AΓΓEΛΟΣ ΣKΟYPTHΣ «M’ αρέσει να κάνω μάτι!»

«Σήμερα πια, αντί να πας να συναντήσεις τον φίλο σου, στέλνεις e-mail. Ερωτεύεσαι ηλεκτρονικά», λέει ο Άγγελος Σκούρτης

Την εποχή της ραγδαίας ανάπτυξης των επικοινωνιών, ένας καλλιτέχνης, ο Άγγελος
Σκούρτης, που δεν έχει ούτε κινητό ούτε αυτοκίνητο, παρατηρεί και καταγράφει
τον τρόπο που επικοινωνούμε. Με τους άλλους, αλλά κυρίως μ’ αυτόν τον άλλο,
που είμαστε εμείς, και που μας λέει μέσα μας: στα ‘λεγα εγώ, αλλά δεν άκουγες.
Το συμπέρασμα είναι ότι αυτός ο άλλος εαυτός κοντεύει να πάρει τη θέση του
άλλου ανθρώπου στη ζωή. Γιατί αυτόν ξέρουμε καλύτερα, αυτόν αγαπάμε ή μισούμε,
αυτόν ανεχόμαστε ή τιμωρούμε, μ’ αυτόν προσπαθούμε να τα βρούμε.

Ο Άγγελος Σκούρτης δεν ζωγραφίζει πια. Παίρνει το υλικό της καλλιτεχνικής του
δημιουργίας από τη σύγχρονη ζωή. Παιδί μιας γενιάς με κοινωνικές ευαισθησίες,
είχε πάντα στραμμένη την προσοχή του στους αδυνάτους: τις ομάδες των νέων, τις
ομάδες στο ψυχιατρείο, τους ηλικιωμένους. Τα τελευταία δέκα χρόνια καταγράφει
με ψυχραιμία μέσα από βίντεο-εγκαταστάσεις και φωτογραφίες τους φόβους, τη
μοναξιά, τη φθορά.

«Στα ‘λεγα. Αυτός θα σου βγάλει το μάτι…». «Μη μου λες συνέχεια πως είσαι άρρωστος…». «Πρόσεξε, γιατί δεν θα περάσεις καλά μαζί μου…». Κάθε φωτογραφία στο ιδιότυπο φωτογραφικό «κόμικς» του Άγγελου Σκούρτη είναι και μια μικρή ιστορία, όπου παίρνει κάποιο χρόνο για να αντιληφθείς ότι τα δύο πρόσωπα είναι ένα και το αυτό

«Κάτι άλλαξε τελευταία», λέει ο καλλιτέχνης. «Παλιά η αίσθηση της μοναξιάς σε
ανάγκαζε να στραφείς στον διπλανό σου. Σήμερα, το κινητό αντικαθιστά την
ύπαρξη του άλλου. Αντί να ψάξεις να βρεις έναν άνθρωπο, βρίσκεις ένα πιο
εξελιγμένο κινητό. Παλιά, υπήρχε κάποιο όραμα που στήριζε τους ανθρώπους. Ο
νέος έλεγε “θ’ αλλάξω τον κόσμο, την κοινωνία, την τέχνη”. Σήμερα και το πιο
μικρό παιδί να ρωτήσεις, η απάντηση θα είναι “αυτός είναι ο κόσμος, και η
αγωνία μου είναι να να μπω, να ενταχθώ, όχι να τον αλλάξω”. Ένα τραγικό που
συμβαίνει στην εποχή μας είναι ότι ο κόσμος έχει μάθει ν’ αγαπά τη νεότητα μ’
έναν άλλο τρόπο. Μισεί τους αδύναμους και τους γέρους. Κι όμως, στις μέρες μας
τα πιο κακοποιημένα άτομα είναι τα παιδιά και οι γέροντες. Ο φόβος του θανάτου
έγινε φόβος να ζήσουμε. Κλειδώνουμε τριακόσιες φορές την πόρτα και στέλνουμε
μηνύματα. Τα μηνύματα δεν είναι επικοινωνία. Είναι ένα παιχνίδι, ένα
ποδόσφαιρο των χεριών. H επικοινωνία θέλει να κοιτάς τον άλλο στα μάτια».

Ξεκινήσατε κάνοντας εννοιολογικά έργα, κατασκευές με απλά σύμβολα και
γραφές. Πώς καταλήξατε στην εικόνα του ανθρώπου;

Χρησιμοποιώ την εικόνα του ανθρώπου σαν σύμβολο. Θέμα της δουλειάς μου είναι
πάντα η γραφή, μια συμβολική επικοινωνία και απογραφή αυτών που συμβαίνουν
στον άνθρωπο και στις σχέσεις του. Δεν μ’ ενδιαφέρει η φόρμα, το χρώμα, η
αισθητική σύνθεση μιας σκηνής. M’ ενδιαφέρει η ουσία της. Δεν μ’ ενδιαφέρει το
φως, η αισθητική μιας φωτογραφίας. M’ ενδιαφέρει τι θα πει. H τραγικότητα, η
αλήθεια.

Ένας πίνακας δεν μπορεί να εκφράσει την αλήθεια;

Σήμερα βλέπουμε μια τεράστια αφίσα στους δρόμους με μια ευτυχισμένη γυναίκα
και από κάτω της περνούν γυναίκες που σέρνουν στην πλάτη τους όλα τα
προβλήματα του κόσμου. Αν πω ως καλλιτέχνης τι ωραία που είναι, νομίζω ότι
είμαι βλάκας. Θέλω να μιλήσω για κάτι που ξεχάσαμε…

INFO

Άγγελος Σκούρτης, «Εγώ με μένα όπως εγώ με σένα» στην Γκαλερί «3» (Φωκυλίδου
3, τηλ. 210-3608.984) έως 15 Απριλίου.