Tι του λείπει…

Τι Μικρούτσικος, τι Ελεονώρα, τι Μενεγάκη, τι όποιος-α άλλος-η, τις ίδιες κοινοτοπίες λένε και προσπαθούν να προκαλέσουν παρουσιάζοντας «νούμερα» παντός είδους (Τάκης Κουβατσέας)

Έχουμε πληθώρα παρουσιαστών, είναι αλήθεια. Αλλά σαν νά ‘χουμε έναν σε διάφορα
αντίτυπα, αφού ο ένας μοιάζει του άλλου, από Μενεγάκη και Σοφία Αλιμπέρτη
μέχρι Μικρούτσικο. Έχει ο καθείς στην εκπομπή του από ένα πάνελ-παιδική χαρά ή
πάνελ κριτών-παιδική χαρά για να κάνουν διαλόγους κοινότοπους,
χαζοκουτσομπολιά, ποιος τά ‘χει με ποιον, τι ωραίος που είσαι σήμερα, αχ, πώς
τα λες, όοοοοπα τα κέφια και τα ντέφια, καμιά κοτσάνα για να υποδυθούμε τη
χαζή ξανθιά (όσες έχουν διαλέξει ανάλογο ρόλο), καμιά συναισθηματικογλυκερή
κορόνα για να μας νιώσουν κολλητούς οι καλεσμένοι ή οι παίκτες των ριάλιτι και
να ξεδιπλωθούν, πάντα τα ίδια, επί σειράν ετών τα ίδια και επί σειράν εκπομπών
και καναλιών επίσης τα ίδια.

Ουδείς περιμένει να βλέπει Σαίξπηρ κάθε βράδυ στην τηλεόραση εναλλάξ με
αρχαίες τραγωδίες, ούτε τα Σαββατοκύριακα να βλέπει όπερες αντί για της
Σεμίνας το ντιριντάχτα και του «Fame Story» τα καρναβάλια, αλλά ακόμη και το
τηλεοπτικό κιτς έχει τους κανόνες του, έχει το χιούμορ του, έχει τουλάχιστον
τον σεβασμό στο κοινό να του προσφέρει κάτι διαφορετικό, δεν του πετάει
ληγμένες προ πολλού κονσέρβες.

Ναι, τηλεόραση είναι και θέλει σόου, φτερά και πούπουλα, θέλει γλέντι και
κέφι, αλλά όλα αυτά θέλουν έμπνευση, απαιτούν σκέψη για το πού απευθύνονται,
θέλει μυαλό και όχι ξεπατικωτούρες ξένων συνταγών φύρδην μίγδην.

Για παράδειγμα, τίνος έμπνευση ήταν να κουβαληθούν στο «Fame Story» οι
Boney Μ; Φέρνουν ξένους καλλιτέχνες και οι Γάλλοι στο «Star Academy», αλλά
φέρνουν τη Μαντόνα, για να μην απαριθμήσουμε όλους τους πρωτοκλασάτους. Αν δεν
μπορούμε γιατί είμαστε μικρή αγορά, να βρούμε άλλη λύση αντί να τρώμε τη
λαχανίδα εισαγωγής παριστάνοντας ότι το κάνουμε από νοσταλγία για την Κατοχή.
H οποία λαχανίς μάς βρίζει κιόλας, αλλά έτσι γίνεται λίγος ντόρος μπας και
κρατηθεί η τηλεθέαση. Τόση ευκολία πια! Τόση έλλειψη και του ελάχιστου
ταλέντου σε ολόκληρο σόου;

Τόση και παραπάνω, αφού ο καθένας που πουλάει τρέλα θεωρείται απόκτημα για να
ανέβει η τηλεθέαση ένα δυο νούμερα. Όλοι καταναλώνουν το έτοιμο. Σαν τον
περιπτερά στο επάγγελμα που τραγουδάει το «μουσικώνεται… ακούει μουσική» τον
οποίο περιφέρουν στις εκπομπές του Alpha ως νεοαποκτηθέν «νούμερο». Μέχρι να
τον βαρεθούν και να βρεθεί το επόμενο «νούμερο». Όσο για παρουσιαστές, οι
ίδιοι κάνουν τη μισή μέρα τους καλεσμένους και την άλλη μισή τους
οικοδεσπότες. Αυτό δεν είναι τηλεόραση.

Ουδείς αρνείται ότι χρειαζόμαστε χαρούμενη τηλεόραση. Αλλά όχι ανόητη.
Γιατί ούτε αυτό το ατέλειωτο ραδιόφωνο με εικόνα, ούτε τα πρωινάδικα με τα
παιχνίδια που εμπνέονται νηπιαγωγοί είναι τηλεόραση, ούτε το να βγαίνει ο
καθένας και να σχολιάζει σαν να τα λέει με την παρέα του πίνοντας κρασί είναι
τηλεόραση. Αυτό είναι το τέλος της τηλεόρασης. Και η
«έφυγα-από-τον-ANT1-για-να-με-προσέξουν-Αλιμπέρτη»; Ορίστε την πρόσεξαν. Και
τι έκανε εκτός από το να κοιτάει τις κάρτες που της είχαν γράψει και να λέει
κοινοτοπίες σαν Μενεγάκη στα καλλιστεία;

… φούντα με μαργαριτάρι!

Και μέσα στην παντελή έλλειψη οποιασδήποτε έμπνευσης η πετριά του γκλάμορους
στάιλινγκ μάς μάρανε. Απ’ ό,τι έχουμε καταλάβει αυτό σημαίνει ότι οι
παρουσιάστριες από 25 μέχρι όσο πάει είναι ντυμένες ίδια, πρωινατζούδες με
ντεκολτέ, εμπριμέ, μίνι, δαντέλες, ζώνες φαρδιές απίστευτα αξεσουάρ. Μα, τα
φοράει καμιά χριστιανή αυτά στη δουλειά της ή για ψώνια στον μανάβη; – ούτε κι
οι ίδιες.

Και αλήθεια, ποιοι θαμπώνονται με μπούρδες σαν της κυρίας στυλίστριας του
«Fame Story», που έλεγε ότι θα φέρει γκλάμουρ στην ελληνική τηλεόραση; Είδαμε
νά ‘χει ντύσει τις διαγωνιζόμενες σαν μπαλέτο νυχτερινού σόου για άνδρες. Το
μοντελάκι, λέει, το φορούσε η Κάιλι Μινόγκ – ένα αθέατο φουστανάκι που δεν
ήθελε η διαγωνιζόμενη αρχικώς να φορέσει. Με το δίκιο της. Γιατί η Κάιλι
Μινόγκ έχει κάνει τη διαδρομή ώς την αυτοπεποίθηση. Τη νεαρή Αγνωστίδου, με το
τρέμουλο για το αν θα τη βαθμολογήσει καλά ο Σταρόβας, το μοντελάκι της Κάιλι
Μινόγκ τη μάρανε.