Ίδιος και χειρότερος Σατανάς!

Το Χόλιγουντ ανακυκλώνει τις σάρκες του. Σαρξ πρώτη «The Omen» («Προφητεία»)
του 1976 με σκηνοθέτη τον Ρίτσαρντ Ντόνερ και πρωταγωνιστές Γκρέγκορι Πεκ
(Αμερικανός πρέσβης Ρόμπερτ Θορν), Λι Ρέμικ (σύζυγος), Μπίλι Γουάιτλο (μπέιμπι
σίτερ του Ντέμιεν), Χάρβεϊ Στίβενς (Ντέμιεν, Αντίχριστος). Το σενάριο του
Ντέιβιντ Σέλτζερ, εντελώς αλληγορικό, πλήρες πολιτικών και κοινωνικών
αναφορών. Παμπόνηροι οι παραγωγοί. Από τη μια, χρησιμοποιούν τον τρόμο και
μάλιστα το χειρότερο παρακλάδι του, τον σατανισμό, για να φουσκώσουν τα
ταμεία. Από την άλλη, προσφέρουν σε κάθε διανοούμενο μια πρώτης τάξεως
«μετάφραση» για ένα διανοητικό αυνανισμό. Τι να κάνω κι εγώ, τους ακολουθώ:

Το νεογέννητο Αμερικανού πρεσβευτή στην «αγία» (Καθολική) Ρώμη απάγεται και
δολοφονείται από όργανα του σατανισμού, ενώ στη θέση του τοποθετείται άλλο
βρέφος που προέκυψε από μήτρα τσακαλιού. Με άλλα λόγια, το «κακό» που θα
συμπαρασύρει την ανθρωπότητα στον αφανισμό, προέκυψε από την πρώτη, τη Ρωμαϊκή
Αυτοκρατορία.

«H προφητεία». Όση απόσταση χωρίζει τον εικονιζόμενο Λιβ Σράιμπερ από τον θρυλικό Γκρέγκορι Πεκ της πρώτης «Προφητείας» τόση και η διαφορά ανάμεσα στις δύοταινίες

Έτσι ο μικρός Αντίχριστος με το συμβολικό όνομα Ντέμιεν (προφανώς σύνθεση του
Devil – διάβολος και Omen – προφητεία) ανατρέφεται στα σπλάγχνα της πολιτικής,
αμερικανικής εξουσίας, δηλαδή στην Pax Americana. Ενδιαμέσως όμως και επειδή η
δράση τοποθετείται στη Ρώμη και κατόπιν στο Λονδίνο, μεσολαβεί η δεύτερη
αυτοκρατορία, δηλαδή η βρετανική αποικιοκρατία και η μετεξέλιξη αυτής, η
σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση. Με απλά λόγια, κοιτίδα του Σατανά – λέει ο Σέλτζερ –
είναι η Γηραιά Ήπειρος. Κοίτα να δεις που στη δεύτερη «προφητεία» μπορεί να
εμπλέξουν την αρχαία Ελλάδα και την αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου!

Συμφωνείτε; Αν ναι, τότε κρατηθείτε. H Ευρώπη είναι η μήτρα του Αντίχριστου,
όχι τόσο για λόγους ιστορικούς και πολιτικούς (σταυροφορίες, γενοκτονίες,
κατακτήσεις, ιμπεριαλισμούς) όσο για θεοκρατικούς, φιλοσοφικούς και
μεταφυσικούς. Ο Σατανάς είναι αποκύημα, τέκνο, προέκταση του ορθολογισμού!
Έτσι ακριβώς. H επιστήμη τρέφει την αθεΐα και την απιστία. Απόδειξη; H
ανταλλαγή των δύο βρεφών συντελείται σε πρώτης τάξεως νοσοκομείο. Εμπλεκόμενοι
δηλαδή και οι γιατροί. Απόδειξη; Οι φωτογραφίες πάνω στις οποίες είναι
αποτυπωμένα τα αόρατα εργαλεία με τα οποία θα σκοτώσει ο Σατανάς μερικούς
αθώους πιστούς (κρεμάλα, σιδερένια, αιχμηρή δοκός κ.ο.κ.). Δηλαδή σε μια
χημική διαδικασία παρεμβάλλονται και αποτυπώνονται στοιχεία αόρατα, έξω από
κάθε επιστημονική τεκμηρίωση. Απόδειξη; Ο τρόπος θανάτωσης του μικρού Ντέμιεν.
Όπως με τους βρικόλακες, έτσι και με τον Σατανά. Όχι οι σφαίρες, οι βόμβες, οι
νάρκες, οι ρουκέτες, αλλά καρφιά και σφυριά. Με άλλα λόγια, η επιστήμη μπροστά
στις υπερφυσικές, σατανικές ιδιότητες του μικρού Ντέμιεν σηκώνει τα χέρια
ψηλά.

Ωστόσο, η πιο χαρακτηριστική ομολογία αυτής της τόσο βαθιά αντιδραστικής,
σκοταδιστικής αντίληψης που διατρέχει απ’ άκρου εις άκρον αυτή τη σατανική
ιστορία, είναι βασικά η εξής μία: Οι τραγωδίες της ανθρωπότητας δεν είναι έργο
του Ύψιστου αλλά του Σατανά. Αυτός είναι ο σίριαλ κίλερ αθώων και πιστών. Να
επιχειρήσω τη μεταφορά; Να το κάνω. Ο Σατανάς σκοτώνει στο Ιράκ. Ο Σατανάς
είναι ο τυφώνας Κατρίνα. Ο Σατανάς δολοφονεί με ασιτία εκατομμύρια παιδιά στον
Τρίτο Κόσμο. Ορθολογισμός ίσον σατανισμός.

Το φινάλε αυτού του φιλοσοφικού και στο βάθος φιλοσατανικού πονήματος
καταλήγει στον Λευκό Οίκο. Αφού πρώτα ο Αμερικανός πρεσβευτής σαν άλλος Αβραάμ
θα επιχειρήσει με ευλογημένα χριστιανικά εργαλεία να θανατώσει το παιδί του
και αφού οι αστυνομικοί (δηλαδή η λογική) θα τον σκοτώσουν προκειμένου το
παιδί να σώσουν, ο μικρός Αντίχριστος θα καταλήξει στην προστατευτική αγκαλιά
του πλανητάρχη. Από τον Ιούλιο Καίσαρα στον Τζορτζ Μπους. Όλοι τους πατέρες
του Αντίχριστου. Κύριε ελέησον!

Κόλπο γκρόσο σατανικό

Ο Ιρλανδός Τζον Μουρ με προηγούμενη θητεία ως βοηθός σκηνοθέτης, αλλά και
σκηνοθέτης διαφημιστικών της Adidas και στη συνέχεια ασήμαντων περιπετειών
(«Σε εχθρικό έδαφος» και «Πτήση του φοίνικα»), προσπαθεί και ενίοτε το
καταφέρνει να αντιγράψει τη μαύρη, εφιαλτική ατμόσφαιρα του Ρίτσαρντ Ντόνερ.
Σκοτεινή φωτογραφία, νατουραλιστικές ερμηνείες, αληθοφανείς καταστάσεις,
ψυχρές, ακαριαίες «εκτελέσεις». Θυμίζω εδώ ότι και ο πρώτος διδάξας Ρίτσαρντ
Ντόνερ, της πρώτης «Προφητείας», προκειμένου να τρομοκρατήσει πειστικά τους
θεατές του ακολούθησε την «υπαινικτική» διαδικασία ρεαλισμού του τελειομανούς
Ρομάν Πολάνσκι στο αξεπέραστο αριστούργημά του «Το μωρό της Ρόζμαρι». H
διαφορά όμως ανάμεσα στο «Rosemary’ s baby» του 1968 (από το θηριώδες,
ομότιτλο μυθιστόρημα του Άιρα Λεβάιν) και στο «Omen» του 1976 αλλά και του
2006 είναι όση η απόσταση από τον Άρη στη Γη. Και το εξηγώ:

Ο Πολάνσκι χωρίς ίχνος βίας, χωρίς να εικονογραφήσει τέρατα και
αποκεφαλισμένα, διαμελισμένα πτώματα, χρησιμοποιεί τον… Σατανά χάριν
πραγματικής, υπαρκτής κοινωνίας. Ο Τζον Κασσαβέτης «δίνει» τη (γυναίκα του)
Μία Φάροου στον Αντίχριστο με αντάλλαγμα μια άνετη ζωή. Ας πούμε, δηλαδή, ότι
«δίνει» τους συντρόφους του στον Μακάρθι ή ότι πουλάει την ψυχή του στην
εξουσία. Λογικό. Αντιθέτως, ο Θορν της «Προφητείας» ξεκινά ως άπιστος, άθεος,
ορθολογιστής για να καταλήξει στη χριστιανική μεταφυσική και τον σατανισμό
προκειμένου να κερδίσει την πίστη του και να σώσει τον κόσμο. Ο Πολάνσκι μάς
καλεί να σκεφτούμε, ο Ντόνερ (τώρα ο Τζον Μουρ) να πιστέψουμε. Κολοσσιαία η
διαφορά.

Φωτοτυπία λοιπόν το ριμέικ της πρώτης, αυθεντικής «Προφητείας» του 1976,
φωτοτυπία και οι ερμηνείες. Ο Λιβ Σράιμπερ αντιγράφει τη σοβαρότητα του
Γκρέγκορι Πεκ. H Τζούλια Στάιλς, τη μητρότητα και την αφέλεια της Λι Ρέμικ. H
μοναδική παρουσία που κάνει τη διαφορά είναι η Μία Φάροου στον ρόλο της
εντεταλμένης του Σατανά, κυρίας Μπέιλοκ. Με σιδερωμένο (από τα μπότοξ και τα
λίφτινγκ) πρόσωπο και διακριτικό σαρκασμό, ειρωνεύεται τη Ρόζμαρι που ύστερα
από τόσα χρόνια κατέληξε μπέιμπι σίτερ του Αντίχριστου. Εν ολίγοις και για να
μην πολυλογώ, η ταινία εξέρχεται από σήμερα Τρίτη όχι λόγω 6 του έκτου μήνα
του 2006 αλλά για κάτι εντελώς απλό. Ό,τι αρπάξουμε τις πρώτες μέρες μέσα στον
πανικό. Αυτό κι αν είναι κόλπο σατανικό!

Με βλέμμα που… σκοτώνει, ο μικρός Αντίχριστος Ντέμιεν Θορν (Σίμους Ντέιβι Φιτζπάτρικ)

Θα μας πάρουν οι άνεμοι, τα κύματα

Καταστροφή προ των πυλών. Ο Αντίχριστος στην «Προφητεία», τα κύματα δηλαδή η
φύση στο ριμέικ του «Poseidon» από τον επιδέξιο Γερμανό Βόλφγκανγκ Πέτερσεν,
τον σκηνοθέτη του αριστοτεχνικού «Das Boot» («Το υποβρύχιο») που όταν στη
συνέχεια μεταλαμπαδεύτηκε στο Χόλιγουντ ξέπεσε υπογράφοντας ταινίες επιπέδου
«Air Force One» και «Ποσειδών».

Το 1972 λοιπόν, σε μια δεκαετία εντός της οποίας οι χρηματιστές της show
business έβγαζαν τσουβάλια με δολάρια επενδύοντας σε αεροπορικές τραγωδίες,
λοιμούς και καταποντισμούς, ο μέτριος επαγγελματίας Ρόναλντ Νιμ υπογράφει μια
χάρτινη – εν πλω – περιπέτεια καταστροφής με τον τίτλο «The Poseidon
adventure». Το στόρι τόσο αυτονόητο όσο τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια.
Δηλαδή… Τιτανικός.

«Poseidon». Πνιγμένοι στα οπτικά εφέ

Το 2006, η ίδια ιστορία με εξελιγμένα οπτικά εφέ και συμπυκνωμένη (ομολογώ)
αφήγηση που ευτυχώς δεν ξεπερνά τη μιάμιση ώρα, ο Πέτερσεν επαναφέρει την ίδια
ιστορία, μεγεθυσμένη όπως ακριβώς μεγεθυσμένα και πολυτελέστερα είναι τα
σημερινά από τα χθεσινά κρουαζιερόπλοια… Λάβετε θέσεις. Υπερπολυτελής
περίπατος στον Βόρειο Ατλαντικό, εντός γιγαντιαίου σκάφους είκοσι ορόφων με
οκτακόσιες καμπίνες επιπέδου «M. Βρετανίας» δέκα αστέρων, καταλήγει στην
κόλαση του βυθού.

Δηλαδή σαν να λιάζεσαι σε καμπάνα της Μυκόνου και την ώρα που η μασέρ απλώνει
λάδι και η γκαρσόνα με το στριγνκ σερβίρει το μαρτίνι, τσουπ ένα τσουνάμι σε
καταπίνει. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με το εν λόγω κρουαζιερόπλοιο. Πάνω στη
φρενίτιδα της χαρτοπαιξίας, του κεφιού και του πανηγυριού, γιγαντιαίο κύμα
αναποδογυρίζει τη χλιδή και την αλαζονεία του σύγχρονου πολιτισμού. Καδρόνια
πέφτουν, σιδηροδοκοί αξίας εκατομμυρίων δολαρίων προσγειώνονται σε κεφάλια,
φωτιές ανάβουν, εκατοντάδες πλάσματα τεζάρουν, άλλοι τόσοι παγιδεύονται στα
σίδερα, αλλά ο καπετάνιος (δηλαδή ο πρωθυπουργός) συνιστά ψυχραιμία.

Όπου να ‘ναι – λέει – αεροπλάνα, ελικόπτερα και παρακείμενα κρουαζιερόπλοια
καταφθάνουν να μας περισυλλέξουν.

Ευτυχώς μια χούφτα νοματαίοι, ανυπάκουοι και ευφάνταστοι, ακολουθούν το δικό
τους ένστικτο επιβίωσης προκειμένου να ξεφύγουν από τον θυμό της φύσης. Σου
λέει, αφού τούμπα το σκάφος, τούμπα κι εμείς.

Ανάποδα να πορευτούμε ώστε από τα ύφαλα του πλοίου να βγούμε. Από εκεί και
πέρα και για τα υπόλοιπα εξήντα λεπτά, η ταινία ξεφεύγει από τον Ατλαντικό και
τον «Τιτανικό» και καταλήγει σε οτιδήποτε έχει να κάνει με Χόλιγουντ και
πανικό.

Ο Πέτερσεν, δηλαδή, καταφέρνει να μετατρέψει το σκάφος σε σπηλιά, ταξίδι στο
κέντρο της Γης, γκρεμισμένο ουρανοξύστη, δίδυμους πύργους, λαβύρινθο,
υπονόμους Παρισιού και Λονδίνου, τούνελ, κρεμαστή γέφυρα, μετρό, σε οτιδήποτε
έχει να κάνει με ανθρώπους σε αιφνίδια, ανεξέλεγκτη καταστροφή. Το επιμύθιο,
απλό. Για να βρεις το μονοπάτι προς την ψυχή σου πρέπει να δεις τον Χάρο με τα
μάτια σου.

Εν ολίγοις μετά μιάμιση ώρα πνιγμού στα οπτικά εφέ, για ένα πράγμα ορκίστηκα.
Εγώ πάντως κρουαζιέρα γιοκ!

Ακόμα δύο από Πέμπτη

Δύο από Τρίτη, δύο από Πέμπτη. Εγώ προτείνω κάθε μέρα από μία νέα ταινία:

«H μυστική ζωή των λέξεων» (The secret life of words) της Ισπανίδας Ιζαμπέλ
Κοϊξέ. Υποτίθεται η «καλτ» επιλογή της εβδομάδας. Πες αλεύρι, η καλλιτεχνική
αρπαχτή σε γυρεύει. Ομολογώ. Χίλιες φορές «Poseidon» και «Προφητεία», παρά
τούτο εδώ. Παραγωγής Πέδρο Αλμοδόβαρ, παρακαλώ. Όπου απαξάπασες και
απαξάπαντες ομιλούν την αγγλική και όπου λαμβάνουν μέρος Σάρα Πόλεϊ και Τζούλι
Κρίστι από Βρετανία και Τιμ Ρόμπινς από ΗΠΑ. Και όπου η ιστορία που επινόησε
μέσα στην τρικυμία της η Ιζαμπέλ Κοϊξέ, καταλήγει σε αχταρμά «Δαμάζοντας τα
κύματα», «H θάλασσα μέσα μου» και «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του». Ξέχασα τίποτα; A
ναι. Μια τρελαμένη τύπισσα προσλαμβάνεται σε εξέδρα άντλησης πετρελαίου,
προκειμένου να αναλάβει τη νοσοκομειακή φροντίδα του κατάκοιτου Τιμ Ρόμπινς.
Από εκεί και πέρα τους έχασα. Και μετά σου λένε ότι οι σεναριακές επιλογές του
Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου αποτελούν παγκόσμια πρωτοτυπία. E λοιπόν,
αυτή η αρλούμπα χωρίς τα ονόματα δεν θα είχε τύχη καμία!

«Το σκυλολόι» (Shaggy dog) του Μπράιαν Ρόμπινς. Το στόρι εντελώς γαβ γαβ όπως
γκα γκα.

«Το σκυλολόι». Ο Τιμ Άλεν δεν είναι άνθρωπος αλλά τετράποδο!

Εξ αιτίας μιας φόρμουλας, ο Τιμ Άλεν μεταμορφώνεται από πάτερ φαμίλιας σε
σκύλο οικογενειακό. Να το παίζουν και να πηγαίνουν τα πιτσιρίκια προς νερού
τους!