Tο τέταρτο κουδούνι

Έγινε, λοιπόν, κι η Συνάντηση των καλλιτεχνικών διευθυντών (ή εκπροσώπων τους)
των Εθνικών Θεάτρων των Βαλκανίων που οργάνωσε το ΚΘΒΕ στην Θεσσαλονίκη με
στόχο βασικό τη θεσμοθέτηση φεστιβάλ.

Καταρχάς χαίρομαι που διευκρινίστηκε κάτι βασικό: ότι η Μολδαβία δεν
ανήκει στην Νοτιοανατολική Ευρώπη – δεν είδα να εκπροσωπείται τελικά η
συμπαθής χώρα. Χαίρομαι, κατόπιν, που στην Συνάντηση συμμετείχε, μεταξύ άλλων,
ο νομάρχης Θεσσαλονίκης κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης. Ο οποίος, φαντάζομαι, θα
εξέφρασε πολύτιμες για το θέμα απόψεις.

Χαίρομαι, τέλος, που αποφασίστηκε – «μεγαλόπνοο εγχείρημα» χαρακτηρίζεται – η
δημιουργία «Βαλκανικού Φεστιβάλ Θεάτρου». Το οποίο θα οργανωθεί πρώτα απ’ το
ΚΘΒΕ, το 2007, στην Θεσσαλονίκη. Και το οποίο, μάλιστα, (ανακοινώθηκε ότι)
εντάσσεται απ’ το υπουργείο Πολιτισμού σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα.

Το ΚΘΒΕ, άλλωστε, έχει σχετική με το θέμα πείρα μετά τα δυο σημαντικά
Φεστιβάλ της Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης που’ χει οργανώσει απ’ το 1997. Θα
μου πείτε γιατί δεν συνέχιζε αυτά τα Φεστιβάλ και θα κάνει άλλο; Πού να ξέρω
κι εγώ… Έχει ο κάθε διευθυντής τα οράματά του. Προφανώς στόχος του κ.
Τσακίρογλου είναι να καταστήσει το ΚΘΒΕ εφάμιλλο των καλύτερων βαλκανικών
(Θεάτρων).

Ελπίζω, πάντως, μέχρι το 2007 να ξεκαθαριστεί κάτι ακόμα, βασικό
επίσης: αυτό το «με θεματικό άξονα το αρχαίο δράμα και την αττική κωμωδία» που
είδα σε τρία αλλεπάλληλα δελτία Τύπου και αναφέρεται στο Φεστιβάλ. Αν δε
θυμάμαι λάθος, η αττική κωμωδία υπάγεται στο αρχαίο δράμα. Άρα, ας
αποφασίσουν: ή «με θεματικό άξονα το αρχαίο δράμα» ή «με θεματικό άξονα την
αρχαία τραγωδία και την αττική κωμωδία».

Τον Περλιμπλίν, το άτυχο γεροντοπαλίκαρο που όταν παίρνει την απόφαση και
παντρεύεται τη μικρή και όμορφη Μπελίσα εκείνη τον κερατώνει απ’ την πρώτη ήδη
νύχτα του γάμου, θα ερμηνεύσει το καλοκαίρι ο Άρης Λεμπεσόπουλος (στη
φωτογραφία) με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου.

Σκηνοθέτης ο Θοδωρής Γκόνης που ανεβάζει το κομψοτέχνημα (1929) του
Μεγάλου Λυρικού Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα στην κλασική μετάφραση του Νίκου
Γκάτσου με δραματουργική συνεργασία της Αγαθής Δημητρούκα.

Μπελίσα η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και στη διανομή, επίσης, Μαρία
Σαββίδου, Θανάσης Δήμου, Ντορίνα Θεοχαρίδου, Ελένη Κουτσιλαίου. Τα σκηνικά και
τα κοστούμια της Μαγιούς Τρικεριώτη, η μουσική (που «εμπνέεται και συνομιλεί»
με τον «Μεγάλο ερωτικό» του Μάνου Χατζιδάκι και το τραγούδι του «Πέρα στο θολό
ποτάμι» απ’ την έξοχη μουσική που ‘χει γράψει για το πρώτο ελληνικό ανέβασμα
του έργου σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν στο «Θέατρο Τέχνης» το 1959) του Γιώργου
Ανδρέου, οι φωτισμοί του Δήμου Αβδελιώδη: ε-ξαι-ρε-τι-κό επιτελείο. Τόσο
εξαιρετικό που την περιμένω πώς και πώς την παράσταση αυτή.

Το «Περλιμπλίν και Μπελίσα» έχει να παρουσιαστεί στην Ελλάδα απ’ τη
σεζόν 1998-99, όταν το ανέβασε στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» ο Βαγγέλης
Θεοδωρόπουλος σε μια γλυκύτατη παράσταση, με τον Κώστα Γαλανάκη και την Τζίνη
Παπαδοπούλου.

Ανέβασαν, που λέτε, στο ΚΘΒΕ, με δυο καλούς πρωταγωνιστές – την Χρυσούλα
Διαβάτη και τον Κώστα Σαντά (φωτογραφία) – τo «The Matchmaker» του Θόρντον
Ουάιλντερ, γνωστό μας εδώ ως «H προξενήτρα» ή ως «Ντόλλυ». Διασκευασμένο – επί
το λαϊκότερον, ίνα μη είπω επί το πιο φτηνιάρικο, γεγονός που δεν κολακεύει
τον υπεύθυνο της διασκευής σκηνοθέτη Γιάννη Ιορδανίδη (γιατί;) που ξέρω να τον
χαρακτηρίζει η φινέτσα και το χιούμορ – σε μιούζικαλ με τον τίτλο «Ντόλλυ!»
(με θαυμαστικό) και με μουσικές Γιούρι Στούπελ. Όπου, όμως, το βασικό τραγούδι
και λάιτ μοτίφ της παράστασης είναι το τραγούδι «Hello Dolly!» (με θαυμαστικό)
του Τζέρι Χέρμαν απ’ το πασίγνωστο ομώνυμο μιούζικαλ στο οποίο έχει
«μεταποιηθεί» το έργο στην πατρίδα του.

Κι αναρωτιέμαι εγώ ο αφελής: ε, τότε γιατί δεν ανέβαζαν το πρωτότυπο
μιούζικαλ; Αυτές οι «μεσοβέζικες» λύσεις – «είναι και δεν είναι…» – λίγο
προς το πολύ επαρχιώτικο μου φέρνουν – «bon pour Thessaloniki…». Αλλά η
Θεσσαλονίκη ριγεί μετ’ αποτροπιασμού μπροστά στον χαρακτηρισμό «επαρχία»…

Αφήστε τον επαρχιωτισμό στο αποτέλεσμα, με τη μουσική σε κονσέρβα και
με τα μετριότατα, ημιερασιτεχνικά σύνολα… Αμ’ τα μεταξωτά μιούζικαλ θέλουν
κι επιδέξιους κώλους…

«Κι οι ουρές στα ταμεία;», θα μου πούνε. Επιτρέψτε μου: δεν με πείθουν.

Καθόλου σίγουρος δεν είμαι αν έχουμε συνειδητοποιήσει την τύχη να
‘χουμε εδώ τον Γιώργο Λούκο – πρόεδρο του Ελληνικού Φεστιβάλ… Έξω πάντως την
αξία του σίγουρα την έχουν συνειδητοποιήσει.

Ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ με τον Γιώργο Λούκο στο γκαλά του «Θεάτρου Τζόις» στη Νέα Υόρκη (αποκλειστική φωτογραφία)

Πρόσφατα, στην Νέα Υόρκη, το – ειδικευμένο στον χορό – «Θέατρο Τζόις»
που εδώ και μια εξαετία έχει καθιερώσει να τιμά κάθε χρόνο, σ’ ένα γκαλά, έναν
θεσμό και μια προσωπικότητα τον τίμησε, για φέτος, μαζί με το Ίδρυμα Τζιρόμ
Ρόμπινς. Με τον Φίλιπ Γκλας να παίζει στο πιάνο και με παρόντες το δήμαρχο της
Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ και κορυφαίους ανθρώπους του χορού όπως η Τρίσα
Μπράουν.

Τον Γιώργο Λούκο και το σκεπτικό για τη βράβευσή του παρουσίασε ο
Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ. Που του’ πλεξε το εγκώμιο μ’ ένα θερμότατο λόγο.

Το εμβληματικό «Πεθαίνω σα χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη (φωτογραφία)
επανέρχεται στην ελληνική σκηνή – η τελευταία φορά ήταν το 1998-99 που ‘χε
παρουσιαστεί στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, σε σκηνοθεσία Θωδ Εσπίριτου,
ενώ έκτοτε παίχτηκε μόνο στο εξωτερικό (το 2001 στην Κολωνία απ’ τον Κώστα
Παπακωστόπουλο και το 2003 στο Παρίσι απ’ τον Γιάννη Κόκκο και στην Φλωρεντία
απ’ την Μπάρμπαρα Νατίβι).

Το ανεβάζει στο «Ανοιχτό Θέατρο», από 13 μέχρι 22 Μαΐου, ο Γιάννης
Αναστασάκης με τον πάντα ανήσυχο θίασο «Στιγμή».

Παίζουν Μαρία Τσιμά, Μαρία Αντουλινάκη, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Γιώργος
Παπαστυλιανός, Νίκος Πυροκάκος, Γιάννης Αναστασάκης. Το σκηνικό και τα
κοστούμια, της Κέλλυς Βρεττού.

Καλή Ανάσταση! Γενικώς…