ΓNΩMH Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο επικρατεί η λογική του παραλόγου.

Από τη μία βλέπεις ομάδες που δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, αφού η
κακοδιαχείριση των τελευταίων ετών τις έχει φέρει σε συνθήκες χειρότερες κι
από την περίοδο των ερασιτεχνικών σωματείων.

Κι όλα αυτά με την (εκάστοτε) Πολιτεία να ανοίγει τα μάτια της μόνο όταν η
κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο και να προσπαθεί να βρει λύσεις στα προβλήματα
που άλλοι δημιούργησαν.

Ίσως γιατί έχει τις ενοχές, επειδή όταν έπρεπε, δεν ανταποκρίθηκε στον
ελεγκτικό, κυρίως, ρόλο της.

Κι από την άλλη; Υπάρχουν υψηλοί στόχοι στο μεταγραφικό παζάρι. Όχι ότι είναι
κακό να προσπαθείς για το καλύτερο, ούτε είναι απαραίτητο όλοι αυτοί οι
παίκτες που παρελαύνουν αυτές τις ημέρες από τα πρωτοσέλιδα του Τύπου, να
έρθουν στη χώρα μας.

Το θέμα είναι η διαφορά στους στόχους. Και τι αποδεικνύει;

Ότι η ψαλίδα παραμένει ανοικτή. Κι όσοι θεωρούσαν, έχοντας στην
επιχειρηματολογία τους τις περιπτώσεις του Ηρακλή και της Ξάνθης, ότι οι
μικρότεροι θα πλησιάσουν τους μεγάλους, μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις
απόψεις τους. H διαφορά υπάρχει και παραμένει.

Και δεν οφείλεται μόνο στην ιστορία των σωματείων, ούτε στον μεγάλο αριθμό των
οπαδών που τους ακολουθούν με φανατισμό.

Το χάσμα παραμένει γιατί δεν γίνεται σοβαρή δουλειά. Δεν υπάρχει ο τρίτος
δρόμος. Κάποιος να χαράξει μία δική του πορεία και να δώσει το κάτι
διαφορετικό στο κουρασμένο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν αρκούν μόνο οι συζητήσεις
ή οι γκρίνιες για τα τηλεοπτικά δικαιώματα.

Κάποια άλλη έμπνευση;