Οι άγγελοι της (εθνο)κάθαρσης

«Δεν ακούστηκε ποτέ στον πολιτικό λόγο των ελλαδικών κομμάτων το προφανές και
πασίδηλο: Ότι η Ελλάδα είναι η μόνη από τους γειτόνους της που αρνείται να
εφαρμόσει την αυτονόητη για όλους γύρω της αρχή της εθνοκάθαρσης. Θα μπορούσε.
Και αρνείται». Πρόκειται για τμήμα άρθρου του κ. Χρήστου Γιανναρά, το οποίο
προκάλεσε μερικές συζητήσεις, λίγα έντυπα σχόλια και μια έκκληση (από το
Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι) στον προϊστάμενο της
Εισαγγελίας να ασκήσει αυτεπάγγελτη δίωξη.

Να αρχίσουμε από το τελευταίο. Θα ήταν ήττα να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας
για σεβασμό των δημοκρατικών αξιών και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων
στη ρομφαία του δικαστή. Το ζητούμενο δεν είναι, λοιπόν, να απαγορευθεί ο
εξτρεμιστικός λόγος που εγκωμιάζει ένα έγκλημα. Εξάλλου οι μοχθηρές σκέψεις
πεθαίνουν από το ίδιο τους το δηλητήριο, όπως έγραψε ο Ραούλ Βανεγκέμ.

Επί της ουσίας τώρα. Δυστυχώς ο κ. Γιανναράς δεν βρήκε κάτι να πει για την
πολιτική των διακρίσεων, που δημιούργησε στη Θράκη έναν πληθυσμό δεύτερης
κατηγορίας, έτοιμο να εξαρτηθεί από οποιονδήποτε θα προσέφερε ελπίδα
στοιχειώδους ασφάλειας. Δεν θυμήθηκε πως η δική μας «εθνική» πολιτική (αυτή
που τώρα καταγγέλλεται ως απούσα ή ελλειμματική) τσουβάλιασε πληθυσμούς πίσω
από μια μπάρα που ανεβοκατέβαινε αυθαίρετα επί δεκαετίες. H «εθνική» μας
πολιτική αντιμετώπισε τους μουσουλμάνους της Θράκης ακριβώς όπως τους
χαρακτηρίζει ο κ. Γιανναράς, ως πολίτες τριτοκοσμικής κατηγορίας. Φταίει
βέβαια, σύμφωνα με τον καθηγητή, η ίδια «η μουσουλμανική μειονότητα που
διατεταγμένα παραμένει με πείσμα στα χωριά, αγοράζει συνεχώς κτήματα, δεν
πουλάει ποτέ σπιθαμή κεκτημένης ιδιοκτησίας. Και μοιάζει διατεταγμένα να
επιδίδεται στην πολυτεκνία». Κάνει δηλαδή η μειονότητα όσα και ένας δεκάχρονος
μαθητής γνωρίζει ότι είναι αναμενόμενα από μια κοινότητα με τα δικά της
πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Μόνο που αυτά, για τον καθηγητή αποτελούν τεκμήρια
ενοχής.

Το εντυπωσιακό στη λογική του κ. Γιανναρά είναι η ψυχρή σαφήνειά της: εμείς
φθίνουμε, εκείνοι δυναμώνουν, άρα εθνοκάθαρση. Όλα συνηγορούν: «Το Ισλάμ είναι
το ισχυρότερο όπλο στην αδίστακτη στρατηγική του τουρκικού επεκτατισμού», άρα
εθνοκάθαρση. «H Θράκη θα μπορούσε να είναι από τα πιθανά ανταλλάγματα που θα
παραχωρηθούν στην Τουρκία», άρα εθνοκάθαρση. Το μόνο που θα αποτρέψει το
επαπειλούμενο Finis Greciae είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Να
εξασφαλίσουμε διά της βίας πληθυσμιακή ομοιογένεια στη Θράκη. Τα Βαλκάνια
προσδοκούν άλλωστε τη δική μας συνεισφορά στην αιματηρή πορεία των τελευταίων
ετών. Και εν έτει 2006, ο κ. Γιανναράς συμβάλλει στην εθνική μας αυτογνωσία,
καλώντας μας να δημιουργήσουμε μια Σρεμπρένιτσα κάπου στα ανατολικά της
Κομοτηνής.

Αμήχανος μένει ο αναγνώστης του άρθρου του: να γελάσει ή να κλάψει;

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα
του Ανθρώπου, τ. πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.