Το τέταρτο κουδούνι

Τώρα, να κάνεις τηλεοπτική εκπομπή περί την πολιτιστική επικαιρότητα
και «Ολυμπία» ν’ ανεβάζεις, «Ολυμπία» να κατεβάζεις το θέατρο της Λυρικής που
εδώ και πάνω από αιώνα «Ολύμπια» το ‘χουν βαφτισμένο, πώς να το χαρακτηρίσω;
Στοιχειώδες, κυρία μου, στοιχειώδες.

Τώρα, να κάνεις ραδιοφωνική εκπομπή-«ατζέντα» περί την πολιτιστική
επικαιρότητα στο Τρίτο και «της Θέμιδος Σερμιέ» να την ανεβάζεις, «της Θέμιδος
Σερμιέ» να την κατεβάζεις τη σκηνοθεσία των «Παλιάτσων» στη Λυρική, όταν Ο
βαρύτονος – βαρύτονος κιόλας είναι, δεν είναι και κόντρα τενόρος… – Θέμις
Σερμιέ, που επιδίδεται εδώ και κάποια χρόνια και στη σκηνοθεσία «ισχύει» απ’
τη δεκαετία του ’70 ως πρωταγωνιστής της Λυρικής, πώς να το χαρακτηρίσω;
Στοιχειώδες, κυρία μου, στοιχειώδες.

(Βέβαια, μεταξύ μας, αυτοί οι καλλιτέχνες Θεμιστοκλήδες που τους ήρθε
να το κάνουν τ’ όνομά τους Θέμις με γιώτα και που απ’ το επώνυμό τους δεν
«εξάγονται συμπεράσματα» περί του φύλου τους τα ‘θελαν και τα ‘παθαν. Έτσι και
πέσεις στα χέρια του άσχετου, κύριέ μου, άντε να μη σκεφτεί ότι είσαι H
Θέμις… Κοιτάξτε τι έπαθε ο ηθοποιός Θεμις(τοκλής) Πάνου. Σε ακούσια
εγχείρηση αλλαγής φύλου είχε καταλήξει. H Θέμις Πάνου από ‘δώ, η
Θέμις από ‘κεί… Ώσπου είδε κι απόειδε ο έρμος και το ξαναγύρισε στο
Θεμιστοκλής…)

Τον «Φιάκα», την εμβληματική για τον 19ο αιώνα (1879)
κωνσταντινουπολίτικη σάτιρα του Δ. K. Μισιτζή, θα παρουσιάσει το
καλοκαίρι με το θίασό του «Τεχνών Εθελοντές» σε περιοδεία ξεκινώντας στις 28
και 29 Ιουνίου απ’ την ωραιότατη πλακιώτικη αυλή του Μουσείου Λαϊκών Οργάνων ο
Τάκης Χρυσικάκος, επωμιζόμενος τη σκηνοθεσία και τον επώνυμο ρόλο (στη
φωτογραφία) που του πάει «ταμάμ».

Μαζί του, Κώστας Φλωκατούλας, Νικολέτα Βλαβιανού, Μίρκα Καλατζοπούλου,
Σπύρος Αυγουστάτος.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα ‘ναι του Σάββα Πασχαλίδη, η χορογραφία
της Νατάσσας Ζούκα, οι φωτισμοί του Δήμου Αβδελιώδη, η μουσική επιμέλεια του
Λάμπρου Λιάβα.

Πάντα τολμηρός και ρηξικέλευθος ο Δημήτρης Λιγνάδης (στη φωτογραφία).
Σχεδιάζει για την Νέα Σκηνή του Εθνικού της οποίας έχει την ευθύνη ένα θέαμα
Σαίξπηρ – μια σύνθεση από σκηνές έργων του – με άξονα «έρωτας – βία – εξουσία»
που θα ετοιμάσει ο ίδιος και θα σκηνοθετήσει παίζοντας παράλληλα – η πρεμιέρα
τον Φεβρουάριο.

Δεν θα ‘ταν και κάτι πρωτοφανές – σύνθεση Σαίξπηρ θα δούμε και μέσα στο
καλοκαίρι σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη – αν ο Λιγνάδης δε σκεφτόταν το όλο
πράγμα ως σκληρό μουσικοθεατρικό θέαμα με κάτι από καμπαρέ και κέντρο
νυχτερινό.

Από συντελεστές τα μόνα σίγουρα προς το παρόν είναι η συνεργασία με τον
Διονύση Φωτόπουλο για τα σκηνικά και τα κοστούμια και με τον Σάκη Μπιρμπίλη
για τους φωτισμούς. Για τη διανομή έχουν γίνει και γίνονται πολλές συζητήσεις
και αναμένονται εκπλήξεις.

Στο μεταξύ ο Δημήτρης Λιγνάδης πυρετωδώς ετοιμάζει με το Εθνικό ως
εναρκτήριο του Μουσικού Ιουλίου του Ελληνικού Φεστιβάλ στο Μικρό Θέατρο της
Αρχαίας Επιδαύρου – 30 Ιουνίου, 1 Ιουλίου – την παράσταση «Έρως θηλυκρατής».
Μια σύνθεση με άξονα «τις ολέθριες σχέσεις γυναικών της τραγωδίας και του
μύθου».

Με πρωταγωνίστρια την Αντιγόνη Βαλάκου – καλά, χαρτωσιά δεν έπιανε
μπροστά στη συγκλονιστική πριν από μερικά χρόνια ερμηνεία της στην «Ρόουζ» του
Μάρτιν Σέρμαν η «διαβαστή» απόδοση του μονόλογου απ’ την Ολυμπία Δουκάκη, με
την ευγενική πάντως φυσιογνωμία, που είδαμε προ ημερών στο «Ιλίσια Ντενίση» -,
πλαισιωμένη από νέους, απόφοιτους και σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του
Εθνικού όπου ο Δημήτρης Λιγνάδης διδάσκει υποκριτική.

Πολύ καλή η φετινή θεατρική σοδειά χειμώνα – άνοιξης. Νομίζω, η
καλύτερη εδώ και χρόνια πολλά. Τόσο πολλές καλές παραστάσεις καιρό είχα να δω.

Ερμηνείες, νέοι με εξαιρετικές αποδόσεις, καινούργια πρόσωπα στη
σκηνοθεσία και στη σκηνογραφία – ενδυματολογία με πολύ ελπιδοφόρα δείγματα, το
ελληνικό έργο έδωσε ενδιαφέροντα σημάδια ανάνηψης – πολλά έχω να κρατήσω. Κι
ανάμεσα σ’ αυτά τα φρέσκα και τα καινούργια και κάτι που μπορεί να σας φανεί
περίεργο: τον… παλαιότατο και θεωρητικά «καμένο» Στάθη Ψάλτη. Στην
επιθεώρηση «Οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές οι τσούχτρες» του «Περοκέ».

Δέκα αφοπλιστικά λεπτά Απόλυτου Αυτοσχεδιασμού στο νούμερό του και στο
δεύτερο μέρος, στη σκηνή μια συγκλονιστική φιγούρα που αν δεν είναι αυτή ροκ
τότε τι είναι… Ένας Ηθοποιός με το Ήτα κεφαλαίο που κάνει μπαμ η γκάμα του –
όχι απλώς ένα μεγάλο τάλαντο της επιθεώρησης.

Πώς και κάποιος ευφάνταστος του ελληνικού θεάτρου δεν έχει βρεθεί να
τον αξιοποιήσει, απορώ. Πώς το Εθνικό δεν τον έχει ακόμα καλέσει, απορώ
περισσότερο.

Το εξαιρετικό, σκληρό έργο της Βρετανίδας Σίλα Στίβενσον «Five Kinds of
Silence» («Πέντε είδη σιωπής», δεν έχει αποφασιστεί ακόμα ο οριστικός
ελληνικός τίτλος) με θέμα του την οικογενειακή βία – η τρομοκρατία που ασκεί
ένας πατέρας στη γυναίκα και στις δυο κόρες τους – θ’ ανεβάσει το χειμώνα η
Άσπα Τομπούλη (φωτογραφία) σε καινούργια μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου –
Παγκουρέλη στην «Νέα Σκηνή» του Εθνικού που το ρεπερτόριό της θα κινηθεί στον
άξονα «βία – εξουσία».

Στους πρωταγωνιστές, η Κάτια Γέρου που κάνει την πρώτη, ουσιαστικά,
θεατρική της «έξοδο» απ’ το «Θέατρο Τέχνης» κι ο Γιώργος Κέντρος.

Το έργο που γράφτηκε για το ραδιόφωνο το 1996, βραβεύτηκε και το 2000
προσαρμόστηκε απ’ τη συγγραφέα του και παρουσιάστηκε στο θέατρο, έχει
πρωτοπαιχτεί στην ελληνική σκηνή στην Θεσσαλονίκη, απ’ την «Ελεύθερη Σκηνή
Θεσσαλονίκης» στο θέατρο «Σοφούλη», το 2001 – 2002, σε μια πολύ καλή παράσταση
που υπέγραφε όπως και τη μετάφραση η Αναστασία Ρεβή – τον πατέρα έπαιζε ο
Τάσος Νούσιας…

Την Σίλα Στίβενσον πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
που ανέβασε στο «Αθηνά», σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, το έργο της «Μνήμη
νερού» τη σεζόν 2000 – 2001.

H σεζόν, πάντως, στην «Νέα Σκηνή» θ’ ανοίξει με την επανάληψη –
αποφασίστηκε, ευτυχώς! – του έργου του Βασίλη Κατσικονούρη «Το γάλα» στην
καθοριστική – η καλύτερη του χειμώνα που πέρασε – σκηνοθεσία του Νίκου
Μαστοράκη. Με την ίδια διανομή. Πλην Γιάννου Περλέγκα, που είχε ήδη κλείσει
για τον χειμώνα με τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» και
που θ’ αντικατασταθεί.

Ψέματα έλεγε! Ο Πέτερ Στάιν. Όταν δήλωνε σε συνεντεύξεις του ότι δεν είναι
καλός ηθοποιός. Ή έτσι νομίζει, τουλάχιστον, ο Γερμανός σκηνοθέτης. Αυτό που
εισέπραξα τις προάλλες στο «Ιλίσια Ντενίση» τον διαψεύδει. Στην παράσταση –
μονόλογο «Φάουστ Φαντασία» πάνω στον «Φάουστ» τον είδα, ναι, με τα κείμενα στο
χέρι, αλλά να μεταμορφώνεται συνέχεια. Γοητευτικός! Και με μια ενέργεια
εκπληκτική για την ηλικία του – στα εξήντα εννιά του είναι