ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Mιλόσεβιτς

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Λ. Παπαμερκουρίου, τηλ. 210-7520.856, γράφει: «”H ιδέα ενός πολιτικού
χάρτη, όπου κάθε κράτος αναλογεί σε ένα και μοναδικό εθνολογικά, γλωσσικά και
θρησκευτικά καθορισμένο «έθνος», είναι απόλυτος νεωτερισμός στην παγκόσμια
ιστορία”.

“Αυτό που δεν κατάφεραν οι Τούρκοι και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι το επιτυγχάνουμε
εμείς σήμερα. Και λέω «εμείς», γιατί από την αρχή της δεκαετίας του ’90 τα
κράτη τής E.E. έχουν τόση ανάμειξη στην καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας όση και
οι κληρονόμοι του Τίτο”.

Αυτά είναι από άρθρο στη γερμανική “Ντι Τσάιτ” του γνωστού ιστορικού Eric
Hobsbawm, όταν παρά τη συμφωνία που είχαν πετύχει οι “Οκτώ” στη Βόννη οι
Αμερικανοί του Κλίντον συνέχιζαν να βομβαρδίζουν αμάχους για να τιμωρήσουν
δήθεν έναν “χασάπη”, ενώ είχαν αφήσει ατιμώρητους τους ανά τον κόσμο
χασάπηδες, τους οποίους οι ίδιοι είχαν εγκαταστήσει σε πολλές υποτελείς χώρες.

Τον Κλίντον και τους Ευρωπαίους εγκληματίες του ΝΑΤΟ ποιος θα τους έστελνε,
όχι στη Χάγη βέβαια, αλλά σε ένα Παγκόσμιο Ποινικό Δικαστήριο, το οποίο δεν θα
το εξουσίαζαν οι αμαρτωλοί Δυτικοί; Έμεινε στην αφάνεια ο αριθμός των χιλιάδων
νεκρών Σέρβων από τους βομβαρδισμούς.

Το δικαστήριο της Χάγης, με την άθλια Κάρλα ντελ Πόντε, δεν κατάφερνε επί
πέντε χρόνια να αποδείξει την ενοχή τού Μιλόσεβιτς. Κατέρρεαν οι κατηγορίες
και οι μαρτυρίες, αλλά ιδιαίτερα κατέρρεε η νομιμότητα του δικαστηρίου. Όλα
μαζί θα κατέληγαν σε μια εξευτελιστική για τους Δυτικούς χασάπηδες ήττα, η
οποία θα ανέτρεπε όλη την – συστηματικά και επί χρόνια, με αποκρύψεις και
εικονικές αποκαλύψεις ομαδικών τάφων – κατασκευασμένη εικόνα ότι σκότωναν μόνο
οι Σέρβοι. Όλοι οι άλλοι ήταν άγιοι! Εξεπλάγην τελειώνοντας αυτό το κείμενο με
την ανάγνωση άρθρου του Φίλιπ Κάνλιφ από το Κιγκς Κόλετζ του Λονδίνου: “H
διάλυση της Γιουγκοσλαβίας δεν υποκινήθηκε από τα επεκτατικά ένστικτα των
σερβικών μαζών, αλλά από τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις, που μόλις μυρίστηκαν
ψοφίμι άρχισαν να αναγνωρίζουν τις δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας, ρίχνοντας
τη μία εθνότητα εναντίον της άλλης. Ο Μπούτρος Γκάλι έριξε ανοικτά την ευθύνη
για την αιματοχυσία στη Βοσνία στην ανταγωνιστική διπλωματία των ΗΠΑ και της
E.E. H ανάλυση της πολιτικής τού Μιλόσεβιτς δεν μας δείχνει επεκτατική
μεγαλομανία. Ήταν πρόθυμος για συμβιβασμό όταν ο Ιζετμπέκοβιτς έσπαγε τις
συμφωνίες τη μία μετά την άλλη”.

Οι ρόλοι είχαν μοιραστεί από την αρχή σύμφωνα με το σενάριο της Δύσης. Οι
Σέρβοι θα ήταν “επιτιθέμενοι”. Οι Κροάτες, οι Μουσουλμάνοι και μετά οι Αλβανοί
Κοσοβάροι τα “θύματα”. Όταν οι πολιτικές συγκρούσεις ποινικοποιούνται, τότε
είναι απαραίτητο να υπάρχει ένας παθολογικός εγκληματίας (“ο άλλος”) και ένας
αθώος, ένα θύμα (“ο δικός μας”). Ο Μιλόσεβιτς δεν ήταν ο διαβόητος
εγκληματίας. Βόλεψε τους Δυτικούς σκηνοθέτες της αιματοχυσίας, από κομπάρσο να
τον αναγορεύσουν πρωταγωνιστή».