Άνθρωποι και σανίδες

Ο Τζακ Τζόνσον διευρύνει τις δραστηριότητές του. Οργανώνει λοιπόν μουσική εκστρατεία από τη Χαβάη

Εντάξει, δεν είναι είδηση· αλλά μπορεί και να είναι. H άνοιξη είπε να μείνει.
Από τα ανοιχτά αμάξια ακούγεται ραπ και τέκνο-μπουζούκια. Στο μεταξύ, αυτήν τη
στιγμή στο μουσικό μέτωπο (και λίγο πιο εκεί) κανένα «ρεύμα» δεν είναι
καινούργιο. Χρειαζόμαστε καινούργια μυαλά (δεν είναι όμως το θέμα μας). Αυτήν
τη φαινομενική αταραξία ρίχνουν κάποιοι στο μίξερ και θέλουμε να έχουμε
οπωσδήποτε τη συνταγή. Φυσικά, συνταγή δεν υπάρχει. Υπάρχει μια αύρα που
απλώνεται από τον Ντίλαν ώς τον Τζακ Τζόνσον και από τον Νιλ Γιανγκ στους
Raconteurs. Βάζεις τους Kinks να παίζουν και είναι σαν να έρχονται από το
αύριο.

«Curious George» Jack Johnson & Friends

H ζωή δεν είναι εύκολη ούτε στην παραλία Γουακίκι. Οι ντόπιοι αυτές τις ημέρες
έχουν μουσκέψει, παλεύοντας να διώξουν τα νερά από τις τελευταίες έντονες
βροχοπτώσεις που μπλόκαραν το αποχετευτικό σύστημα και οι τουρίστες μένουν
κλεισμένοι στα ξενοχοδεία τους παρακολουθώντας ριάλιτι σόου. Τέτοια βροχή –
γράφουν οι «New York Times» – έχουν να δουν στη Χαβάη εδώ και 50 χρόνια. Αυτές
οι καιρικές συνθήκες, πάντως, μάλλον διευκόλυναν τον σέρφερ με την κιθάρα, που
έτσι κι αλλιώς δεν χρειάστηκε να φύγει ποτέ μακριά από τα κύματά του για να
κάνει καριέρα χωρίς άγχος και με εικοσιπέντε στυλίστες πάνω από το κεφάλι
του… Μερικές φορές αρκεί και μόνο το ταλέντο. Ο Τζακ, ο σέρφερ, λοιπόν,
κάλεσε τους φίλους του (φαντάζομαι με κιθάρες γύρω από τη φωτιά και κάτι
χαβανέζικες σπεσιαλιτέ που έχει μάθει) και έφτιαξαν, σαν κατασκευές από lego,
τραγούδια για παιδιά και για μεγάλους (πρώτα για μεγάλους), τα οποία στη
συνέχεια χάρισαν στο πιθηκάκι – πρωταγωνιστή της ταινίας «Curious George».
Στον παράξενο αυτόν τύπο, στη συνέχεια, κάνουν καντάδα ο Τζακ και ο Μπεν
Χάρπερ μαζί και ο φάνκι κ. G Love και ο Ματ Κόστα (θα σας πω μετά γι’ αυτόν)
ενώ διασκευάζουν και White Stripes· γιατί οι άνθρωποι έχουν γούστο. Μετά τις
τελευταίες μπόρες βγήκε ο ήλιος, στέγνωσαν οι σανίδες και το κύμα περιμένει να
ακούσει τα τραγούδια.

«Songs We Sing» Matt Costa

Ο Τζακ Τζόνσον και ο Ματ Κόστα έχουν κάτι κοινό. Είχαν και οι δύο ατυχήματα: ο
πρώτος με την σανίδα του σερφ, ο δεύτερος με το σκέιτμπορντ. Ήταν όταν και
στις δύο περιπτώσεις πέρασε στο πλάνο η κιθάρα. Αυτό που λένε, ουδέν κακόν
αμιγές καλού; Αυτό. Με το που έβαλα το «Songs We Sing» να παίζει, κατάλαβα πως
το καλό συνέβη στο Χάντινγκτον Μπιτς της Καλιφόρνιας (από εκείνα τα μέρη είναι
ο Ματ) και ήταν σαν να ανοίγεις το ψυγείο και να πλημμυρίζει τα ρουθούνια σου
μυρωδιά από φράουλες Ηλείας ή να μπαίνει από το παράθυρο του αυτοκινήτου όλη η
αλμύρα του Φαλήρου. Σαν οι Beach Boys να μην ένιωσαν ποτέ κρίση μεγαλείου και
τα απλά τραγούδια του Ρέι Ντέιβις να «φούσκωναν» όλα τα ρεφρέν από τότε ώς
τώρα. Ο Τζακ τα θεώρησε όλα αυτά καλό σημάδι και έδωσε στον Ματ Κόστα το
ελεύθερο να ηχογραφήσει στην Bushfire Records. Στην Αγγλία όπου άρχισε να
κάνει περιοδεία τον συγκρίνουν με τον Ντόνοβαν τον παλιό, αλλά νομίζω πως αν
του κλείσεις τα μάτια και τον ρίξεις σε ένα δωμάτιο με δίσκους, το ένστικτο θα
τον οδηγήσει στο Ντίλαν.

«Fly Between Falls» Animal Liberation Orchestra

Με τον Τζακ Τζόνσον ήταν συμμαθητές στο σχολείο· και εκείνος από τότε που
λιαζόταν στις παραλίες μέχρι που άρχισε να πουλάει εκατομμύρια δίσκους, δεν
σταμάτησε να τους πιστεύει και να τους ενθαρρύνει και να τρέχει να αγοράζει
τις κασέτες τους όταν ο κόσμος αγόραζε Σακίρα. Δίκιο είχε. Το υπογράφω· και
ούτε με τη Σακίρα έχω κανένα πρόβλημα. Οι Animal Liberation Orchestra, όμως,
όπως και το κάνεις είναι πιο αυθόρμητοι και δεν τους νοιάζει και πολύ, δεν
δείχνουν να σκοτίζονται με αριθμούς ιδιαίτερα και μοιάζουν σαν να παίρνουν τα
μπλουζ και να φοράνε ατημέλητα· σαν να κάνουν συνέχεια πρόβα και σα να μην
φοβούνται να βραχούν, αν πρέπει να βουτήξουν βαθιά στο τραγούδι. Αν ο
πειραματισμός ήταν πάρτι στη φεγγαράδα, έτσι ακριβώς θα ακουγόταν.

Τζάκι ΜακΛιν: πέθανε ένας δάσκαλος της τζαζ

Ένας αυθεντικός εκπρόσωπος της τζαζ σκηνής που αναδείχθηκε από τις στάχτες του
B’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τζάκι ΜακΛιν, πέθανε σε ηλικία 74 ετών. Ήδη από τα
νεανικά του χρόνια δούλεψε με τον Μπαντ Πάουελ και τον Μάιλς Ντέιβις, ενώ
αργότερα έπαιξε στις μπάντες του Αρτ Μπλέικι και του Τσαρλς Μίνκους. Κατόπιν
δημιούργησε δικά του γκρουπ, με εξαιρετικές προσωπικές συνθέσεις. Ήταν ένας
από τους πρώτους σολίστ στο άλτο σαξόφωνο που αφομοίωσε τις επιρροές του
Τσάρλι Πάρκερ δημιουργώντας ένα διακριτό προσωπικό στυλ.

H καριέρα του όμως είχε και μια άλλη όψη. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60
εγκατέλειψε τις ζωντανές εμφανίσεις και ξεκίνησε ακαδημαϊκή καριέρα στο
Πανεπιστήμιο του Χάρτφορντ. Δέκα χρόνια μετά έγινε διευθυντής του
πανεπιστημιακού προγράμματος αφροαμερικανικής μουσικής, ενός από τα πρώτα
προγράμματα στον τομέα αυτό. Το 2000 μάλιστα, το Πανεπιστήμιο έδωσε στο
πρόγραμμα το όνομα «Ινστιτούτο τζαζ Τζάκι ΜακΛιν».