Aνίερο θρίλερ με παιδιά

Ωραία θέα του κόσμου μας προσφέραμε στα παιδιά μας. Και μετά ψαχνόμαστε τι τους φταίει

Παιδιά ανήλικα μιλούν στον τηλεοπτικό φακό σαν μικροί ήρωες σατανικών κόμικς.
«Εμείς; Ένα ψεματάκι είπαμε, ζητάμε συγγνώμη από τη μητέρα του Άλεξ για την
αναστάτωση». Δασκαλεμένα ή όχι, εκεί μπροστά στις κάμερες δίνουν την παράσταση
της ζωής τους στο φιλοθέαμον κοινό. Δασκαλεμένα ή όχι, τρομακτικά με τον
κυνισμό της ηλικίας ή απλώς υπερευαίσθητοι δέκτες των άγριων μηνυμάτων των
καιρών, γίνονται εκεί μπροστά στις κάμερες και από τις κάμερες τα σύμβολα της
κατάργησης της παιδικής ηλικίας σε αυτό τον πολιτισμό που υποτίθεται ότι έχει
αξία την προστασία της.

Όχι μόνο για όσα συνέβησαν με πρωταγωνιστές αυτά τα παιδιά, αλλά και γιατί με
φωτογενές άλλοθι την ηλικία τους μετατρέπονται σε πρωταγωνιστές τού πιο
ανίερου θρίλερ της εγχώριας τηλεόρασης, αυτού που τα μετατρέπει σε θέαμα
ενοχής προτού καν αποδειχθεί οτιδήποτε, προτού καν τους απαγγελθεί κατηγορία,
προτού καν βρεθεί η προστατευτική ασπίδα των ειδικών που θα τα αναλάβουν για
την αλήθεια ή για το ψέμα τους. Απέναντί τους, αυτό το ίδιο κοινό που χαζεύει
διαφόρους να καταγγέλλουν την αποτυχία του σχολικού συστήματος να προστατέψει
τις παιδικές ψυχές και άλλα τέτοια μυθιστορηματικά, καταναλώνει με πάθος τις
εικόνες που επιβεβαιώνουν την παντελή έλλειψη συνείδησης για το τι είναι
προστασία.

Χαζεύουμε το αγαπημένο σόου του τηλεοπτικού μας έθνους: αλλεπάλληλες υστερικές
κρίσεις λόγω σύγχυσης αξιών. Χαζεύουμε την αργή καύση της παιδικής ηλικίας
μπροστά στους τηλεοπτικούς προβολείς.

Αυτές οι ίδιες αξίες στο όνομα των οποίων ασκείται η κριτική, απαγγέλλονται
κατηγορίες στους παραβάτες, συγκροτείται το νομικό σύστημα. Αυτές τις ίδιες
αξίες μπορούμε να τις καταπατούμε ως έθνος τηλεθεατών, κατηγορώντας την
καταπάτηση και ψάχνοντας από πάνελ σε πάνελ ποιος τις καταπατά περισσότερο.

Μέχρι στον «Πρωινό καφέ» της Ελεονώρας προβλήθηκαν τα αποσπάσματα από τις
«καταθέσεις» των παιδιών στην κάμερα. Πολύτιμο, γαστριμαργικό υλικό που δεν θα
μπορούσε να λείπει από το πανεράκι με τα τηλε-εδέσματα του πρωινάδικου.

Τρελαμένοι; Σίγουρα. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που μεταξύ τσιφτετελιών και
επίδειξης μόδας εσωρούχων θα προέβαλλε αποσπάσματα από συνεντεύξεις παιδιών
ύποπτων για φόνο.

Τρελαμένοι; Προφανώς, αφού θεωρούμε απολύτως φυσικό να εμφανίζονται στον φακό
τα παιδιά που ομολόγησαν τα ανομολόγητα και μετά τα ξαναπήραν πίσω.

Το δραματικό θρίλερ με τις κάμερες να ακολουθούν βήμα βήμα όσα μόνο η
Αστυνομία όφειλε να γνωρίζει, να αποκαλύπτουν πριν από εκείνη, να ξεδιπλώνουν
με εκείνο το απαράμιλλο αφηγηματικό ύφος κινηματογραφικής ταινίας τα πιο άγρια
γεγονότα, δεν μπορούσε παρά να έχει και τις φιγούρες των πρωταγωνιστών. Ουδείς
διανοήθηκε ότι ανήλικα, ό,τι κι αν έχουν ομολογήσει, δεν μπορεί να
εμφανίζονται στον φακό. Ουδείς σκέφτηκε ότι γίνονται ήρωες. Αρνητικοί ή όχι,
εξαρτάται από τη συνείδηση και τα φίλτρα του θεατή. Και ίσως δεν έχει τη
δυνατότητα τέτοιας επεξεργασίας ένας ενδεχομένως εξ ίσου οργισμένος έφηβος.

Γίνονται ήρωες για τη «μαγκιά» τους να παίζουν με το σύστημα της Αστυνομίας
και της τηλεόρασης. Και την ίδια στιγμή γίνονται σύμβολα της αποτυχίας του
συστήματος των ενηλίκων, της έλλειψης κάθε είδους προστασίας της παιδικής
ηλικίας, σύμβολα της ενοχής, της ενοχής όλων που κάνουν πως δεν βλέπουν, που
συμπληρώνουν τα κενά ψυχής, λογικής και συνείδησης με το τηλεοπτικό θέαμα.

Το νήμα της σύγχυσης που ξεδιπλώνεται στην πλάτη των ανηλίκων γίνεται
ιδιαιτέρως φωτογενές.

H εθνική ψυχανάλυση γίνεται συναρπαστικό θέαμα στα πάνελ, που τραμπαλίζονται
με θεαματικές φιγούρες μεταξύ της καταγγελίας του γεγονότος της εμφάνισης
παιδιών στην κάμερα και της προβολής αποσπασμάτων με αυτά τα ίδια παιδιά να
μιλούν, όπως στο πρωινό του Star με τον Τέρενς Κουίκ και την ομάδα των
σχολιαστών της εκπομπής.

Μια τηλεόραση που αξιοποιεί τη σύγχυση των κανόνων λειτουργίας της και τη
σύγχυση της κοινωνίας. Μια τηλεόραση που καταγγέλλει τον εαυτό της και
καταναλώνει την καταγγελία της. Μια τηλεόραση που αξιοποιεί τον ηδονοβλεπτικό
εθισμό του κοινού της και που ανεξέλεγκτη, χωρίς τα φίλτρα μιας ισχυρής
ασπίδας νόμων, τον τροφοδοτεί επιπλέον.

Χειρότερο το θέαμα της εθνικής τρέλας

Πέντε παιδιά πηγαινοέρχονται στην Ασφάλεια και στα κενά τους δίνουν
συνεντεύξεις, πρωταγωνιστές ενός άγριου θρίλερ όχι μόνο του χαμού ενός
συνομηλίκου τους, αλλά ενός θρίλερ που απλώνει την τρομοκρατική σκιά του
παντού όπου υπάρχουν θεατές και ιδίως θεατές παιδιά, ενός θρίλερ
σκηνοθετημένου από την ίδια την έλλειψη κάθε αίσθησης δημοσιογραφικής
δεοντολογίας. Στους ώμους μιας χούφτας εφήβων φορτώνεται η ανικανότητά μας να
μεγαλώσουμε παιδιά, εγκληματικά ανεύθυνοι, όχι μόνο γιατί ο φόβος και οι
κοινωνικές συμβάσεις επέβαλαν τη σιωπή σε εκείνους που ήξεραν, αλλά χειρότερο
και από αυτό, επιχειρούμε να την αντικαταστήσουμε με το διαβρωτικό,
παραμορφωτικό φως της τηλεόρασης. Τρελαινόμαστε!