«Mα πιο πολύ αγάπησα τη γλώσσα του λαού μας…»

Υπό τις επευφημίες των μαθητών του («Άξιος, άξιος») βραβεύτηκε ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς

Με πνευματική διαύγεια αξιοθαύμαστη, ο αιωνόβιος (κλείνει φέτος τα 100 του
χρόνια) ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης
Εμμανουήλ Κριαράς, ευχαρίστησε τον πρύτανη και τα μέλη της Συγκλήτου του
Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, για την απόφασή τους να του
απονεμηθεί η ανώτατη τιμητική διάκριση: ο «Χρυσός Αριστοτέλης» που
θεσμοθετήθηκε πριν από δέκα χρόνια και επιδόθηκε μέχρι σήμερα στον Οικουμενικό
Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κωστή
Στεφανόπουλο.

«Αλήθεια είναι ότι στη ζωή μου δεν έπραξα άλλο από εκείνο που μου υπαγόρευαν η
συνείδηση και η ιδιοσυγκρασία μου», είπε ο καθηγητής. «Από τα μαθητικά μου
χρόνια αγάπησα την εργασία, καθώς και τη γλώσσα του λαού μας. Τη γλώσσα αυτή
τη μελέτησα αργότερα κατά δύναμιν, όπως και τα κείμενα της γραμματείας μας και
έπραξα ό,τι επέτρεψαν οι δυνάμεις μου ως άνθρωπος και ως ερευνητής».

Στην ολιγόλεπτη ομιλία του με θέμα «Οι οφειλές μου στο Αριστοτέλειο
Πανεπιστήμιο και οι σχέσεις μου με το Ίδρυμα και τη Φιλοσοφική Σχολή» (μετά
την προσφώνηση από τον πρύτανη του ΑΠΘ καθηγητή κ. Γιάννη Αντωνόπουλο, την
απονομή και επίδοση του μεταλλίου και της περγαμηνής), ο Εμμανουήλ Κριαράς
αναφέρθηκε στη σχέση «συμπαθείας» με το ΑΠΘ, την υποβολή υποψηφιότητας για την
έδρα της Νεοελληνικής Φιλολογίας, την αποτυχία του και την κατάκτηση της έδρας
Βυζαντινών Σπουδών – μέχρι το 1968 «οπότε με απόφαση της χούντας απολύθηκα από
το Πανεπιστήμιο με δεκάδες άλλων συναδέλφων». Για να καταλήξει με αφοπλιστική
σεμνότητα: «Πρόκειται για τιμή που αμφιβάλλω αν όντως δικαιούμαι» και να την
αποδώσει στην «αγαθή προαίρεση του πρύτανη και των συναδέλφων μου, πιστεύω και
στην προχωρημένη ηλικία μου».

Ποια στοιχεία κάνουν τη ζωή λιγότερο τραγική; «Να επιτυγχάνεις εκείνο το οποίο
υπηρετείς», επισήμαινε και στα «NEA» ο καθηγητής που θεωρεί «τη ζωή του
ανθρώπου ως ένα τραγικό γεγονός. Διότι δεν δίδει η ζωή ευτυχία. Ο άνθρωπος ζει
πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του. Εγώ –
δυστυχώς – έχω συνείδηση αυτής της τραγικότητας».