Aνοιχτοί λογαριασμοί

Μπροστά πηγαίνει ο Ιρλανδός (Βαν Μόρισον) και ανοίγει δρόμο στην κάντρι

Το καινούργιο βιντεοκλίπ των Red Hot Chili Peppers. To ότι ο Μπομπ Ντίλαν
βρίσκεται στο στούντιο. H συναυλιακή τρέλα που μας έχει πιάσει. Οι εκπτώσεις
στα δισκάδικα. Ο Τζέιμς Γκαντολφίνι ως Nick Murder (και ο Κρίστοφερ Γουόκεν
οπωσδήποτε) στο «Romance and Cigarettes». H νηστεία και ό,τι άλλο έχει καθένας
κατά νου θα μας βγάλουν μέχρι την Ανάσταση. A, και ο καιρός.

«Pay the Devil» Van Morrison (Lost Highway)

Ο άνθρωπος έκανε τα πάντα. Πήγε παντού και ξαναγύρισε και δεν θα το πίστευες
αν σου έλεγε κανείς πως κάντρι άλμπουμ – εκατό τοις εκατό κάντρι άλμπουμ – ο
Βαν Μόρισον δεν είχε κάνει. Έκανε βόλτες γύρω, σαν έξω από το μπαρ λίγες
ημέρες αφ’ ότου είχε κόψει το ουίσκι. Να μπω; – να μην μπω; Μπήκε. Και
κατευθύνθηκε στα κάντρι κλασικά, σαν να άκουγε φωνές από εκεί – αν κρίνω από
τη σιγουριά που κινήθηκε στον χώρο. Είχε κιόλας ανοιχτούς λογαριασμούς, από
αυτούς που ένας Ιρλανδός δεν αφήνει έτσι για πολύ. Τώρα, αν το σκηνικό έγινε
και κάντρι της μόδας (από το λουκ της άνοιξης και τους καουμπόηδες του σινεμά)
δεν νομίζω πως πρέπει να το χρεωθεί ο κ. Μόρισον αυτό. Τι έχει όμως παραπάνω
να βάλει στην ερμηνεία τής Πάτσι Κλάιν στο «Half As Much» ή στο «Your Cheating
Heart» του Χανκ Γουίλιαμς; Τίποτε παραπάνω. Λέει καλύτερα το «Till Ι Gain
Control Again» από τον Ρόντνεϊ Κρόουγελ; Δεν μπορώ να το πω αυτό.

Αν όμως στη μουσική δεν σκάβεις για πετρέλαιο και δεν περιμένεις την επόμενη
ανακάλυψη, μπορείς να συμβιβαστείς πως μέχρι το φεγγάρι θα σε πάει. Χαλάρωσε,
λοιπόν – είναι οκέι να νιώθεις καλά με τον Van-the-Man που παίζει κάντρι,
είναι οκέι που δεν τρελάθηκες ξαφνικά με τους Mary and the Boy, είναι οκέι που
δεν συγκινήθηκες με το τελευταίο «χοτ πρότζεκτ» στο «Bios». Επίσης, είναι οκέι
να την βρίσκεις με όλα αυτά μαζί – χωρίς να δίνεις λόγο σε κανέναν. Ακόμη και
αν ξύπνησες τώρα με χανγκ-όβερ από την Πέγκυ Ζήνα, ο Ιρλανδός πιάνει γλυκιά
steel κιθάρα και σε ξαλαφρώνει. Αμαρτίες, πίκρες, λάθος εκτιμήσεις και τα
λεφτά που έχασες, πνίξ’ τα όλα. Πλήρωσε τον διάβολο (σύνθεση του Βαν αυτό) και
έξω απ’ την πόρτα. Ελεύθερος, χορτασμένος. Ή κάτι κοντά σ’ αυτά.

«Ringleader of the Tormentos» Morrissey (V2)

Στα σοβαρά τώρα. Τι περίμενες, δηλαδή; Να έρθει ο κόσμος (του Μορισέι)
ανάποδα; Να φύγει η μελαγχολία (σε φωτοτυπίες από τα πρώτα άλμπουμ του έως
σήμερα) και να διαλυθεί η ομίχλη; Να βρεις ποιος φταίει τελικά και να μην
είναι ο Μορισέι αυτός; Επειδή μετακόμισε και ζει στη Ρώμη; Και βλέπει ήλιο πιο
πολύ; Κι εγώ θα ‘θελα να άκουγα κάτι άλλο. Με προηγούμενο «Are You The Quarry»
είχα αναθαρρήσει. Αλλά ο Μορισέι κάνει κύκλους, τους ίδιους πάντα, πάνω στις
εμμονές του – και έναν ακόμη γύρο, και πάλι ξανά. Κουπλέ-ρεφρέν, κορόνα και
μελό βάθος. «Dear God, please help me» (λέει) και σε στέλνει πίσω πάλι, να
ξαναζήσεις την εποχή που μάζευες τους δίσκους των Smiths για τα ωραία τους
ασπρόμαυρα εξώφυλλα. Κι εγώ, που δεν μάζευα τους δίσκους των Smiths, έχω ένα
ελαφρυντικό που δεν θα τρέξω να τον συναντήσω εκεί έξω. Για την αδικία που
γίνεται σε βάρος των άλλων Άγγλων της σκηνής, για τον Γουέλερ, τον Κοστέλο,
τον Μαρκ Νόπφλερ – και ξέρω πως τον αδικώ λίγο τον Μορισέι. Λίγο.

«The Boxing Mirror» Alejandro Escovedo (Virgin)

Αφού πέρασε τα δύσκολα και οι φίλοι στάθηκαν στο πλευρό του, ο Αλεχάντρο
Εσκοβέντο δεν είχε λόγους να μην ανταποδώσει. Και σίγουρα θα κάνει πολύ κόσμο
να χαρεί, που με την επίσημη άφιξη της άνοιξης φτάνουν και τα καινούργια του
τραγούδια: πρώτο στις αφίξεις το «Arizona», δίπλα στην παραλαβή αποσκευών το
«Dearhead On the Wall» – τα πρώτα δηλαδή από το 2000, που είχε δικό του
προσωπικό άλμπουμ. Στην παραγωγή – ποιος λέτε; – ο Τζον Κέιλ βάζει το
πανάκριβο φίλτρο «ουαλικής» προέλευσης στο νοτιοαμερικάνικο ταμπεραμέντο του
Εσκοβέντο, που μαζί με κάντρι-ροκ και πανκ από Καλιφόρνια μεριά (στο DNA του
Αλεχάντρο γραμμένο αυτό) σε στέλνουν σε περιπέτειες και σε ιστορίες με καλούς,
κακούς, πληγωμένους και μουσικό σενάριο που αλλάζει την κατάλληλη στιγμή.
Είναι αυτό που μερικοί καταφέρνουν. Δεν απομακρύνονται πολύ. Αλλά έχουν πάει
παντού.

Βελγική… σοκολάτα «Another Lonely Soul» Novastar (Virgin)

Ότι θυμίζουν Coldplay, θυμίζουν. Και ότι τους αρέσουν οι U2, φαίνεται. Και
αυτό που δηλώνουν, πως ο Μάικ Σκοτ των Waterboys είναι κάτι σαν είδωλο γι’
αυτούς, δεν έχω λόγο να το αμφισβητήσω. Όμως τίποτε από αυτά δεν απασχολεί
ιδιαίτερα, όταν οι Novastar – από το Βέλγιο – παρατάσσουν ένα ένα τα
επιχειρήματά τους. Καλοφτιαγμένα κομμάτια, μελαγχολία, δυνατά στα ηχεία,
εξομολόγηση και κάθαρση, από το «Wrong» έως το «Rome» και από το «Ask For The
Moon» έως το «Still Learning To Fly» – όλα γεννημένα πάνω στο πιάνο. Δεν
καταλαβαίνω γιατί οι Coldplay είναι καλύτεροι από τους Novastar. Επειδή
«κάνουν καριέρα» στο Χόλιγουντ;