[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Κανείς δεν λέει ότι η πρόταση του Γιώργου για επέκταση των χωρικών υδάτων,
πριν πάμε στη διαδικασία της Χάγης, δεν είναι σοβαρή. Ότι δεν είναι
μελετημένη. Ότι δεν είναι κάτι καινούργιο, μια πέτρα στη λίμνη που σαπίζει
στην αταραξία των νερών της. Είναι. Αλλά περισσότερο απ’ όλα είναι μια
έμπρακτη απόδειξη ότι ο Γιώργος την κατέχει την τέχνη της πολιτικής. Πως άμα
θέλει, μπορεί με δυο κινήσεις να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ότι είναι
σε θέση, γιατί την κατέχει την «τέχνη», να κάνει τον Καραμανλή και την
κυβέρνηση να τρέχουν από πίσω του, με τη γλώσσα έξω για να τον προλάβουν.
Είναι σε θέση, και μπορεί. Φαντάζομαι και θέλει. Το θέμα μας λοιπόν τώρα είναι
γιατί, εφόσον και μπορεί και θέλει και είναι σε θέση να κάνει κάτι, δεν το
κάνει. Γιατί δηλαδή, έπρεπε να τον πάρουν από κάτω τα γκάλοπ για να κάνει τις
κινήσεις που πρέπει…

Πρωτάθλημα παχυδερμισμού

Απορίες, χωρίς απάντηση. Και να ‘ταν οι μόνες; Εδώ γίνεται πρωτάθλημα
παχυδερμισμού – ποιος θα αναδειχθεί το μεγαλύτερο παχύδερμο – και η κοινωνία
παρακολουθεί, σαν να μην τρέχει τίποτε. Σαν αυτά όλα που γίνονται εδώ, να μη
γίνονται εδώ, αλλά κάπου αλλού μακριά, κι εμείς να τα βλέπουμε στην τηλεόραση
και να λέμε με το στόμα ανοιχτό «βρε, βρε, τι είν’ αυτά βρε, κοίτα τι
γίνεται». Γίνεται, δυο τύποι να ξεφτιλίζουν ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό,
αστυνομίες, υπηρεσίες, φυλακές, ασφάλειες, και οι αρμόδιοι υπουργοί να
σιγοσφυρίζουν δημοτικούς σκοπούς της πατρίδας μας. Δεν είναι που τους έφυγε ο
Παλαιοκώστας, έτσι όπως έφυγε. Είναι που ο μεν ένας, ο Παπαληγούρας – τι
μορφή!… – μετέθεσε κάτι δεσμοφύλακες και ξεμπέρδεψε, ο δε άλλος ο Πολύδωρας
– άλλη μορφή… – τους εκλιπαρούσε γονατιστός να γυρίσουν (αφού δεν μπορεί να
τους πιάσει). Στο μεταξύ, πολιτικές ευθύνες και ευθιξία είχαν πάει περίπατο,
σκασμένες από το κακό τους…

Ή από τα γέλια. Γι’ αυτό το απίθανο μπάχαλο που μας κυβερνάει και που η
κοινωνία επιβραβεύει (ναι, επιβραβεύει!) με δυο μονάδες διαφορά από το ΠΑΣΟΚ,
ίνα επιβεβαιωθεί το ρηθέν υπό του γνωστού Μανόλο Κεφαλογιάννη, λίαν προσφάτως,
ότι «οι δυο μονάδες που έχουμε διαφορά δεν είναι γιατί είμαστε καλή κυβέρνηση,
αλλά γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι κακή αντιπολίτευση». Σωστός, δεν λέω, διότι, κι ο
φίλος μου ο Γιάννης μια παρόμοια εκτίμηση εκφράζει. «Το πιο μεγάλο έργο αυτής
της κυβέρνησης, μου λέει, είναι ότι πάει χάλια το ΠΑΣΟΚ»! Ένα ακόμη έργο
Καραμανλή δηλαδή είναι αυτό που παρακολουθούμε στην αξιωματική αντιπολίτευση
και που συνοπτικά μπορεί να περιγραφεί με το αδυσώπητο βουκολικό ερώτημα που
βασανίζει αιώνες τώρα τους τσοπαναραίους στην πατρίδα μου την Ήπειρο: «Με τον
ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;».

Δημοσκοπήσεις όπως… ιώσεις

Εμ, έλα μου ντε, τι έχουν; Λυπάμαι, δεν μπορώ να συνεισφέρω στον
προβληματισμό. Γιατί με απασχολούν άλλα. Που μου δημιουργούν μια μεγάλη
ανασφάλεια για τη συνέχεια. Έρχονται δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκοπήσεις, ως
γνωστόν, λειτουργούν όπως οι… ιώσεις. Έχει ένας, φτερνίζεται ή βήχει,
ξεχνάει να βάλει το χέρι μπροστά στο στόμα του, εξακοντίζει τα σταγονίδια και
τσουπ αυτά πάνε με τη σειρά τους και εγκαθίστανται στη μύτη ή τον λαιμό του
απέναντι. Και μετά εκείνος με τη σειρά του στέλνει την ίωση στον παραδίπλα και
ούτω καθεξής. Βγήκε ένας, διαπίστωσε λίγο μετά το Πάσχα ότι «άνοιξε» η ψαλίδα
της διαφοράς κυβέρνησης – ΠΑΣΟΚ, την κόλλησε την…. «ίωση» ο επόμενος και
ούτως πώς έφτασε στις δύο μονάδες. Τώρα γιατί εγώ πιστεύω ότι αυτές που
έρχονται – οσονούπω – θα την προσδιορίζουν γκουχ… γκουχ… γκουχ… στις 3,
μπορεί και περισσότερο, μονάδες;

«Γαλάζιοι»

Γιατί είμαι άτομο καχύποπτο. Που δεν βρίσκει να πει μια καλή λέξη γι’ αυτή την
κυβέρνηση, η οποία μάχεται για τη βελτίωση της ζωής όλων μας (όλων μας; Όχι
και τόσο. Των ημετέρων ναι, των κολλητών ίσως, των «γαλάζιων» εμφανώς). Νάτη η
κακή η λέξη: «γαλάζιοι», την είπα, χωρίς να το θέλω. Τι θυμήθηκα τώρα;
Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, υπουργός E. Μπασιάκος, υφυπουργός Αλ. Κοντός.
Υπάλληλος με πληθώρα προσόντων, και ένα και μοναδικό για ολόκληρο το
υπουργείο: χωροτάκτης. Ανδρέας Κατζηλάκης λέγεται, τον ξέρουν και ο υπουργός
και ο υφυπουργός, δεν έχουν άλλο γεωπόνο στο υπουργείο με αυτή την ειδικότητα,
τόσο σημαντική για τη χωροθέτηση γης γεωργικής εκμετάλλευσης. Ο άνθρωπος έχει
όλα τα προσόντα και την απαραίτητη προϋπηρεσία να γίνει διευθυντής. Αλλά τον
κόβουν. Γιατί – φυσικά – δεν είναι «γαλάζιος». ΠΑΣΟΚ είναι. Αλλά ατύχησε,
γιατί έπεσε πάνω στην… «επανίδρυση του κράτους», που θέλει μόνο «γαλάζιους»
για να χτιστεί. E, να, για κάτι τέτοια θα φάνε το κεφάλι τους, ό,τι και να
λένε οι δημοσκόποι…

Σε άπταιστα… λατινικά

Πάντως, επειδή θέλω να είμαστε δίκαιοι, δεν μπορεί παρά να… χαιρετίσει
κανείς τη μετεξέλιξη της νεοδεξιάς, στο πλαίσιο της Νέας Δημοκρατίας. Έχουν
περάσει κάτι παραπάνω από δεκαπέντε χρόνια, από την εποχή που ο K. Μητσοτάκης,
ως πρωθυπουργός, είχε δηλώσει για τους αστυνομικούς το περίφημο «εσείς είστε
το νόμος». Το αποτέλεσμα ήταν ορισμένοι αστυνομικοί να πάρουν στα σοβαρά την –
ουσιαστικά – «παραίνεση» του κ. Μητσοτάκη και να «ξαπλώσουν» μερικούς στη μέση
του δρόμου, με τα κουμπούρια φυσικά. Τις προάλλες ο λαλίστατος Βύρων
Πολύδωρας, απευθυνόμενος στους αστυνομικούς τους απέδωσε – σε άπταιστα…
λατινικά! – τον χαρακτηρισμό «πραίτωρες της πόλης». Θέλω να πιστεύω ότι δεν
εννοούσε… «πραιτωριανούς»! Και τρέμω στην ιδέα για το τι μπορεί να συμβεί αν
οι αστυνομικοί ερμηνεύσουν λάθος τον χαρακτηρισμό και (ξανα)βγουν με τα
κουμπούρια προτεταμένα στους δρόμους… Καλού κακού δεν στέλνει καμιά,
διευκρινιστική, εγκύκλιο; Ή ακόμη καλύτερα, δεν αφήνει αυτές τις λεκτικές
ακροβασίες και να ασχοληθεί σοβαρά με τα προβλήματα της εγκληματικότητας που
έχουν γιγαντωθεί;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

«Αυτή η ιστορία δεν είναι πλάκα»

H προκήρυξη του Επαναστατικού Αγώνα δεν ήρθε απλώς να επιβεβαιώσει εκείνους
που έλεγαν ότι η τρομοκρατία «δεν έχει ξεριζωθεί», αλλά να δικαιώσει και τον
Γιώργο Βουλγαράκη, που – πολύ πικραμένος από τη συμπεριφορά ορισμένων στα
μίντια – (μας) έλεγε πρόσφατα ότι «αυτή η ιστορία δεν είναι πλάκα». Και
προφανώς δεν είναι πλάκα να σου τη στήνουν κάθε τρεις και λίγο για να σε
στείλουν αδιάβαστο. Ανεξάρτητα από την επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούν για
να καλύψουν μια δολοφονική επίθεση τέτοιας έκτασης, υπάρχει ένα πολύ
συγκεκριμένο γεγονός: ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν αστειεύονται. Κι όχι μόνο δεν
αστειεύονται, αλλά απειλούν να επανέλθουν. Ξαναγυρίζω όμως στην πικρία του
Βουλγαράκη για την αντιμετώπιση που είχε αναφορικά με την επίθεση εις βάρος
του από ορισμένα μέσα ενημέρωσης, για να επισημάνω και κάτι άλλο, που λέει, σε
σχέση με την αξιωματική αντιπολίτευση: ότι «δεν έχει τελειώσει με το ΠΑΣΟΚ».
Αφήνει δηλαδή να εννοηθεί ότι στο «τσακ» είναι να απαντήσει στην αξιωματική
αντιπολίτευση για τις επιθέσεις που δέχεται. Και πως κάποια στιγμή έφτασε στο
«αμήν» να το κάνει, αλλά τον (συγ)κράτησε ο Καραμανλής. Συμπέρασμα: έχει πολύ
δρόμο ακόμη αυτή η ιστορία…