον τηλεοπτικό φακό ή που δεν έχουν ανάγκη τίποτε
παρά μόνο το χαρτζιλίκι από την εκπομπή για να πουν τα ανείπωτα. Και τα λένε,
εκπαιδευμένοι άριστα από το ίδιο το θέαμα που τους καταναλώνει.

Ο κυνισμός απογειώνεται καθώς υπάρχει και το «άλλοθι» κυρίας ψυχολόγου,
η οποία παρακολουθεί ενθρονισμένη τα όσα εκστομίζουν οι απελπισμένοι και
βγάζει διάφορες διαγνώσεις εκ του προχείρου, κερδίζοντας άφθονη δημοσιότητα,
την οποία φυσικά εξαργυρώνει σε μια μεγάλη αγορά για τις συνταγές-ξόρκια των
σκοταδιών της ψυχής που εμπορεύεται. Γνωστά όλα αυτά τα ανατριχιαστικά.
Λαμβάνουν χώρα χρόνια και όχι απλώς τους 9 αυτούς μήνες.

Το περίεργο είναι ότι οι διαδικασίες προφύλαξης του κοινού, που εντάσσονται
στα δικαιώματα του πολίτη και δεν είναι ούτε δώρο της πολιτείας, ούτε των
καναλιών, είτε είναι εξαιρετικά αργές, είτε είναι παραδόξως ταχείς, πάντως
είναι μονίμως αποσπασματικές και ο κύριος στόχος, που είναι να δημιουργήσουν
κουλτούρα αυτοελέγχου για τις τηλεοπτικές επιχειρήσεις, κάθε άλλο παρά έχει
επιτευχθεί.

Αντιθέτως, εκείνοι ακριβώς οι επαγγελματίες που προκαλούν με την τηλεόραση την
οποία υπηρετούν γίνονται ανάρπαστοι, ιδίως από ανερχόμενα κανάλια που θέλουν
να εξασφαλίσουν γρήγορα υψηλή θέση στη βαθμολογία της AGB.

Τα νούμερα παραμένουν απάνθρωπα

Πάντως ο Alpha δεν τσιγκουνεύτηκε τις «συνταγές», από τα Κους-Κουσιάρικα
μεσημέρια, όπου εκεί κι αν ακούγονταν απάνθρωπες συμπεριφορές, μέχρι το «Από
καρδιάς» και το «Distraction», όλα της απολύτου εγκρίσεως και του εγκρίτου
προέδρου – διευθύνοντος συμβούλου – άνκορμαν Νίκου Χατζηνικολάου, βραβευμένου
για τον πολιτισμό που υπηρετεί αυτοπροσώπως στην ενημέρωση του έθνους.

Πλέον δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η τηλεόρασή μας είναι «πολύ νέα» και
πως δεν έχουμε την εμπειρία άλλων χωρών και πως χάσκουμε έκπληκτοι ακόμη για
το τι μπορεί να κάνει στον πολιτισμό, την πολιτική, τους πολίτες. Ξέρουμε πολύ
καλά τι συμβαίνει, ενηλικιωθήκαμε και γνωρίζουμε το κόστος των επιλογών μας.

Οι τηλεοπτικές επιχειρήσεις, φυσικά, δεν είναι ευαγή ιδρύματα. Ωστόσο δεν
είναι απρόσωπες. Μόνο που τα νούμερα δεν αφορούν ανθρώπινες προσωπικότητες,
αντιθέτως τις προσβάλλουν, άλλο αν η διαστροφή της ψευδογκλαμουριάς επιβάλλει
τις υποκλίσεις σε αυτά ακριβώς, στα νούμερα.