Στις ουρές της ντροπής

Οι ουρές της ντροπής στο IKA ορισμένες φορές γίνονται το φόντο για εμφανίσεις εκτυφλωτικής «ευαισθησίας» πολιτικών, που με προτροπή δελτίου ειδήσεων κατεβαίνουν ώς εκεί για να δείξουν ότι είναι «κοντά στα προβλήματα του λαού»

Ουρές του IKA. Είναι και πάλι εκεί. Στην πρωινή ενημερωτική τηλεόραση (Mega).
Ατέλειωτες, θυμωμένες. Ένας-δυο ξεχωρίζουν από το πλήθος για να «τα πουν» στην
κάμερα. Ώρες αναμονής, ημέρες, μήνες ταλαιπωρίας, το δίκιο που πνίγει. Ουρές
βουερές, καταγγελία ντροπής και μόνον η ύπαρξή τους.

Κάθε τόσο οι κάμερες δίπλα τους να καταγράψουν ένα-δυο παράπονα, πολλές
κραυγές απόγνωσης και ένας αρμόδιος, υπουργός, υφυπουργός, γενικός γραμματέας
στο στούντιο να ακούει, να επιλαμβάνεται ενός-δυο προβλημάτων: «Να με πάρει
τηλέφωνο η κυρία, να δω την περίπτωσή της».

Πόσα να λυθούν από μια εκπομπή, από μια τηλεοπτική εμφάνιση! Πόσες ζωές να
σηκώσουν κεφάλι και να βρουν την αξιοπρέπεια που χάνουν στα σκαλοπάτια ενός
κτιρίου του IKA διεκδικώντας δικαίωμα που το Σύνταγμα το θεωρεί συστατικό
απαραίτητο της δημοκρατικής χώρας.

Κι όμως, ακριβώς αυτό γίνεται συστατικό του τηλεοπτικού θεάματος, υλικό για
καθημερινά επεισόδια κυβερνητικής ολιγωρίας, κρατικής αδυναμίας και ως εκ
τούτου τηλεοπτικής καταγγελίας.

Οι προσωπικές ιστορίες τραγικές, στοιβάζονται και αυτές, η μια μετά την
άλλη, εκεί μπροστά στην κάμερα, ανθρώπινα ξεσπάσματα-αφορμές για να κάνει
δηλώσεις ένας κυβερνητικός αξιωματούχος, για να παρουσιάσει ένα από τα
πάμπολλα προγράμματα ανακούφισης που κάθε τόσο εμφανίζονται σαν ασπιρίνες για
τη θεραπεία του καρκινώματος. Χάσαμε τον λογαριασμό.

Και ακόμη χειρότερα, ορισμένες φορές γίνονται το φόντο για εμφανίσεις
εκτυφλωτικής «ευαισθησίας» πολιτικών, που με προτροπή δελτίου ειδήσεων
κατεβαίνουν ώς τις ουρές του IKA για να καταγραφεί η εικόνα τους ως «πολιτικών
– που – βρίσκονται – κοντά – στα – προβλήματα – του – λαού». Πριν από λίγο
καιρό τέτοιου είδους εμφανίσεις «κοινωνικής ευαισθησίας» είχε κάνει ο κ.
Γεράσιμος Γιακουμάτος από τη N.Δ. και μαζί του η κ. Τώνια Αντωνίου από το
ΠΑΣΟΚ. Και οι δυο τους εμφανίστηκαν συντετριμμένοι. Ακόμη περισσότερο ο κ.
Γιακουμάτος που δεν δίστασε να δηλώσει ότι θα ‘πρεπε οι ασφαλισμένοι να τους
πάρουν με τις πέτρες.

Στη χθεσινή εκπομπή των Καμπουράκη – Λιαρέλλη βρίσκεται στο στούντιο ο
υποδιοικητής του IKA κ. Μοσχονάς. Και αυτός για να δηλώσει την «κυβερνητική
ευαισθησία» και να ανακοινώσει πρόγραμμα «σωτηρίας». Ένα ακόμη.

Στην οθόνη προβάλλεται έγγραφο όπου γιατρός δηλώνει άδεια λόγω ασθενείας
ακριβώς τις ημέρες της αργίας του Πάσχα και μέχρι την Πρωτομαγιά. Τόσο βολική
αυτή η ασθένεια! Τόσο προφανές το αποτέλεσμα του ρεπορτάζ.

Κάνουμε θέαμα την εθνική νοοτροπία, το εθνικό ελάττωμα. Κάθε πολιτική
ένταση και κάθε προεκλογική περίοδος έχει μόνιμο ντεκόρ τις ουρές του IKA και
τα ράντζα των νοσοκομείων. Κάθε μαχητική ενημερωτική εκπομπή έχει ρεπορτάζ από
τις ταλαιπωρίες των ασφαλισμένων. Κάθε σχέδιο σωτηρίας προβάλλει στην οθόνη
πιο εντυπωσιακό όταν το αναδεικνύει το ταμπλό βιβάν των διαμαρτυρόμενων.

H εικόνα πλέον συνήθης. Ο εθισμός του έθνους στην ταλαιπωρία μοναδικός. H
στάση του ηλικιωμένου κυρίου στη Θεσσαλονίκη ενδεικτική. Τουλάχιστον στο δικό
του IKA δεν μαλλιοτραβιούνται για τη σειρά, για το χαρτάκι με το νούμερο.

Θεωρείται πρόοδος, βήμα στον πολιτισμό τουλάχιστον να μην αλληλοχαστουκίζονται
οι ασφαλισμένοι προσπαθώντας να κερδίσουν μερικούς πόντους στην ουρά.

H ασθένεια της πολιτικής αναπηρίας

Εικόνες θλιβερές που συμπληρώνουν κάθε χρόνο την «εορταστική» ατμόσφαιρα.
Εικόνες που καταγράφουν την κατάργηση του κορυφαίου ανθρώπινου δικαιώματος,
της αξιοπρέπειας. Αυτού του ιδανικού αντιτίμου της ψήφου σε μια δημοκρατική
πολιτεία. Εικόνες που επιβεβαιώνουν με την αέναη επανάληψή τους έναν κόσμο που
βουλιάζει εν τέλει σε μια κανιβαλική κατανάλωση των ομοίων του και των παθών
τους, με εξάρσεις αγανάκτησης, ωστόσο ανεπίδοτης, που οδηγεί σε μια πολύ
σύγχρονη και πολύ τηλεοπτική ασθένεια, την πολιτική αναπηρία. Συνίσταται στην
παντελή έλλειψη πίστης σε οποιοδήποτε πολιτικό όραμα, αίτημα, μαχητική
διεκδίκηση.

Χωρίς σκέψη, χωρίς διέξοδο, μονίμως αγανακτισμένοι και εξαντλημένοι από τα
«προγράμματα σωτηρίας» απομένουν με την ελπίδα να γίνουν τηλεοπτικό ντεκόρ σε
θεαματικές δηλώσεις ενός υπουργού που θα εκτονώσει τη δική τους αγανάκτηση,
παριστάνοντας ότι είναι εις εξ αυτών, όμοιος, ενώ φυσικά δεν είναι και ούτε
πρόκειται να γίνει.